De band had al de nodige faam verworven met de platen Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here. De muziekliefhebbers hadden de band al eerder ontdekt. Vanaf Piper At The Gates Of Dawn kreeg de band een steeds grotere aanhang. Toch was een deel van het kwartet, genaamd Roger Waters, bezig het schrijven van iets groots. Was het autobiografisch?

We omschrijven het jaar 1979. De hoes was wit. Het was een witte muur, met zwart cement. The Wall. Het viertal had dit project van Roger Waters gedurende dit jaar opgenomen. De tijd hadden ze flink genomen. Het resultaat was prachtig. Thema’s als het verlies van de vader (‘Another Brick In The Wall,pt.I), misbruik door leerkrachten (‘The Happiest Days Of Our Lives’) en een te beschermende moeder (‘Mother’), passeren de revue. Velen herkende bepaalden thema’s. Velen konden zich vinden in de persoon die werd geschetst. Deels was het autobiografisch van Roger Waters. De personage heette Pink. In de film van Alan Parker, gebaseerd op dit album, speelt Bob Geldof deze rol. Michael Kamen, een man die we later in rockmuziek nog vaker zou terugkeren, deed als arrangeur ook zijn duit in het zakje. 

Was het de immense show die te groot was voor de meeste locaties, en daarom maar op vier plekken werd uitgevoerd, of de gevoelige, thematische songs? The Wall is nog steeds de best verkochte dubbel-cd. Roger Waters straalt nog steeds bij het terugdenken aan dit pronkstuk. En zowel David Gilmour als Roger Waters kunnen geen optreden beëindigen zonder ‘Comfortable Numb’ te hebben gespeeld. Naast de Chinese en de Berlijnse Muur is dit een muur om ‘U’ tegen te zeggen.