‘Opiate’ en ‘Undertow’ waren al uitgebracht. Het Amerikaanse viertal was bezig met het schrijfproces van de opvolger van de laatstgenoemde. Enkele nummers waren al als demo opgenomen toen bassist Paul D’Amour de band verliet. In Justin Chancellor werd de vervanger gevonden. Het proces ging door en resulteerde in een plaat die in geen één CD-kast mag ontbreken: ‘Ænima’. 

Hoewel de eerste grote klapper, ‘Sober’, op ‘Undertow’ stond, was het ‘Ænima’ dat Tool de grootse status vergaf. Tool, een band die balanceert op de lijn tussen muziek en kunst, is niet allerdaags. Tussen hun nummers komen opvallende fragmenten. Zo hoor je bij een track naderende voetstappen, terwijl je ook een recept hoort in het Duits over een erg speciale cake zonder eieren. De nummers die het bijna 80 minuten durende album bevat, zijn groots. De klassiekers ‘Forty-six & 2’, ‘Eulogy’, ‘Stinkfist’ en de titeltrack worden nog steeds bij vele shows aangehaald door de band. Met ‘Third Eye’ heb je een hele opvallende afsluiter. De track, die ruim over de tien minuten gaat, opent met een speech van de op jong leeftijd overleden cabaretier Bill Hicks. Hij verkondigt dat de mensen die niet in drugs geloven maar beter al hun CD’s kunnen verbranden. Hiermee raakt hij een gevoelige snaar, omdat veel mensen dit niet willen weten. Het is echter geen geheim dat grootse albums als ‘Sergeant Pepper Lonely Hearts Club Band’ van The Beatles ook flink naar de dope ruikt. En dat geldt voor meerdere albums.
Toch is deze afsluiter niet exemplarisch voor het album. De progressieve rock, met een goed en duidelijke zanglijn, is erg toegankelijk en heel fris. De veelal lange nummers zijn pakkend en blijven lang horen.

‘Opiate’ en ‘Undertow’ waren slechts opwarmertjes. Met ‘Ænima’ heeft Tool zich naar de top van de muziek geschoten. De band heeft met de latere album, ‘Lateralus’ en ’10.000 Days’, deze status alleen maar weten te bevestigen.