White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Belzebubs – Pantheon Of The Nightside Gods

De afgelopen maand zat ik wat op Youtube te surfen naar (onbekende) blackmetalbands. Ineens popt er een voorstel op, dat me leidt naar een geanimeerde clip. Ik besluit om een kijkje te nemen en zie dat de band in kwestie, Belzebubs heet. Een voor mij onbekende band die zo te zien bij Century Media onder contract staat. Blijkbaar doet de spammachine van het label goed haar werk, want het feit dat Belzebubs als onbekende band zo snel op popt bij het zoeken naar blackmetal op Youtube is in mijn optiek opvallend te noemen.

Hoe dan ook, eenmaal aangekomen bij de videoclip, worden de wenkbrauwen in fronsstand geplaatst. Een geanimeerde blackmetal video met figuurtjes die gebaseerd zijn op een Finse web comic; astemblieft zeg, daar gaan mijn nekharen werkelijk recht van overeind staan. Weer zo’n gimmickband die in dit geval ‘comicblackmetal’ maakt?!

Het zal allemaal zeker creatief bedoeld zijn en anno 2019 moet je wel met iets aparts op de proppen komen om je te onderscheiden, maar het is not my cup of tea. Ik besluit derhalve om een paar seconden te luisteren en kom tot de conclusie dat de blackmetal die geproduceerd wordt ook een kwestie van ‘seen it, heard it’ is…

En dan, enkele weken later ontvang ik in de digitale inbox –jawel- de fulllength van het Finse Belzebubs. Pantheon of the Nighside Gods is de titel. De ‘fictieve lineup’ bestaat uit een viertal stripfiguren te weten Hubbath, Obesyx (de broer van Obelix?), Sløth en Samaël. De vermoeidheid slaat al toe, voordat ik ook maar aan de cd begonnen ben. Eens kijken of een uitgebreidere luistersessie deze vermoeidheid kan wegnemen…

Het eerste nummer is Cathedrals of Mourning. De track begint met een symfonisch keyboardstukje waarna de band hakkend en blastend verder gaat.  Op zich komt de muziek in eerste instantie lekker binnen, maar na een paar seconden kom ik tot de conclusie dat ik dit soort combinaties van Insomnium (de zang van Sløth lijkt wel heel veel op die van Niilo Sevänen), Eternal Tears of Sorrow, Odium en (oude) Dimmu Borigir al zo vaak heb gehoord, dat de muziek me geen enkel moment raakt. Ook de bijdrage van ICS Vortex (Arcturus) en Lindsey Schoolcraft (Cradle of Filth) voegen niets extra’s toe aan de muziek, behalve dat het namen zijn die marketing technisch een aantal (jongere) luisteraars sneller over streep zal trekken om het album aan te schaffen.

Ruim een uur lang luisteren naar negen symfonische blackmetaltracks die allemaal op elkaar lijken blijkt voor ondergetekende een lange zit.

Is er dan niks positief te melden over Cathedrals of Mourning? Jawel hoor. Er wordt zeer strak gespeeld en de productie lag in handen van Dan Swanö. Dit betekent dat we te maken hebben met een krachtig, doch iet wat massaal geluid. De muziek heeft daarom in eerste instantie productioneel gezien zeker een impact op de luisteraar, maar kan uiteindelijk  niet verbloemen dat het werk van Belzebubs niks nieuws onder de (Finse) winterzon is.

Latest posts by Mike v.G. (see all)

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén