White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

LEATHÜRBITCH – Into The Night

Leathürbitch, glam gecombineerd met speed/power uit Amerika. Ja glam is een genre dat niet altijd even goed wordt gewaardeerd door een metalhead. De oorzaak hiervan is vaak de poespas die erbij komt. Maar glam is immers entertainment door wat er allemaal bij komt kijken. Er komen namelijk dingen als te strakke kleding, typische kapsels, te strakke kleding en uiteraard make-up bij kijken.  Toch weet deze vrije jonge band uit 2015 nu hun eerste langspeler uit te brengen van slechts 32 minuten. In deze 32 word je meegesleurd naar de jaren 80 waar we echt haar metal terugvinden. Althans zo wordt glam genoemd door sommige metalheads. De reden die daar achter ligt weten we allemaal wel. Tot slot Into The Night wordt uitgebracht door High Roller Records.

De opening heet ook Into The Night. De opening is niet heel spectaculair het is zelfs tegen de kant van irritant. Dit omdat het volledig digitaal is gedaan. Gelukkig horen we bij L.u.s.t al snel de scheurende gitaren terug. Toch hoor je op het tweede nummer erg veel invloeden van speed/heavy waardoor het zeker niet als typische glam overkomt. De echte glam vinden we wat meer terug in het nummer ”I Want What You Got. De teksten zijn ook lekker opmerkelijk en erg toepassend voor glam. Door het gebruik van lekkere foute taalgebruik word het toch op één of andere manier een stuk leuker om naar te luisteren. Bij ”Sleaze City” wil je haast gaan mee schreeuwen met Welcome to Sleaze City. De nummers wekken sowieso een gevoel op dat je mee wilt zingen.

Op de tweede helft treffen we meteen speed metal aan! Heerlijk gewoon even lekker raggen zonder dat overdreven gebeuren. Hierna komen we terug bij de sfeer van hiervoor. I’m insane blijft zeker wel even hangen door het contante herhalen van I’m insane. Het is ook wel een cliché. Het minste nummer op het album is ”The Search”. Dit omdat de zang er niet altijd goed uitkomt. Op sommige punten is het net tot het valse aan. Ze hadden dit nummer veel betere kunnen maken. Into the Night sluit af met een nummer waarin uiteraard akoestische moet zitten. Dat is zo’n standaardding dat je terugziet bij alle glam bands. Er moet altijd één akoestisch gitaar in één nummer zitten. Toch is dit nummer opvallend door de akoestische intro en daarna riffs op een tempo dat er precies goed bij past. En zo komt Into the Night tot een einde.

Als dit album had gekocht in een platenwinkel in de jaren 80 dan had je zeker niet door gehad dat het uit 2019 is. In andere woorden het album is qua sound en kwaliteit hetzelfde als die tijd. De nummers zitten in elkaar met catchy riffs en creatieve solo’s. De teksten nodigen je spontaan uit om mee te zingen. Toch is het niet heel erg vernieuwend en zijn er een hoop betere bands. Als je dan echt zo graag glam wilt luisteren koop dan een album die uit die tijd komt en geen imitatie daarvan. Kijk erg slecht is het ook niet, voor een keertje luisteren is het prima. Maar voor echt goede glam kan je beter naar andere oudere bands gaan luisteren. In ieder geval voor iemand die van een potje glam houdt kan je deze wel kopen. In ieder geval dit was Into The Night.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén