Reviews
Reviews
Emotie drijft muzikanten vaak tot krachtig intense prestaties. In een emotionele tijd heeft Ralph de Jongh de nummers van Free Music opgenomen. In februari 2004 en augustus 2005. Tot nu toe waren de nummers onder een laag stof blijven liggen. Tot nu.
Op Free Music staan negen nummers die Ralph de Jongh op een rauwe, pure manier laten horen. Je hoort een emotionele man die de blues in zijn eentje verkondigd. Hij, de man die graag bij zichzelf blijft, kan die blues gevoelig en breekbaar brengen (‘Christine’). Daarbij heeft de man met de stem van een jonge Mick Jagger ook de kwaliteiten om deze vorm van muziek opzwepend weg te zetten (‘Goodlooking’). De extra kracht van Free Music, zit hem in het feit dat de nummer in één take zijn opgenomen. Ralph de Jongh ondersteunt daarbij zichzelf op zijn karakteristieke klompen.
Het is goed dat de stof van deze opnames zijn gehaald. Dit is precies waarom in wijlen Harry Muskee ooit voor het talent van Ralph de Jongh is gevallen. Free Music is een puur album waarop Ralph de Jongh zijn blues op een fijne manier verkondigd. De emotie doet hem goed!
In 2009 kwam via Spinefarm Records de plaat New Moon uit van Swallow The Sun. De Finse band scoorde, evenals met hun eerdere platen, goede kritieken. Die band komt nu, via hetzelfde label, met Emerald Forest And The Blackbird.
De muziek wordt omschreven als death/doom metal. Toch hoor je duidelijk meer invloeden in de muziek van Swallow The Sun. Zo had ‘This Cut Is The Deepest’ zo op een plaat van Opeth kunnen staan. Daarbij hoor je naast de typische grunts ook lange passages waarin de cleane vocalen de boventoon voeren.
In ‘Cathedral Walls’ krijgt Swallow The Sun gezelschap van Annete Olzon. De dame van Nightwish versterkt deze muzikale wals. Het geeft het nummer een sprankelend laagje zoals Kylie Minogue dat deed met Nick Cave’s ‘Wild Roses’.
Wederom heeft Swallow The Sun het weten te presteren om een lekkere, gevarieerde duistere plaat weg te zetten. Emerald Forest And The Blackbird is een plaat die je lastig kunt plaatsen, maar wel prima kan inruimen in je CD-collectie.
De Amerikanen van Blessed Curse weten er wat hun bandnaam betreft een potje van te maken. Het trio startte in 2001 onder de naam Atrosity. Omdat er ook al een Duitse Atrocity was, veranderde men de naam in Devastator. Maar toen men na hun ‘Burn The Beast’ ep uit 2009 echt internationaal dacht door te breken, moest er een naam komen die lekker bleef hangen en origineel was… het resultaat; Blessed Curse!
Na het horen van deze 'originele' naam , zou je ook verwachten dat de band met een stukje originele muziek op de proppen komt. Eens luisteren of dit zo is…
Blessed Curse speelt een mix van heavy metal en thrashmetal. De leden hebben in hun jeugdige jaren klaarblijkelijk alle cdees van Slayer en Destruction grijsgedraaid, want de raakvlakken met deze bands zijn overduidelijk. Helaas weet Blessed Curse me niet helemaal te overtuigen. De jongens kunnen best een stukje spelen, maar buiten de solo’s om, klinkt het allemaal toch wat simpeltjes. Men herhaalt veel dezelfde riffs in de (té) lange nummers en de tracks lijken nogal op elkaar. Wel een compliment voor zanger/gitarist Tyler Satterlee, want zijn krijserige zang weet te overtuigen.
Productioneel gezien probeert men een jaren ‘80/’90 gevoel te creëren en dit lukt goed. Wel had basdrum wat minder zompig mogen klinken, omdat deze nu soms het geluid van de gitaren lijkt weg te drukken.
Blessed Curse levert met 'Blessed Curse' een aardige thrashplaat af die lekker als achtergrond muziek dient tijdens een feestje. De plaat mist echter de kwaliteit om boven de middelmaat uit te steken en om grijsgedraaid te worden.
Een naam van vier letters en het maakt progressieve metal. Nee, het is geen Tool. Toch kennen we enkele leden maar al te goed. Bassist Steve DiGiorgio hoeft door zijn werk voor onder andere Testament en Death geen introductie meer. Dat geldt ook voor Martin Lopez (ex-Opeth, Amon Amarth). In goed gezelschap hebben zij de band Soen opgericht. Die komt via Spinefarm Records met Cognitive.
Vocaal gezien doet Soen door de stem van Joel Ekelöf erg denken aan Tool. Muzikaal gezien ook. De geniale technisch vaardige metal met een toegankelijk karakter houdt zijn eigen ritme en sfeer. In ‘Canvas’ neemt men de rust, terwijl in afsluiter ‘Savia’ op de dunne lijn tussen Tool en Textures wordt gebalanceerd.
De mix die door David Bottrill (Tool, Muse, e.v.a.) is weggezet, doet liefhebbers van progressieve metal smullen. De krachtige, soms snoeiharde, ritmes blijven op elk moment toegankelijk. Neem ‘Oscillation’. Een harde intro, waarna de rust wordt ondersteund door een pracht stuk percussie.
Cognitive van Soen is een plaat die gehoord moet worden. Spinefarm Records heeft goud in handen. Waar Tool nog niets laat weten over een nieuwe plaat, kunnen de liefhebbers Cognitive blind aanschaffen. Gewoon erg goed.
Als na het intro ('Into The Gloom') de eerste klanken van 'In An Obscure Eternity' uit de speakers komen, weet ik het weer: Darkness By Oath was die band uit Spanje die een pot Zweedse melodieuze death/thrash maakt.
Op hun voorganger 'Fear Yourself' liet men al horen een grote muzikale voorkeur te hebben voor bands als At The Gates en In Flames. Dit was destijds ook gelijk de kritiek op DBO; men kan goed en strak spelen, alleen had de band ook de coverband van At The Gates kunnen zijn.
Op deze nieuwe plaat 'Near Death Experience' gaan de Spanjaarden vrolijk verder waar ze gebleven waren. Nog steeds druipen de invloeden van bovengenoemde bands van de muziek af. Maar is dat dan heel erg? Eigenlijk valt dat wel mee.
Het strakke drumwerk van Asier Bilbao, de gevarieerde zang (screams, grunts) van Aritz Nabarro en de vette productie (zelfs de Gothenburg-sound heeft men gekopieerd!) , zorgen ervoor dat ik wel ben blijven luisteren. Wel moet ik eerlijk zeggen, dat de nummers na 'Instrumental' (een soort Dissection-achtige track zonder zang…) op elkaar gaan lijken. Wat meer variatie was welkom geweest.
Al met al levert Darkness By Oath met 'Near Death Experience' een degelijke plaat af, maar ook niet meer dan dat.