Metallica had in de jaren tachtig de wereld van de harde gitaren flink op zijn kop gezet. Als een van de big four (de andere zijn Slayer, Megadeth en Anthrax) hadden zij metal een nieuw imago gegeven. Het imago zouden ze behouden, maar de rest ging over boord op hun legendarische vijfde studioplaat.

Metallica , ook wel The Black Album genoemd, zorgde ervoor dat de vier heren ineens grote sterren waren. Vooral 'Nothing Else Matters' bezorgde de mannen een goed inkomen. Nummers als 'Enter Sandman' en 'The Unforgiven' waren andere krakers. Samen met 'Wherever I May Roam' en 'Sad But True'  waren dat de vijf (!) singles van dit album uit 1991. De lange metalnummers hadden plaatsgemaakt voor een meer ingetogen plaat. Dat bezorgde de fans van het eerste uur slapeloze nachten. Metallica klonk ineens anders. Miljoenen fans kwamen er wereldwijd bij. De band was toegankelijker en verkocht gelijk stadions uit. Iedereen zong dan luid 'Nothing Else Matters' mee. 
De positie van bassist Jason Newsted, die na het overlijden van Cliff Burton de plaats van bassist binnen de groep had verkregen, was ook gelijk duidelijk. Metallica had tot aan dat album altijd een instrumentaal nummer opgenomen. 'My Friend Of Misery', wat een zeer mooie baspartij bevat, was voor Jason het nummer bij uitstek om instrumentaal te laten. Drummer en baasje Lars Ulrich vond dit niets. Jason zou eind het eind van dat decennium ook uit de band stappen om zijn eigen ding te doen.
Metallica was een mijlpaal binnen de muziek. De muziekliefhebbers van weleer kochten de LP of CD, en nog steeds is het album een van de best verkochte. In Nederland is het twee keer platina, in de VS zelfs vijftien keer. Een album dat zeker niet mag ontbreken in de cd-kast van een rockliefhebber.