White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

URZA – The Omnipresence Of Loss

Voor liefhebber van doom komt de naam Urza misschien wel bekend voor. Opgericht in 2015 en nu komen ze eindelijk met een debuutalbum. Oorspronkelijk begonnen met drie man maar gelukkig werd het team versterkt in 2016 met een tweede gitarist en een vocalist. De band maakt muziek die niet alleen standaard doom aspecten heeft. Je kan de muziek beter beschrijven als funeral doom met hier en daar wat death metal aspecten. De nummers zijn natuurlijk lang, meeslepend en extreem. Met de band gaat het de afgelopen periode erg goed, zo stonden ze onder andere hier op Dutch Doom Days. Er is nog meer goed nieuws aan te kondigen, aangezien afgelopen periode erg lekker ging en de Berlijners is er al een tweede album aangekondigd! Om een indicatie te geven over de lengte van de nummers, er staan vijf nummers op met een totale duur van meer dan één uur.

The Omnipresence of Loss begint met ”Lost in Decline”. Wat zeker geen kort nummertje is op deze plaat. Het nummer is eigenlijk alles wat we verwachten van een doom metal band. Bij een nummer van 17 minuten moet er natuurlijk wel voldoende afwisseling zijn en gelukkig is dit het geval. Op een gegeven moment komt er ook weer iets meer tempo in die meer hun deathmetal kant achterhaald. Lekker vloeiend gaat het nummer verder door in ”A History Of Ghosts”. Zijn stem op het begin klinkt uniek. Dit omdat het lijkt op een combinatie van huilen, schreeuwen en wat spookachtige geluiden. Hier en daar maakt de zanger ook een uitsmijter met zijn stem wat voor lekkere afwisseling zorgt. Buiten dat om zijn de grunts die hij doet echt extreem laag. De namen van de nummers verworden de muziek goed.

Ondertussen zitten we bij het derde nummer. Het nummer heeft veel weg van voorgaande nummers. Gelukkig komt er naar mate van tijd weer wat nieuwe aspecten naar voren. Hier en daar zijn er wat riffs die je normaal niet voorbij ziet komen bij doom. Het vierde nummer begint met alleen wat gitaar stukken. Dit gedeelte bestaat uit één gitaar. In plaats van dat die gitaarlijn een beetje is verdeeld komt het maar vanuit één kant eruit. Doordat dit stuk een beetje aan de lange kant is gaat het irriteren als je een koptelefoon draagt. Voor de rest is het gewoon een goed nummer. De wisselwerking tussen stukken met lekkere distortion en akoestisch met veel echo zorgen voor een goede afwisseling. The Omnipresence of Loss sluit af met een nummer waarin je goed de emotie voelt die erin is verwerkt. Dit omdat het tragische klinkt en de sfeer die ze creëren er perfect bij past.

Voor fans van extreme funeral doom zal dit album een zegen zijn. Qua bands die hiervan zijn is het misschien niet het nieuwste van het nieuwste maar slecht is het niet. De band die uit vijf man bestaat is goed op weg. Er zit genoeg afwisseling is, door de voldoende afwisseling gaat het niet vervelen. De nummers zijn wel lang maar voordat je het door hebt zijn ze al afgelopen. De sfeer op het album is precies hoe je het eigenlijk wilt hebben bij een doom metal band. Het is erg meeslepend en somber maar dit maakt het ook weer erg mooi. De afwisselingen in de vocalen zorgen dat het geheel net wat beter is. Het is namelijk niet alleen laag gegrunt maar ook hier een daar een flinke uitsmijter. Overigens is er één riff dat constant terugkomt. Elke keer bijna hetzelfde en in sommige gevallen exact hetzelfde. Dit hadden ze beter anders kunnen doen. In ieder geval The Omnipresence of Loss is een prima album, niet heel vernieuwend maar zeker niet slecht.

Latest posts by Nikky v.d.B. (see all)

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Realisatie: Rick van Geel