White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

CAPILLA ARDIENTE – The Siege

Capilla Ardiente, een Zuid-Amerikaanse band die aardig hun weg weet te vinden in de doom wereld. De band ontstond in 2006, en binnen een aantal jaar kwam het eerste materiaal al naar buiten. Nu in 2019 komen we aan bij hun tweede langspeler waar we vijf jaar op hebben moeten wachten. The Siege is opgebouwd uit vier nummers. Deze vier nummers bestaan uit epische doom die 45 minuten lang duurt. Nu dacht ik zelf eerst 45 minuten en vier nummers, dit gaat langdradig worden maar dat is zeker niet het geval. Ondertussen benieuwd geworden? Lees dan snel door! The Siege komt de 13e uit via Soulfood. Dus met een beetje geduld kan je hem bijna luisteren!

The Siege wordt ingeleid door het 13 minute lange nummer ”The Open Arms, the Open Wounds”. Het begin uiteraard lekker sloom, maar even later komt het vrij helder en duidelijk binnen. Hierdoor kom je vrij snel in de stemming van het album. Deze 13 minuten gaan totaal niet vervelen door de afwisseling en de dynamiek die het heeft. De stem van de vocalist is ontzettend helder en overtuigend. Daaronder wordt de sfeer nog mooier gemaakt door de gitaarlijnen die veel afwisselen. Wat alleen al bij dit nummer opvalt is dat alles perfect op elkaar is afgestemd. De vele afwisseling in de riffs en tempo zorgen dat deze 13 minuten zeer vermakelijk waren. De intro bij het tweede nummer is weer iets trager, maar naar mate van tijd komt hier afwisseling en word er plaats gemaakt voor een bombastische riff. De timing in dit nummer komt precies goed uit. Wat opvalt is dat het zeker geen typische doom plaat is. Er gebeurt veel meer dan dat. Sommige aspecten zijn ook kenmerkend voor power metal of heavy metal. De sfeer is ook makkelijker te verteren in vergelijken met sommige Doom bands.  

Bij de side B van dit album stuiten we op ”Spell of Concealment”. Het start direct op een tempo die precies goed past bij de solo waarmee het nummer wordt ingewijd. Op het moment dat de zanger gaat zingen wordt de muziek iets zwaarder en heeft het zware gevoel de overmacht. In dit nummer hoor je een bas die ook zijn weg naar de voorgrond heeft weten te vinden. Het zorgt voor een nog zwaarder effect en afwisseling in de muziek. Iets wat tot nu toe blijft opvallen is de hoeveelheid solo’s die de nummers hebben. Maar dat moet ook wel, want zonder die solo’s zou het net wat te weinig afwisseling hebben. The Siege eindigt zoals die begint namelijk met een nummer van 13 minuten. ”Fallen Alphas and the Rising” opent net weer wat op een andere manier dan de rest. De sfeer die vrij snel wordt opgewekt is op sommige aspecten net weer wat anders dan voorgaande nummers. Wat het wel gemeen heeft met de rest is dat het er erg sterk uit komt. Jammer genoeg komt er na de laatste 13 minuten een einde aan dit album dat zeker de moeite waard is.

In eerste instantie had ik een beetje een vooroordeel over The Siege. Dit omdat ik had verwacht dat vier nummer die bij elkaar 45 minuten duren heel erg zouden gaan uitrekken en vervelen. Dit is dus zeker niet het geval. De akoestische breakdowns in de nummers zoals ”The Crimson Fortress” komen heel machtig en afwisselend over. Op sommige momenten heeft het wel wat van Candlemass maar het ligt zeker niet op de voorgrond. De instrumenten stonden precies goed op elkaar afgestemd. Je had niet het gevoel dat er muzikanten op de achtergrond bezig waren. De stem van de zanger is duidelijk en helder. Maar sommige stukken lijken wel erg op elkaar aangezien hij niet onwijs veel afwisseling heeft. De sfeer komt in mijn ogen het meeste tot stand door de instrumenten. Mijn mening over The Siege is dat het een afwisselend en krachtig album is waar veel sfeer in terug te vinden is.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Technische realisatie: Rick van Geel