White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Blood Youth – Starve

De Britse band Blood Youth kan nog niet buigen over een geschiedenis die tot ver terug in de tijd teruggaat. De groep heeft wel veel tongen losgemaakt in hun korte bestaan. Onder andere hun debuutplaat zorgde daarvoor. Nu staat de groep voor de release van hun tweede langspeler. Starve komt uit via Rude Records.

De eerste tonen van Starve zijn misschien wat misleidend. Een beat en wat mysterieuze geluiden vormen de intro van de plaat. Gelukkig gooit Blood Youth na ‘(51/50)’ alle schroom van zich af en gaat het viertal vol gas. Pak de nu-metal van Korn, de bruutheid van Slipknot, de groove van Soulfly en de aanstekelijkheid van Papa Roach en men komt tot de sound waar Blood Youth trots op mag zijn. ‘Starve’, ‘Cut Me Open’ en ‘Spineless’ laten horen dat deze metalheads niet met zich laten sollen. De laag gestemde gitaren en opzwepende grooves zullen er voor zorgen dat alles in vuur en vlam wordt gezet.

De dertien tracks, waarvan naast opener ‘(51/50)’ ‘(Stone Tape Theory)’ ook een interlude betreft, laten horen dat Blood Youth vol woede zit. Nu is dat ook begrijpelijk gezien alle problematiek op het Britse eiland, maar dat dit dan ook zo krachtig wordt opgezet in muziek, is niet iedereen gegeven. Blood Youth wel. ‘Visitant’ opent als een überstrakke jam tussen Slipknot en Fear Factory, terwijl de scratches in ‘Nothing Left’ ook doen denken aan jaren ’90 metalbands als P.O.D., Linkin Park (ten tijde van hun debuutplaat) en Limp Bizkit. Echter, de woede zet bij Blood Youth door, ondanks de aanstekelijke refreinen, waardoor men tot het eind de luisteraar helemaal murw beukt met de strakke grooves.

Iedereen die de tijden vanaf half jaren ’90 bewust heeft meegekregen en zich kon vinden in de bovengenoemde bands, zal ontzettend veel plezier kunnen gaan beleven aan Starve van Blood Youth. Het is nieuw, maar het klinkt ook ontzettend vertrouwd.

Latest posts by Ralf W. (see all)

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Realisatie: Rick van Geel