White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Frode Haltli – Border Woods

De accordeon is niet het meest bespeelde instrument. Om dit instrument goed te bespelen, dient de kunst van zowel het trekken als het benutten van de toetsen goed beheerst te worden. Iemand die dat heel goed kan, is de Noorse accordeonist Frode Haltli. Hij heeft zijn sporen zowel solo, in ensembles als met orkesten al lang en breed verdiend. Via Hubro komt hij nu met Border Woods.

Wat Frode Haltli doet als hij alleen zijn muziek schrijft, is vooral de scheidslijn tussen de jazz, country en folk opzoeken en vervolgens deze scheidslijn dunnetjes uitgummen, zodat er een mooi grijs gebied ontstaat. Tot waar dat grijze gebied rijkt, is niet duidelijk. Het ene moment is het iets meer country, een ander moment meer folk. Doordat hij op The Border Woods  onder andere bijdrages geleverd krijgt van Emilia Amber en de percussionisten Erik Raude en Hakon Stene heeft hij een mooi geheel gesmeed. ‘Mostamägg Polska’, welke met zijn vijftien minuten ruim de langste track van de schijf is, laat dat goed horen. Eigenlijk staat deze track alleen al voor het vertellen van een heel verhaal. De rollen zijn duidelijk en weten mooi om elkaar heen te dansen.

De meer dan veertig minuten aan muziek zijn verdeeld in zes tracks. Het hierboven aangehaalde ‘Mostamägg Polski’ neemt natuurlijk een groot deel van die speelduur in beslag. Ook ‘Valkola Schottis’ zorgt ervoor dat er voor de andere tracks weinig minuten over blijven. Deze track passeert namelijk ook de grens van de elf minuten. Het zijn echter wel deze lange tracks welke de kroonstukken van Border Woods zijn. Hier kan Frode Haltli perfect dansen zoals hij dat wilt: het ene moment de folk wat steviger in de hand houdend, om vervolgens de country innig mee te laten zwieren en even zo goed de bewegingen met de jazz te delen. Overigens laat ook afsluiter ‘Quietly The Language Dies’, iets waarover men met Ferdinand de Saussure nog over in discussie kan gaan, laat dat overigens ook goed horen, zij het in een rustiger vaarwater.

Muziek maken is kunst, maar niet alle muziek levert ook iets op wat gedefinieerd kan worden als kunst. Frode Haltli verstaat de kunst van de muziek. Hij heeft geen woorden nodig om te boeien. Geef hem een accordeon en een paar sublieme gastmuzikanten en het wonder heet  Border Woods.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén