White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Atomic – Pet Variations

Jazz is een genre dat bij lange na niet door iedereen begrepen wordt. Het leuke ervan is dat de muzikanten ook niet de noodzaak voelen om dit voor elkaar te krijgen. Zij doen hun ding en zijn daar trots op. Zodoende ontstaan er ook samenwerkingen om u tegen te zeggen, zonder dat de wereld direct om is. Atomic is zo’n voorbeeld. De leden hebben allemaal al naam gemaakt in de jazz, maar improviseren er samen op Pet Variations lustig op los.

De plaat, waarop acht tracks staan en die uit komt via Odin, schittert mede doordat er geen zanger is die denkt dat hij, of zij, de boel aan elkaar moet praten of zingen. In mijn ogen is jazz het lekkerste als die zangers de ruimte laten aan de muzikanten en aan de bar aan hun whisky of wijn nippen. Waarschijnlijk denkt men er bij Atomic ook zo over, want het gaat hier puur om geïmproviseerde instrumentale jazz. Yes! De contrasten zijn veel beter er ervaren als alleen muzikanten heerlijk om elkaars noten heen dansen, of er juist tegenaan schoppen. Het gebeurt hier allemaal. ‘Pet Variations/Pet Sounds’, waarmee het album opent, schittert daar gelijk in.

Dat men ook echt wel gebroederlijk samen de luisteraar kan inpakken, komt bijvoorbeeld in de donkere passages in ‘Un Grand Sommeil Noir’ naar voren. Op een uiterst kalme zee wordt de luisteraar benaderd door een groep muzikale rovers die onheilspellend en timide tegelijk naderen. Deze heren weten echter hoe men spanning moet opbouwen, waarna de climax heerlijk overdonderend is. Die climax volgt pas na ‘Cry Want’ en ‘Louange AL’Eternite De Jesus’. Die vormen namelijk een mooie aankondiging van de trompettist, waarbij de vrede nog steeds mogelijk lijkt. Echter, de jazz zou de jazz niet zijn als alles zo van tafel wordt geblazen om in een dans van chaos, van schitterende solo’s en andere muzikale hoogstandjes de luisteraar alsnog volledig te overmeesteren. Gekluisterd zal hij aan zijn fauteuil genageld zitten.

Het is een kunst om muziek te maken en muzikanten die allemaal uitzonderlijk goed zijn, maken van die kunst iets ongrijpbaars. Andy Warhol, Gaudi en Van Gogh werden in hun leven ook niet direct begrepen, totdat bleek dat hun nalatenschap indrukwekkender was dan men vooraf durfde te denken. Wie een plaat als Pet Variations weet te maken, dient die eer niet te laat te krijgen.  

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén