White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

This Can Hurt – Worlds Apart

Voor vandaag komen we aan bij de Brabanders van This can Hurt. Ze hebben voor ons hun tweede langspeler in de aanbieding. Misschien dat je het één of ander van de band al hebt horen voorbijkomen omdat ze steeds populairder aan het worden zijn. In 2015 kwam hun single ”Colder” al vaker voor op diverse radiostations. Paar jaar later kwam hun debuutalbum uit waar diverse positieve kritieken over te vinden valt. This can Hurt is een interessante combinatie die zich voordoet uit diverse genres. Reviews over het eerste album ‘Nothing Matters’ verwezen naar Muse, Type O Negative, Sisters Of Mercy, Massive Attack. Echter kon er geen genre aangebonden worden. Daarom hebben ze zichzelf Industrial Post Wave genoemd. In 12 nummers nemen ze je mee hun muziekwereld in met Worlds Apart.

De band probeert zo breed mogelijk te zijn qua geluid en genre en dat wordt al snel duidelijk bij het eerste nummer. Je krijgt eerst een redelijk catchy intro die snel doorgaat in catchy riffs en zang. Je hoort er zoveel in terug dat ik kan begrijpen dat je het niet onder één genre kan plaatsen. Het tweede nummer komt weer anders binnen dan de vorige. Toch blijft Type O Negative door mijn hoofd spoken terwijl ik dit luister. In de eerste paar nummers kan je hun toch omschrijven als een experimentele band. Je hoort er duidelijk post rock in terug met een combinatie van old school Noise en een vleugje Grunge. Hier en daar kan je het ook nog onder Gothic plaatsen. Bij ”High Tide” kan je heerlijk op los gaan, niet helemaal in de zin van een pit, maar het is zeker iets waar actief op kan bewegen.

Bij ” The Fall Of Mark E. Smith” kom je weer aan bij iets bijzonders. Er worden teksten opgezegd als een soort protest over de muziek. Dit zorgt voor een vrij uniek iets. Even later volgen er lage vocalen over de muziek heen en die zorgen ervoor dat alles nog net wat voller wordt. Over deze lage vocalen komen er ook nog normale vocalen overheen deze combinatie is valt goed in de smaak. Over deze stukken komen ook solerende gitaren op de achtergrond. In ieder geval is het een goed geheel. ”Some Days” is een die je meteen kan raken. De emotie die erin zit verwerkt kan je goed voelen bij het luisteren ervan. Bij ”Diana” moet je bij de eerste tonen denken aan Marilyn Manson.

Je hoort in bijna elk nummer ook wat elektronische in terug. Dit kan in sommige gevallen erg irritant zijn maar bij Worlds Apart pakt het goed uit en maakt het één geheel. Met het nummer ”For You” komt het album tot een einde. De intro is zeker weer iets origineels doordat er verschillende dingen worden gefluisterd die je beide door een ander oor hoort. Zo lijkt het net alsof er twee mensen naast je staan te fluisteren. In ieder geval vet gedaan.

e verhaallijn in Worlds Apart is mooi gedaan. Volgens de zanger gaat het over een jonge die zich niet kan vereenzelvigen met de wereld rondom zichzelf, die een hekel heeft aan de maatschappij en in zijn jonge jaren flink wat te verwerken krijgt. Dit blijft je volgen door het hele album heen. Ik moet zeggen dat het verhaal mooi is uitgepakt en is verwerkt. De stem van de vocalist Sven Vande Neste is zuiver en past echt goed bij wat ze maken. Toch heb ik het gevoel dat er soms nog net iets meer uit zijn stem gehaald kan worden. De instrumenten op het album vormen een goed geheel met zijn alle. Wel hadden sommige gitaarsolo’s meer mogen opvallen. Industrial Post Wave omschrijft hun in mijn ogen het beste. In ieder geval Worlds Apart is zeker een album om te luisteren als je van veel diversiteit qua genre houdt!

Latest posts by Nikky v.d.B. (see all)

54 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén