Effenaar
Reviews
Het was een gedenkwaardige dag. Goede Vrijdag 2010. De fans van Life of Agony zullen zich deze dag nog lang heugen. Het viertal uit New York kwam die dag in de Effenaar te Eindhoven spelen. Het was een van de drie unieke shows waarbij ze hun debuutalbum, River Runs Red, integraal zouden spelen. Een stampvolle Effenaar was het gevolg.
Voordat het fameuze kwartet aan op de bühne verscheen, was het de beurt om 20.15 aan Panic Cell. De Britse band onderwierp de al redelijk gevulde zaal aan een flink portie spierballenmetal. Het vijftal kreeg enkele mensen tot dansen. Het meest opvallende van de half uur durende set, was de afsluiter. Panic Cell speelde een cover van Seal. ‘Crazy’ was daarmee ook het nummer dat het meeste aansloeg bij het duidelijk voor Life Of Agony gekomen publiek.
Het was rond 21.15 dat de lichten voor de tweede maal doofden. De zaal werd stil. Na een applaus van de band zelf, zette Joey Z. ‘This Time’ in. De opener van hun debuutplaat was verwacht, want ze zouden River Run Red integraal gaan spelen. Ook de drie aparte fragmenten, zoals ‘Monday’, werden ten gehore gebracht. In die tijd wisselde de band van instrumenten.
Veel nummers van deze plaat komen regelmatig in live-shows van de band naar voren. Echter songs als ‘Words & Music’ en ‘The Stain Remains’ deden menig hart versnellen. Deze pareltjes worden bij shows namelijk zelden aangedaan. De band bewees echter ook deze nummers meer dan overtuigend te kunnen brengen.
De bekenste nummers, zoals ‘River Runs Red’, ‘Through and Through’ en ‘Underground’, werden vol energie gespeeld. Het massaal opgekomen publiek ging helemaal uit zijn dak. Een springende en meeschreeuwende menigte was het resultaat. Opvallend was dat er tijdens de show maar een crowdsurfer is gesignaleerd. Meestal worden, ondanks het verbod, tijdens shows van de hardcore band talloze crowdsurfende fans gezien.
Life of Agony bewees tijdens het eerste gedeelte van de show dat het album, dat destijds de band gelijk op de kaart zette, nog steeds even goed is. Zanger Keith Caputo, gehuld in een vrije aparte kledingcombinatie waarbij een rood visnet het meest in het oog sprong, was erg goed bij stem. Zelfs bij de over het algemeen erg serieuze drummer Sel Ambruscato kon er geregeld een lachje af.
Tijdens de toegift sprak Keith nog redelijk geëmotioneerd over het sterven van zijn vader. Die dood had de band weer bijeen gebracht. Het nummer ‘The Day He Died’ werd daarom aan Tony Caputo opgedragen.
De flink groovende show kwam kort na kwart voor elf tot zijn eind. De instrumentale afsluiter van Broken Valley was het teken dat de band klaar was. De fans konden uiterst tevreden naar huis. Hun favoriete album was wederom geweldig gebleken. Life of Agony was top, en zal dat nog lang blijven als ze deze energieke shows blijven geven.