Reviews

Overdrivers (FR)
9 uur 54 min geleden
Whispering Sons (BE)
12 uur 8 min geleden
Vinyl Floor (DK)
12 uur 27 min geleden
Acrid (NL)
14 uur 24 min geleden
Benighted (FR)
15 uur 27 min geleden
Threshold (UK)/ The Silent Wedding (GR)/ Maxxwell (CH)
16 uur 43 min geleden
Soulfly (USA)
20 uur 2 min geleden
Embers of Oblivion (NL) + Acrid (NL)
2 dagen 10 uur geleden
Paceshifters (NL)
6 dagen 7 uur geleden
Einherjer (NO)
6 dagen 7 uur geleden
Nirnaeth (FR)
6 dagen 8 uur geleden
The Sore Losers (BE)
1 week 13 uur geleden
Summer Storm (FR)
1 week 13 uur geleden
Kadavar (DE)
1 week 15 uur geleden
Delise (NL)
1 week 17 uur geleden
Moonshine Oversight (FR)
1 week 17 uur geleden
Thorium (BE)
1 week 18 uur geleden
Last Of Us (BE)
1 week 1 dag geleden
Møster! (NO)
1 week 3 dagen geleden
Drop Dead (FR)
1 week 3 dagen geleden
Enemy Of The Enemy (FR)
1 week 3 dagen geleden
Genus Ordinis Dei (IT)
1 week 3 dagen geleden
Ottone Pesante (IT)
1 week 3 dagen geleden
Gang (FR)
1 week 4 dagen geleden
Shining (NO)
1 week 5 dagen geleden
Minsk (USA)/ Zatokrev (CH)
1 week 6 dagen geleden
The Joy Formidable (UK)
1 week 6 dagen geleden
Thron (DE)
1 week 6 dagen geleden
Dead End (NL)
2 weken 10 uur geleden
Asbest (CH)
2 weken 11 uur geleden

Ik kan me nog herinneren dat ik als puber van een jaar of 15/ 16 in aanraking kwam met Deicide. Het is 1995 en Once Upon The Cross verschijnt. Het expliciete hoesontwerp zorgt in verschillende landen voor de nodige controverse. Reden temeer om bij de lokale platenboer in de schappen naar het album te zoeken en zonder te luisteren de plaat blindelings aan te schaffen. Eenmaal thuis aangekomen, verdwijnt de cd direct in de cd-speler. Damn, wat is dit een lekkere plaat. De nummers komen dezelfde dag zeker een keer of tien voorbij. De deathmetal van Deicide is aan de ene kant extreem, aan de andere kant kent het album nummers die zelfs na vijfentwintig jaar nog steeds uit het hoofd meegebruld kunnen worden. Dat zegt iets over de kwaliteit. Zo wel op cd als live overigens, want in datzelfde jaar sta ik met mijn kameraad in De Effenaar naar Konkhra, Suffocation en Deicide te kijken.

Wat waren dat mooie tijden zeg. Het zal niemand daarom verbazen dat in 1997, Serpents of the Light ook blind werd aangeschaft. Doch, dit album had niet de impact van een Once Upon The Cross. De interesse in Deicide was er nog wel, maar aangezien de blackmetal op haar hoogte punt was, waren het vooral bands in dit genre die de cdspeler zagen. Ook de opmars van de technische deathmetal in de early zero’s, zorgde ervoor dat de meer traditionele deathmetal – waar Deicide onder valt- op een tweede spoor kwam. Dat nam niet weg dat de band door bleef gaan met het produceren van albums en trouw bleef aan haar muzikale roots. De een vond dit laatste prima, een ander vond dat eentonigheid op de loer lag. Persoonlijk val ik onder deze laatste categorie, want ook al heb ik een zwak voor Deicide, de albums na Serpents of the Light gingen bij mij het ene oor in en het andere weer uit.

Dit lange intro is de opmaat tot mijn oordeel over Overtures of Blasphemy, de band’s twaalfde langspeler in een carrière die meer dan dertig jaar bedraagt. Omdat de laatste albums niet tot de uitschieters behoorden, ging ik de luistersessie zonder verwachtingen in.

Het artwork is in ieder geval ouderwets ranzig te noemen. De roodtinten voeren de boventoon, hetgeen het album een vervaarlijk uiterlijk geeft. Als dit de voorbode is voor wat komen gaat, dan zouden we op dit nieuwste wapenfeit wel eens een aantal lekkere, vuige, en vooral harde tracks kunnen gaan vinden. Wellicht dat nieuwkomer Mark English (Monstrosity) -de vervanger van Jack Owen- hier wel voor heeft kunnen zorgen.

Openingstrack One With Satan start voor Deicide begrippen nogal langzaam. Hierna ontpopt het nummer zich als een typisch Deicide nummer, maar zodra de solo’s van stal gehaald worden, lijkt het wel alsof ik naar een Zweedse deathmetalband zit te luisteren. Als na 3.48 minuten het nummer klaar is, knalt meteen Crawled From The Shadows uit de speakers. Een snel, haast blackmetal-achtig nummer dat met uitzondering van de vocalen van Benton, weinig met Deicide van doen heeft. Over Benton gesproken; hij brult en schreeuwt nog altijd als een bezetene en zijn vocalen klinken ouderwets ‘zuiver’ voor zover je dat zo kunt stellen. En dat is toch een prettig gegeven. Terug naar de cd. Seal The Tomb Below is ook een nummer dat niet meteen een logische Deicide track is. Het nummer is dusdanig thrashy va karakter dat  de term ‘Slayeriaans’ wel van stal mag worden gehaald.

Afhankelijk van hoe je de review tot nu toe leest, zou je kunnen denken dat ik verrast bent door Overtures…of juist niet. Het antwoord is dat ik niet verrast ben. De eerste vijf tracks zijn goed te pruimen, maar als halverwege de plaat Excommunicated letterlijk binnen drie minuten voorbij is gezoefd, treedt het verval in. Verval is misschien een te groot woord, want de zes tracks die na dit nummer komen (de cd telt in totaal twaalf tracks) zijn kwalitatief wel goed, maar blijven niet echt hangen zoals de eerste zes nummers. En dat maakt dat ook Overtures of Blasphemy weer een ‘typische’ Deicide plaat is geworden. Typisch in de zin van dat de band ondanks een degelijke kwaliteit, er niet in is geslaagd een memorabele plaat af te leveren. Net zoals zijn zeven voorgangers dus.

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Festerfest

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced