White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Mekong Delta – Tales Of A Future Past

‘When All Hope Is Gone’, ‘A Farewell To Eternity’ en ‘Mindeater’. Titels die ervoor zorgen dat men kan denken dat de sfeer donker is op de nieuwe plaat van Mekong Delta, want daarop zijn deze tracks te vinden. Of het echt zo somber gesteld is, valt te beluisteren op Tales Of A Future Past, welke onlangs verscheen via Butler Records.

Mekong Delta is geen nieuwkomer in het vak. De oorsprong van de band ligt al in 1985. Echter, van die line-up is alleen bassist Ralph Hubert nog present. Hij wordt dan ook gezien als het brein en hoofd van deze Duitse band. Sinds de heroprichting in 2006 is de groep, ondanks de haast compleet nieuwe bezetting, weer enthousiast bezig. Tales Of A Future Past is alweer de vijfde langspeler sinds de terugkomst op het speelveld en de elfde voor Mekong Delta in het totaal.

Tales Of A Future Past bestaat uit tien tracks. ‘When All Hope Is Gone’ is met een kleine tien minuten aan muziek ruimschoots de langste track op deze schijf. Vier tracks zijn in het ‘Landscape’-thema. ‘Landscape 1 – Into The Void’ geldt nog als een leuke intro voor de plaat, maar ‘Landscape 2 – Waste Land’ is een indrukwekkende instrumentale rocksong die de liefhebber van progressieve rock goed zal stemmen. De combinatie van bombast en gitaar wordt hier goed benut.

Muzikaal laat Mekong Delta horen dat men de thrash metal nog goed in de vingers heeft. Dit gaat in een mooie combinatie met de progressieve rock en metal. Het ijzersterke, iets meer dan ze minuten lange ‘Mindeater’ is daar een goed voorbeeld van. De stem van Martin LeMar lenen zich hier ook perfect voor. Liefhebbers van powermetal zouden ook zomaar kunnen inhaken. ‘The Hollow Man’ bewijst dat.

Eerder is al aangehaald dat op Tales Of A Future Past de kroon voor langste track naar ‘When All Hope Is Gone’ gaat. Dat nummer is ook wel als het magnum opus van deze release te bestempelen. Het vertellende karakter van LeMar in de sferische beginminuut zorgt er al voor dat de luisteraar er eens goed voor gaat zitten. Daarna ontstaat er een spel waar diverse stijlen in de rock en metal frivool met en door elkaar dansen. Alle facetten van de muziek van Mekong Delta komen hier sterk naar voren.

In het begin werd de vraag gesteld of men hier een donkere plaat tegemoet ging. Misschien zijn de klanken soms donker en is het bombast angstaanjagend, maar over het geheel heeft Mekong Delta juist een hele brede plaat gemaakt waar men op een uiterst fijne wijze het hele gebied tussen de progressieve rock en thrash metal bestrijkt. Daar wordt men juist alleen maar blij van.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén