White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Strigoi – Abandon All Faith

Bij de naam Gregor Mackintosh denk je aan Paradise Lost. De beste man besloot in 2018 dat het tijd was om zich naast Paradise Lost, ook bezig te gaan houden met een eigen project. In de vorm van Chris Casket (o.a. Devilment, ex- Extreme Noise Terror) haalde hij een bassist in huis om samen Strigoi op te richten. Eenmaal in de studio aanbeland, nam Waltteri Väyrynen (Vallenfyre) de drumpartijen op zich.

Abandon All Faith is derhalve het eerste wapenfeit van Strigoi en wordt uitgebracht via niemand minder dan Nuclear Blast. Eens kijken of al deze ingrediënten samen ook leiden tot een pot vette metal.

De plaat opent met ‘The Rising Horde’. Een apart stukje noise dat dreigend overkomt en ook de overall sound van het album aardig weergeeft; de laag gestemde, zagende bas en dito gitaren zorgen voor een gevoel dat er een dikke, logge, donkere wolk  als een deken over de luisteraar wordt uitgespreid, die je vervolgens opslokt in de duisternis.

Na dit introotje, volgt ‘Phantoms’. Een track die op zichzelf niet bijster ingewikkeld klinkt, maar een bepaalde vibe heeft die je als luisteraar triggert om te blijven luisteren. Het is een combinatie van Paradise Lost en Zyklon B (de Noorse blackmetalband). Het nummer wordt gedragen op een blastbeat en in combinatie met de schrapende gorgel van Mackintosh zorgt  dit er voor dat we naar een zeer aangename black/death track zitten te luisteren.

Maar daar waar het even leek dat deze track de opmaat zou zijn voor meer soortgelijk moois, zijn de daarop volgende tracks een combinatie van grind- en crustcore. ‘Nocurnal Vermin’, ‘Seven Crowns’ en ‘Throne of Disgrace’ laten duidelijke invloeden van Obituary, Paradise Lost, Vallenfyre en Extreme Noise Terror horen. Ergens is dit ook wel logisch, gezien de staat van diensten van de muzikanten, maar op de een of andere manier voelt het allemaal een beetje aan als een side-project in plaats van dat we Strigoi als echte band serieus moeten nemen. Het feit dat de band ook maar uit twee leden en een studiodrummer bestaat, draagt ook bij aan dit beeld.

Desondanks steken de 7 daarop volgende nummers prima in elkaar. De nummers hebben een speelduur van gemiddeld nog geen vier minuten, klinken dreigend en duister, zijn opzwepend en liggen lekker in het gehoor. Ook live heeft Strigoi de potentie om een zaal in vuur en vlam te zetten. Maar toch…een eventueel succes heeft men niet direct aan de uitzonderlijke kwaliteit van de muziek te maken, maar eerder aan de namen van de muzikanten. Goed en degelijk, niks meer en niks minder.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén