
Een openbaring was het. Burn My Eyes was een mijlpaal binnen de metalmuziek. Het debuutalbum van Machine Head had iets wat de andere niet op die manier hadden, de piepjes. Daarbij stond het album vol ijzersterke nummers, waarop de band een niveau haalde, dat ongekend was.
De debuutplaat van het viertal liet de aarde schudden. Het optreden op Dynamo Open Air van 1995 liet zien hoe geliefd de muziek, die de groove van Pantera en de virtuositeit van Slayer combineerde, was bij het metalminnend publiek.
De band, waarin zanger/gitarist Rob Flynn en bassist Adam Duce de enige constante factoren zijn gebleken, had een nieuw element in de metalmuziek toegevoegd. In de strakke riffs waren ‘piepjes’ opgenomen. Deze ‘harmonics’ werden het kenmerk van de speelstijl van gitarist Logan Mader. Toen hij na de opvolger van dit album de band verliet, zakte de band ook (tijdelijk) helemaal in.
Vanaf opener ‘Davidian’ tot aan afsluiter ‘Block’ blijft de plaat boeien. De energie stoomt er vanaf. Die energie heeft de band live ook. Burn My Eyes was niet alleen in de studio een succes, maar ook live.
Tekstueel gaat het vaak om de donkere kanten van het leven. Van (alcohol) misbruik tot aan de sociale wanorde, het komt allemaal naar voren. Nummers als ‘None But My Own’ en ‘A Nation Of Fire’ late nook horen dat het Californische viertal ook geleerd heft van de opbouw die Metallica in hun hoogtijdagen gebruikte.
Burn My Eyes, dat via Roadrunner Records is verschenen, is een van die albums die het hedendaagse metalgeluid heeft beïnvloed. Waren Slayer, Metallica, Anthrax en Megadeth de grootheden van de tachtiger jaren, is Machine Head een van grootheden van de jaren negentig.