Reviews

Epica (NL)
7 uur 9 min geleden
Hillsphere (NL)
1 dag 10 uur geleden
Florian Grey (DE)
1 dag 12 uur geleden
Bombino (NER)
1 dag 15 uur geleden
Sick n' Beautiful (IT)
1 dag 17 uur geleden
Chelsea Grin (USA)
2 dagen 5 uur geleden
Crossfire (FR)
2 dagen 12 uur geleden
Vox System (BE)
2 dagen 13 uur geleden
Vera Jonas (HUN)
2 dagen 14 uur geleden
Powerwolf (DE)
2 dagen 14 uur geleden
Lich King (USA)
5 dagen 4 uur geleden
Sahon (KOR)
1 week 7 uur geleden
DevilDriver (USA)
1 week 1 dag geleden
Hyrgal (FR)
1 week 1 dag geleden
Unkh (NL)
1 week 2 dagen geleden
Cold Snap (HRV)
1 week 4 dagen geleden
Dead Cross (USA)
2 weken 4 dagen geleden
The Night Flight Orchestra (SWE)
2 weken 4 dagen geleden
Madball (USA)
2 weken 4 dagen geleden
Immortal (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Mother Bass (NL)
2 weken 6 dagen geleden
Otzeki (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Paradise Lost (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Cayne (IT)
2 weken 6 dagen geleden
Helge Iberg (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Marduk (S)
3 weken 17 uur geleden
Street Dogs (USA)
3 weken 1 dag geleden
Khemmis (USA)
3 weken 4 dagen geleden
Bekken & Gjems (NO)
3 weken 4 dagen geleden
Kornstad + Kork (NO)
3 weken 4 dagen geleden

De Nederlandse symfonische metalband Epica zit niet stil. Het zestal heeft de afgelopen met The Quantum Enigma en de The Holographic Principle mooie releases uitgebracht, terwijl de talloze shows stuk voor stuk lovend zijn bekritiseerd. Toch heeft de groep nog tijd gevonden voor het uitbrengen van een EP. Epica vs. Attack On Titan Songskomt uit via Nuclear Blast.
Wie zijn wenkbrauwen direct fronst, moet weten dat de EP aan het eind van 2017 in Japan al is verschenen. Dat is niet zomaar. Epica neemt namelijk vier songs van de anime Attack On Titan onder handen. De arrangementen en de vocalen zijn naar de hand van Epica zelf ingericht. Hierdoor klinkt opener ‘Crimson Bow & Arrow’, waar ook een mooie rol voor het koor is weggelegd, direct als Epica. ‘Wings Of Freedom’ heeft, mede door krachtige koren waarmee het nummer opent, hier heroïsch, terwijl ‘If Inside These Walls Was A House’ door de rust en het mysterie de fluwele kant van Simone Simons laat schitteren. Overigens, als de rest van de band zijn intrede doet, heeft het nummer ook nog iets grotesks.
Wie dan denkt dat het na ‘Dedicated To Your Heart’, waar de bombastische elementen waar Epica zo sterk mee omgaat, prominent in de song zijn verwerkt, gedaan is, heeft het mis. Van alle vier de tracks staat er op Epica vs. Attack On Titan Songs ook nog een instrumentale versie. Geen vocalen van Simone, geen grunts van Mark, maar nog wel de koren. Misschien zal niet iedereen direct op die tracks zitten te wachten, maar ze laten wel de kracht van Epica als schrijvende band goed blijken.
De EP Epica vs. Attack On Titan Songs laat horen dat de Japanse anime ook op een bijzondere wijze geëerd kan worden. Dat veel metalheads iets met anime hebben, zal Epica alleen maar goed uitkomen. Verrassend leuke release.


De Nederlandse band Hillsphere is pas echt van start kunnen gaan naar de nodige wisselingen in de line-up. Dat is geen onbekend verhaal. Veel bands sleutelen aan de samenstelling voordat echt de studio ingedoken wordt. Hillsphere heeft die fases achter de rug, want onlangs kwam hun eerste studioplaat uit. Via Layered Reality Productions werd Florescence wereldkundig.
Misschien is het een beetje een vreemde gewaarwording, maar de eerste minuten van de plaat worden de vocalen even geparkeerd. De sfeer en het technische talent worden voorop gesteld. ‘Florescence’ en ‘Home’ zijn louter sfeerbepalende tracks, terwijl het daar tussen liggende ‘The Breeding Of Us’ laat horen dat het gezelschap goed op elkaar is ingespeeld. De progressieve metal lijkt hierbij ook beïnvloed door de post-rock. Zie het alsof King Crimson, Textures en Russian Circles samen de studio in zijn gedoken.
‘Our Physical Way of Speaking’ zorgt ervoor dat Hillsphere nog meer vergeleken zal worden met Textures, al heeft neigt de band op Florescence daarvoor ook misschien iets te veel naar de progmetal om deze vergelijking helemaal door te trekken. Dit zorgt er wel voor dat men weet dat Hillsphere de nummers tot in de puntjes verzorgt. De overgangen zitten goed in elkaar en de opbouw zorgt ervoor dat de luisteraar zijn aandacht niet verliest. Tel daarbij op dat in de drie lange tracks aan het eind van de plaat, ‘Ghost Of You’, ‘Mind At Rest’ en ‘Clairvoyance’, welke respectievelijk meer dan tien, elf en negen minuten duren, al deze punten nog op een sierlijk voetstuk worden geplaatst, en men snapt dat Hillsphere een uiterst aantrekkelijke debuutplaat heeft gemaakt.
Als men nog niet zo bekend is, is de kunst van de luisteraar verleiden er één die beheerst moet worden. Wie niet door Florescence verleidt wordt, zal niet open staan om verleid te worden.


Dat de Duitse band Florian Grey zich inlaat met de obscure zaken van het leven, wordt al bij het zien van de cover van zijn nieuwe plaat duidelijk. De zwarte hoes gehuld met o.a. doodskoppen laat blijken dat dit hoogstwaarschijnlijk geen schijf vol zomerliedjes is. Ritus, de plaat waar het over gaat, is verschenen via Echozone.
Florian Grey, welke ooit als eenmansband startte en nu is uitgegroeid tot een kwartet, heeft op Ritus in het totaal dertien nummers geplaatst. De luisteraar is gegarandeerd van iets meer dan vijftig minuten aan donkere rock. Zie Florian Grey als een samenvloeisel van Moonspell en Depeche Mode met een vleugje Killing Joke. ‘Bluecifer (We Out Here)’ en ‘Bereft’ zijn daar goede voorbeelden van.
Van de dertien tracks valt de één na laatste van Ritus direct op, tenminste, als men naar de tijdsduur kijkt. Florian Grey presenteert dan ineens een nummer dat bijna het dubbele qua lengte is van wat er gemiddeld op Ritus te vinden is. Overigens is ‘Catharsis (Closing Ceremony)’ volgens de tracklist wel het laatste nummer van Ritus, maar bevindt er zich op de uitgave hier nog een extra track. Het meer dan zeven minuten durende wel of niet slotnummer van Ritus laat blijken dat Florian Grey de sfeer ook goed kan betrekken bij de opbouw van zijn nummers. Heel langzaam zwelt de muziek middels een hallucinerend ritme aan. De donkere tonen die langzaam hun intrede doen, verklappen dat ook het slotstuk, of één na laatste stuk, ook de donkere rock op een heerlijke wijze weg zet.
Ritus is geen plaat voor een vrolijke verjaardag. Florian Grey heeft een mooie donkere plaat gemaakt waar de luisteraar in opgaat. Het liefst bij kaarslicht in een matig verlichte ruimte. Dan komt Ritus het beste tot zijn recht.


Op één of andere manier doet de naam Bombino denken aan iets Italiaans, of misschien iets Zuid-Amerikaans. Toch is het de artiestennaam van een in Niger geboren gitaarheld die eigenlijk tot de Toeareg behoort. Onlangs kwam deze Afrikaanse muzikant met de langspeler Deran. Die is verschenen via Partisan Records/PIAS.
De plaat, waarop tien tracks staan en die driekwartier duurt, laat horen dat Bombino staat voor het combineren van sterke gitaarpartijen, waar het talent vanaf druipt, met Afrikaanse ritmes en teksten. In ‘Midiwan/My Friends’ komt dat goed naar voren. De eigen stijl van gitaarspel van Bombino doet denken aan een combinatie van de Afrikaanse krachten met Santana.
‘Imajghane/The Tuareg People’, waarmee Deran opent, is een track waarin de critici direct mond gesnoerd zien worden. Ook al houdt men niet van de onderliggende stijlen, de kwaliteit zorgt ervoor dat er geluisterd blijft worden. Dat is ook een kracht. Al snel zullen de voor veel mensen onverstaanbare lyrics toch mee geneuried gaan worden. Tegen de tijd dat ‘Tenesse/Idleness’ door de speakers galmt, zit men al helemaal in de plaat en zullen zelfs kleine dansbewegingen te spotten zijn bij de mensen die dat normaal niet doen, of zeggen niet te doen. Bombino pakt de luisteraar dus helemaal in.
Er zijn mensen die zweren bij één genre en daar helemaal idolaat van zijn. Die mensen liegen. Niemand houdt louter van één genre. Het is goed om nieuwe werelden te ontdekken. Dat maakt de mens vrolijk. Niet mee eens? Zet dan Deran van Bombino op en men zal om zijn.


Het geldt al seen grootse rock ’n roll freakshow: Sick n’ Beautiful. De band die pretendeert de grootste rockband aan deze kant van Alpha Centauri te zijn draait inmiddels al jaren op volle toeren. Onlangs verscheen via Rosary Lane Records/Soulfood het album Element Of Sex, wat de tweede langspeler van Sick n’ Beautiful is.
Om de muziek van Sick n’ Beautiful te omschrijven moet gedacht worden aan Rob Zombie die samen met Kiss de muziek verzorgt voor Katy Perry. Wie dat in gedachte neemt, zal het best naderende beeld vormen. ‘Megalomaniacal’ laat dat goed horen. De vocalen van Herma laten horen dat deze intergalactische verschijning haar stem goed op orde heeft, iets wat ook voor de strakheid van de muzikanten geldt. In deze futuristische wereld is zelfs nog ruimte voor de gitaarsolo. In ‘Fire True’ speelt die bijvoorbeeld een mooie rol.
In het totaal staan er op Element Of Sex tien tracks. Samen duren die iets meer dan veertig minuten. Het eerder genoemde ‘Fire True’ is met zijn meer dan vijf minuten ruimschoots de langste track op dit album. De overige tracks liggen allemaal qua tijdspanne tussen de drie en vijf minuten. De herkenbare structuren van Sick n’ Beautiful zorgen ervoor dat de muziek al snel op te pakken is. ‘Hellawake’ laat dat goed horen. Overigens komt die goede sound mede tot stand door het werk van producer Ray Spertonga, die ook gekend kan worden van zijn werk voor onder andere Stone Temple Pilots en Steve Vai.
De groovy rock van Sick n’ Beautiful op Element Of Sex mag door de verschijning misschien wat wenkbrauwen doen fronzen, de muziek staat wel als een huis en overtuigt. Kortom, Element Of Sex zorgt voor een nieuw hoogtepunt in de carrière van deze band.


Het waren roerige voor de Amerikaanse deathcore formatie Chelsea Grin. Drie leden, waaronder oerlid Alex Koehler, vertrokken om uiteenlopende redenen uit de band. Dat weerhield de overgebleven mannen ervan om door te gaan. Via Rise Records komt het gezelschap met Eternal Nightmare, wat het resultaat van de roerige tijden is.
In iets minder dan veertig minuten schotelt de Amerikaanse band die nu wordt aangevoerd door Tom Barber als vocalist de luisteraar elf tracks voor. Het blijkt hierin dat het tot viertal gereduceerde gezelschap niet heeft ingeboet aan bruutheid. ‘Outliers’ laat horen dat de groep niet alleen de brute passages op snelheid nog in de vingers heeft, maar dat ook een übertrage break de luisteraar uitzinnig van metalvreugde kan maken. De energie die de band daarbij laat loskomen, is totaal anders dan bij de snelle stukken, zoals die in het melodieus sterke ‘Eternal Nightmare’.
De brute muziek op Eternal Nightmare, die vanaf ‘Dead Rose’ direct door de speakers knalt, bewijst dat de deathcore van Chelsea Grin nog steeds wel vaart bij de overstuurde woede. De opener, welke ook al als single online was gezet, zet die toon direct. De meedogenloos strakke hakstukken zorgen ervoor dat Tom Barber ook zijn vocale talenten goed kan benutten. Screams, grunts en opgefokt gebrabbel: hij beheerst het allemaal en hij zet het allemaal op de juiste wijze in.
Het leek het einde van Chelsea Grin, maar de komst van Tom Barber als zanger en de nieuwe langspeler zorgen ervoor dat de zorgen rondom de band snel weggenomen zijn. Eternal Nightmare is bruut van het begin tot het eind. 


De Franse band Crossfire oogt als het resultaat van een duo. Toch gaat er een band schuil achter de groep die juist door de combinatie van twee stemmen tongen weet los te maken. In het afgelopen voorjaar kwam Crossfire met de langspeler Drifting Ashore, een plaat die in eigen beheer is uitgekomen.
De akoestische muzike van Crossfire laat zich omschrijven als een samenvloeisel van de Americana, blues, rock en folk. Die elementen worden gebruikt om tot een fijn in het gehoor liggende sound te komen. Die kenmerkende sound wordt ook kracht gegeven door de samenzang van Allison Mareek en Etienne Prieuret. Het rustige ‘Buffalo’ laat die kracht goed horen. Datzelfde geldt voor ‘Feathers’, welke niet verward dient te worden met de gelijknamige track van A Perfect Circle van dit jaar.
Eén van de langere tracks van de twaalf op Drifting Ashore is niet van de hand van Crossfire. In ‘Master Of War’ laat Crossfire horen dat ze ook Bob Dylan nog een eer willen bewijzen. De track laat tevens horen dat ook akoestische muziek krachtig kan zijn. De geplaatste, electrische akkoorden, de gierende solo en de drums zorgen voor die krachtexplosie. Dat hier ook rauwer en krachtiger wordt gezongen, draagt hier ook nog bij aan.
Twaalf tracks en twaalf verschillende verhalen. Drifting Ashore van Crossfire is een plaat geworden die laat horen dat de kracht van meerstemmigheid en van het combineren van vele stijlen tot een subliem resultaat kan leiden.


Het muzikale project Vox System is de muzikale uitspatting waar componist en producer Patrick Ceuppens achter schuil gaat. Samen met een tal van gastmuzikanten heeft hij zijn debuutplaat onlangs uitgebracht. Time Has Come is een release die enkel online te verkrijgen zal zijn.
De popmuziek van Vox Systems leent zich om lekker weg te dromen. Opener ‘Call Out To Me’ heeft een hallucinerend timbre in zich, waardoor men zich heerlijk op de rustig deinende muziek kan laten meeslepen. ‘Imzadi’ laat horen dat de kracht van heldere vrouwelijke vocalen, in dit geval die van Aly Frank, altijd garant staan voor een subtiele bron van rust. In combinatie met de piano komt dit goed tot zijn recht.
Op Time Has Come staan in het totaal elf nummers. Die zijn samen goed voor iets meer dan drie kwartier aan muziek. Waar veel tracks een lengte hebben waarmee ze zo op de radio gedraaid kunnen worden, staan er ook nummers op die langer zijn. De langste track kan dan worden gevonden in het bijna zeven minuten durende ‘Lunchtime’. Hier gaat Vox System de verbinding tussen de dansbare pop, de lounge en de jazz aan. Jeff Miguels saxofoon speelt hier een mooie, leidende rol in.
Patrick Ceuppens heeft onder de noemer Vox System met een tal van gastmuzikanten een mooie plaat weten te maken. Time Has Come zou zomaar een mooie plaat kunnen zijn voor een zomerse dag aan het strand met en biertje in de hand en een zonnebril op het hoofd.


Tiger, Now!De titel van de opnieuw uitgebrachte plaat van de Hongaarse Vera Jonas kan als zeer suggesties worden weggezet. Of dat ook echt de bedoeling is, zal de plaat moeten bewijzen. De heruitgave van deze veelvuldig internationaal bekroonde artieste is inmiddels al uit.
Op Tiger, Now! staan in het totaal, inclusief bonustrack, elf tracks. Opener ‘Tiger, Now!’ zorgt ervoor dat het vuur stevig wordt aangewakkerd. De Hongaarse rockt er stevig op los, waardoor liefhebbers van het suggestieve denken alleen maar meer worden gevoed. Wie daar tegenover zet dat ‘Find Your Keys’ een ingetogen tracks is, zal moeten erkennen dat die tijger ook zomaar de deur kan worden gewezen. ‘Ordanary’ bewijst dat Vera Jonas ook zaken goed weet op te bouwen en ‘Szél Hozott, Szél Visz El’ laat horen dat taal geen barrière hoeft te zijn. Het Hongaars klinkt daarin heel aanstekelijk.
Toch is er één track die direct in het oog springt. ‘Michelle’. De klassieker van The Beatles wordt op een geheel eigen wijze ten gehore gebracht. Op deze wijze lijkt de boodschap ook lichtelijk te worden veranderd. Vera Jonas dompelt de klassieker hier voorzichtig onder in een kikkerbad van jazz, waardoor de niet-jazz-liefhebber niet kan verzuipen. Deze kan er op deze manier juist gestaag aan wennen. Hoogstandje.
Dat Tiger, Now! van Vera Jonas opnieuw is uitgebracht, is logisch. Deze veelzijdige plaat gaat geen moment vervelen. De elf nummers zijn om voordat de luisteraar er erg in heeft. Dat is klasse.  


De Duitse power metal band Powerwolf geldt als één van de meest aansprekende acts in het genre. De combinatie van show en sterke songs heeft dit vijftal al ver gebracht. Inmiddels heeft de groep in The Sacrament Of Sin de opvolger uit van het in 2015 verschenen Blessed & Possessed. The Sacrament Of Sin komt net als zijn voorgangers uit via Napalm Records.
De nieuwe plaat van Powerwolf knalt vanaf het eerste moment. ‘Fire & Forgive’, welke eerder al als single op de wereld is losgelaten, laat direct horen dat Powerwolf nog steeds die grootse metalband is. Muzikaal klopt het, de teksten zijn heroïsch en meezingbaar en de ritmes zijn aanstekelijk en energiek. In ‘Killers With The Cross’ laat Powerwolf niet alleen horen dat de gitaarsolo ook hoog in het vaandel wordt gedragen, de groep bewijst ook goed te kunnen spelen met de intensiteit van de muziek. Doordat Powerwolf soms ingetogen klinkt, wordt de opbouw alleen maar krachtiger. Op deze manier komt de power echt tot zijn recht.
Mooi detail van The Sacrament Of Sin is dat Powerwolf geen nummer korter dan drie minuten op de plaat heeft staan. Tevens zijn er ook geen tracks die langer dan vijf minuten duren. In dat opzicht is Powerwolf ook erg constant. Dit zorgt er ook voor dat de groep de aandacht goed weet vast te houden. Geen passage is te lang. ‘Venom Of Venus’ laat horen dat de koren ook goed tot hun recht komen, terwijl afsluiter ‘Fist By Fist (Sacralize Or Strike)’ op zijn beurt laat horen dat men ook met een korte track een mooi statement kan maken aan het eind van een plaat.
The Sacrament Of Sin, welke ook verkrijgbaar is in een versie waarop op de extra CD grootheden als onder andere Epica, Mile Petrozza en Heaven Shall Burn tracks van Powerwolf op hun eigen versie spelen, bewijst waarom Powerwolf momenteel de meest hete Duitse act is. Wie van power metal houdt, zal na het luisteren van deze plaat niet meer op zijn buik kunnen slapen. Tenminste, als die luisteraar een man is.  


Anno 2018 is het meeste wat men weet van Zuid-Korea afkomstig uit het nieuws, vanuit de technologie of vanuit de sportwereld. Daarbij geldt dat inmiddels de populariteit van de K-pop ook door begint te sijpelen. Dat er in Zuid-Korea ook thrash metal wordt gespeeld, zal voor velen nieuw zijn. Sahon is zo’n band uit de Zuid-Koreaanse scène. Via Transcending Obscurity komt die band met Chanting For The Fallen.
Op deze langspeler blijkt dat Sahon goed heeft geluisterd naar onder andere Exodus, Destroyer 666 en Power Trip. Vanaf opener ‘The Faith Of Savagery’ blijkt dat het allemaal wel snor zit bij Sahon. Het tempo is goed, de riffs zijn strak en de vocalen zijn rauw. Dat de mix misschien een beetje zompig klinkt en wel wat feller had mogen zijn, is een detail. Dat doet geen afbreuk aan de kwaliteit van de tracks. ‘Survive’ laat bijvoorbeeld horen dat de snelle loopjes, gierende solo en pakkende breaks om van te smullen zijn.
In het totaal staan op Chanting For The Fallen, welke alweer de zesde langspeler van deze Zuid-Koreanen is, acht tracks. Geen één track is te lang. De grens van de vijf minuten wordt immers nergens overschreden en alleen in ‘Joy Of Hatred’ benaderd. ‘You Shall Pay’, wat de afsluiter van Chanting For The Fallen is, propt alle furie zelfs in net iets meer dan anderhalve minuut. Het zou zelfs kunnen doorgaan voor een nog opgefoktere versie van Slayers ‘Paypack’. Die intensiteit, maar dan keer tien.
Dat K-pop in Zuid-Korea zo populair is, heeft waarschijnlijk niet met het verstand van muziek van de Zuid-Koreanen te maken. Sahon heeft de thrash op een heerlijke wijze in de vingers. Chanting For The Fallen blaast alles en iedereen, en K-pop, omver.   


De Amerikaanse metalband DevilDriver van Dez Fafara hoeft inmiddels geen introductie meer. Na een flink aantal brute platen vol eigen beukwerk gooit de band het voor de nieuwe schijf over een andere boeg: covers. Via Napalm Records komt DevilDriver met Outlaws ‘Til The End, Vol.1.
De twaalf nummers op Outlaws ‘Til The End, Vol.1 starten met ‘Country Heroes’. De ode van Hank Williams III aan de helden van de country wordt op een geheel eigen wijze gespeeld door DevilDriver. Dat Hank Williams III zelf ook nog een duit in het zakje doet, geeft blijk van waardering van hem voor deze versie. Overigens wordt tegen het eind van de plaat ook Hank Williams Jr. nog onder handen genomen. Dan speelt DevilDriver ‘A Country Boy Can Survive’. Dat is de enige track op de plaat waar geen gastzanger bij om de hoek komt kijken.
Dat DevilDriver veel aanstekelijke nummers uit het muzikale verleden en meer recent verleden speelt op Outlaws ‘Til The End, Vol.1, zorgt ervoor dat de plaat een aaneenschakeling van herkenning is. ‘Ghost Riders In The Sky’, geschreven door Stan Jones, maar minimaal zo bekend in de versie van Johnny Cash, geldt als een bijzondere vertolking van het kenmerkende nummer. Ondanks dat John Carter Cash en Ana Christina Cash mee komen zingen, weet de track maar bij vlagen te imponeren. Misschien komt dat omdat deze track te iconisch is geworden. Dat zou vooraf misschien ook gesteld kunnen worden voor ‘The Man Comes Around’ van Johnny Cash. Toch weet DevilDriver, samen met Lee Ving van Fear, hier de luisteraar wel volledig in te pakken. Dat is gelukkig iets wat voor het gros van de tracks geldt.
Outlaws ‘Til The End, Vol.1 is een plaat geworden waarop DevilDriver laat horen dat ze de invloeden van weleer niet verloochenen. Onder andere de country blijkt een strakke basis te zijn voor DevilDrivers metal. Horns up.  


Tussen 2007 en 2010 was de Franse black metal band Hyrgal actief. De band, met ex-Svart Crown-lid Clement Flandrois in de gelederen, is sinds 2016 terug. Sindsdien heeft het drietal gewerkt aan de eerste langspeler. Die is onlangs verschenen. Serpentine is wereldkundig geworden door Les Acteurs De l’Ombre Productions.
Op Serpentine heeft het Franse drietal een zevental nummers geplaatst. Samen zijn deze goed voor ruim zesendertig minuten aan muziek. De black metal van Hyrgal klinkt kil, alsof de basis toch in Scandinavië gelegd is. Nadat opener ‘L’Appel’ de luisteraar naar mystieke sferen heeft gebracht, blijkt in ‘Mouroir’ dat Hyrgal goed bezig is met de muziek. Schelle gitaren die de typische black metal melodieën goed weten te vertolken, furieuze drums en ijzige screams zorgen ervoor dat men al snel overtuigd raakt van dit gezelschap. Zelfs als er tussen de snelle passages ook even rust wordt genomen, zoals halverwege ‘Représailles’, houdt Hyrgal de aandacht vast.
Het bijzondere aan Serpentine is dat de teksten in het Frans zijn. Waarschijnlijk. De titels zijn tenminste in het Frans en op de momenten dat de vocalen teksten krijsen die qua intonatie goed te volgen zijn, leidt dat ook naar het Frans. Die vocalen blijven overigens in ‘Etrusca Disciplina’ lange tijd afwezig. In de meer dan acht minuten durende afsluiter van Serpentine laat Hyrgal horen dat ze ook minutenlang op een meer slepend tempo met de luisteraar kan spelen. Als dan na drie minuten de vocalen ook hun intrede doen, is de snelheid al wel flink opgevoerd.
Ruim tien jaar nadat de band is opgericht, heeft Hyrgal met Serpentine toch de naar meer smakende debuutplaat. De kille black metal blijkt eens te meer niet meer louter uit Scandinavië afkomstig te kunnen zijn.


De Nederlandse band Unkh is afkomstig uit Schijndel en kan worden aangetroffen in de hoek waar de progrock koning is. Het viertal heeft onlangs een nieuwe langspeler uitgebracht. Deze schijf is verschenen via Freya Records en is op de wereld gekomen met de naam Innerverse.
Wie de tracklist van deze plaat ziet, zal denken aan een EP. Vijf tracks. Toch is het overduidelijk een langspeler. De vijf nummers duren samen bijna driekwartier. Opener ‘Paranoid Void’, welke bestaat uit de delen ‘Delusional’ en ‘Warp’, gaat al direct de grens van de tien minuten over. Genesis en King Crimson lijken samen te komen in deze track. Het gebruik van niet allerdaagse maten en ritmes zorgt ervoor dat Unkh de luisteraar met glans overtuigt dat de progrock in hun vingers zit. Dat blijkt ook in het daarop volgende, geheel instrumentale ‘Deep’.
Van de vijf tracks is er echter één nummer dat direct alle aandacht opeist: afsluiter ‘Dreamcatcher’. Het uit vier delen bestaande nummer duurt bijna twintig minuten. Daarin laat Unkh niet alleen horen dat ze grootmeesters zijn in het maken van hoogstaande progrock, ze laten hier ook horen dat twintig minuten helemaal niet te lang hoeft te zijn voor een nummer mits het goed is opgebouwd. Dat laatste is bij de afsluiter van Innerverse het geval. Gestaag wordt er opgebouwd, de tempowisselingen zijn goed en de passages hebben daarbij ook nog herkenbare elementen.  
Unkh heeft met Innerverse een langspeler gemaakt die er bij liefhebbers van Genesis, Yes, King Crimson en zelfs de open-minded Pink Floyd-fans als zoete koek in zal gaan. De vier muzikanten halen duidelijk het beste in elkaar boven. 


Het is zomer en alle ogen zijn gericht op Kroatië. Niet omdat het steeds vaker als ideale vakantiebestemming wordt bestempeld en ook niet omdat het nationale voetbalteam van dat land indruk maakt op het wereldkampioenschap, maar om Cold Snap. Die band komt namelijk via Arising Empire met de langspeler All Our Sins.
In een kleine driekwartier schotelen deze zes Kroaten de luisteraar twaalf nummers voor. De moderne metal van Cold Snap bevat invloeden van DevilDriver, KoRn en Lamb Of God, terwijl in ‘No Were Not Even’ ook nog hier en daar aan System Of A Down en Coal Chamber doet denken. Kortom, wie alleen denkt in de geijkte stijlen van het begin van de metal, heeft bij Cold Snap niks te horen. Deze band laat juist horen waarom ook metal aan evolutie onderhevig is. De sterke groove in de muziek zorgt ervoor dat de luisteraar zijn energie waarschijnlijk de vrije loop zal laten, terwijl de meerstemmigheid daar nog een schepje bovenop doet.
Cold Snap laat horen dat het vijftal ook rust in metal kan verwerken. Dan komt de cleane stem ook ineens om de hoek kijken. Dat gebeurt op meerder momenten, maar in ‘Hated’ is dit in combinatie met de brute ritmes erg pakkend. ‘Distance’, wat de langste track op All Our Sins is, bewijst dat Cold Snap zich ook raad weet met melodie. De rustige intro biedt een mooi tegenwicht aan de daarop volgend headbangersritme. Het spelen met die tegenstellingen in de muziek heeft deze band goed in de vingers.
Cold Snap heeft met All Our Sins een plaat gemaakt die ideaal is voor de moderne metalhead. Wie iets heeft met de hierboven genoemde bands zal zeker uit de voeten kunnen met deze Kroatische metalband.

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced