White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Svart Crown – Wolves Among The Ashes

Svart Crown is een Franse band die ik sinds hun debuutalbum Ages of Decay uit 2008 al volg. De reden is simpel; puurheid. De Fransen wisten mij tot nu toe met ieder album te overtuigen met hun harde, allervernietigende pot blackened deathmetal waarbij het Profane album (2013) zelfs soms zo hard klonk alsof er een kraak in zat.

Vanaf 2018 werd het echter wat stiller rondom de band. Het vele touren en inspiratieloosheid viel de band ten deel. Gelukkig kreeg bandleider/oprichter Jean-Baptiste (JB) Le Bail een ingeving tot het schrijven van nieuw werk toen hij in Turkmenistan de Darvaza gaskrater zag; een natuurlijke bron die al meer dan veertig jaar brandt n die door de lokale bevolking wordt gezien als de poort naar de hel.

Het resultaat van de ingeving is dit nieuwste werk genaamd Wolves Among The Ashes.

Ik heb het album eerst een aantal malen geluisterd om te kijken of ik de hernieuw inzichten van JB kon begrijpen. En dat is me denk ik slechts gedeeltelijk gelukt.

Wolves Among The Ashes is namelijk duidelijk een stuk minder hard en in-your-face dan haar voorgangers. De openingstrack/intro ‘They Will Not Take Our Death In Vain’ is een lange toespraak die ondersteund wordt hardcore-achtige riffpartijen, blastbeats en een hoop geschreeuw. Het werkt eerder op mijn zenuwen dan dat het een prettige inleiding is voor ‘Thermageddon’. Deze track ontpopt zich wel als een echte Svart Crown track; snel, furieus en hard. Een combinatie van Zyklon en Behemoth komt in de buurt van een omschrijving van deze track.

‘Art of Obedience’ is een wat meer opzwepende track. Door de combinatie van het thema – sexual obedience- en de theatrale screams van JB, maken dit een nummer dat op zich niet verkeerd is, maar dat een beetje zeikerig overkomt.

Hierna volgt ‘Blessed Be The Fools’, een slepende track voorzien van Gregoriaans gezang, ingezongen door drummer Ranko. De band vond het nodig om deze Behemoth-kloon ook de ondersteunen met wat industrial samples, hetgeen in mijn optiek niet echt iets toevoegt aan het nummer.

‘At The Altar Od Beauty’ laat weer even de oldschool Svart Crown horen. Een nummer voorzien van ijskoude riffs en vol snelle passages en blastbeats. Wat mij betreft de beste track op de plaat, aangezien dit nummer bij mij het meest herkenbaar was en dus bleef hangen.

‘Down To Nowhere’ is een trage, psychedelische stoner track. Dubbele cleane zang en een repetitief gitaar melodietje vormen de basis. Ook dit nummer is weer compleet anders dan dat we van Svart Crown gewend zijn. Slecht is het niet, maar om nu te zeggen dat we hier met nummer te maken hebben dat je uit duizenden herkent? Nee.

Ditzelfde euvel kennen de laatste twee tracks  ‘Exoria’ en ‘Living With The Enemy’; ook deze nummers steken goed in elkaar, maar er zijn te weinig memorabele riffs te herkennen. Dit maakt dat de herkenningsfactor ook na enkele luisterbeurten laag is.

De biografie wil ons doen geloven dat Wolves Among The Ashes een verfrissend album is, zonder dat een mengelmoes aan ideeën is geworden. En hier komen we aan op het stukje dat ik niet begrijp. De nieuwe Svart Crown is wel degelijk een mengelmoes van ideeën geworden. Dit album luidt inderdaad een nieuwe richting in van de band. Ik vraag me alleen af welke richting men dan uit wilt gaan, want Wolves Among The Ashes kent nummers zie zo venijnig en hard zijn als de tanden van een wolf, maar ook enkele nummers die als as in de wind uitwaaieren en we niet meer terug gaan zien.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén