Reviews

Overdrivers (FR)
9 uur 54 min geleden
Whispering Sons (BE)
12 uur 8 min geleden
Vinyl Floor (DK)
12 uur 27 min geleden
Acrid (NL)
14 uur 24 min geleden
Benighted (FR)
15 uur 27 min geleden
Threshold (UK)/ The Silent Wedding (GR)/ Maxxwell (CH)
16 uur 43 min geleden
Soulfly (USA)
20 uur 2 min geleden
Embers of Oblivion (NL) + Acrid (NL)
2 dagen 10 uur geleden
Paceshifters (NL)
6 dagen 7 uur geleden
Einherjer (NO)
6 dagen 7 uur geleden
Nirnaeth (FR)
6 dagen 8 uur geleden
The Sore Losers (BE)
1 week 13 uur geleden
Summer Storm (FR)
1 week 13 uur geleden
Kadavar (DE)
1 week 15 uur geleden
Delise (NL)
1 week 17 uur geleden
Moonshine Oversight (FR)
1 week 17 uur geleden
Thorium (BE)
1 week 18 uur geleden
Last Of Us (BE)
1 week 1 dag geleden
Møster! (NO)
1 week 3 dagen geleden
Drop Dead (FR)
1 week 3 dagen geleden
Enemy Of The Enemy (FR)
1 week 3 dagen geleden
Genus Ordinis Dei (IT)
1 week 3 dagen geleden
Ottone Pesante (IT)
1 week 3 dagen geleden
Gang (FR)
1 week 4 dagen geleden
Shining (NO)
1 week 5 dagen geleden
Minsk (USA)/ Zatokrev (CH)
1 week 6 dagen geleden
The Joy Formidable (UK)
1 week 6 dagen geleden
Thron (DE)
1 week 6 dagen geleden
Dead End (NL)
2 weken 10 uur geleden
Asbest (CH)
2 weken 11 uur geleden

 

Ze werd bekend met Theatre OF Tragedy. Daar werd ze uitgezet. De Noorse sopraan kreeg vervolgens faam met Leaves’ Eyes. Daarbij heeft ze ook haar solocarrière. Daarvan komt nu via Napalm Records haar nieuwe plaat uit. We hebben het natuurlijk over Liv Kristine en haar nieuwe album Skintight

Solo is Liv Kristine niet wat je voorgeschoteld kreeg bij Theatre Of Tragedy. De popliedjes, met een vleugje rock, zouden zo allemaal uit de top40 kunnen zijn gekomen. Ze klinken lekker in het gehoor en daarbij zijn ze erg catchy. Eigenschappen die bij een popplaat horen. De nummers blijven in je hoofd zitten. 

De liedjes zijn soms lekker rockend, zoals ‘Emotional Catastrophies’. Andere zijn erg breekbaar opgesteld door de akoestische samenstelling, zoals ‘Lifeline’. Hierdoor wordt Skintight een lekker gevarieerd album. De stem van Liv Kristine is fijn om naar te luisteren. Daar zit dan ook het nadeel in. De tien liedjes samen duren maar iets meer dan 35 minuten. Te kort. Gelukkig heeft de CD-speler een repeatknop. 

Liv Kristine hoefde natuurlijk een album uit te bregen om te bewijzen dat ze kon zingen. Deze in Duitsland wonende Noorse bewijst met Skintight dat ze sterke liedjes op een gevoelige manier kan opnemen. Een juweeltje van deze blondine. 


 

Op het label van Napalm Records verschijnt veel gothic-achtige muziek. Edenbridge is een band die ook dit genre aanhoud. Deze band mengt dit echter sterk met symphonische metal. Hun album Solitaire is hier een mooi voorbeeld van. 

Wie de CD aanzet, is geneigd te denken dat er een moderne versie van The Phantom Of The Opera zal volgen. Echter, na deze unieke opening (de track heet ‘Entree Unique’) volgen de gitaren al snel. Edenbrigde laat vanaf ‘Solitaire’  horen dat dit rock met ballen is. De melodieuze klanken worden begeleid door orkestrale partijen waardoor de luisteraar blijft smullen van deze hoogstaande metal. 

De vocalen zijn veelzijdig. De vrouwelijke hoofdstem wordt bijgestaan door krachtige mannenstemmen. Edenbrigde weet alles goed te combineren. 

De band laat duidelijk horen van meerdere markten thuis te zijn. Hun heavy rock wordt dan ook afgewisseld met bijvoorbeeld een ballade als ‘Skyline’s End’. Hierdoor gaat Solitaire op geen moment vervelen. 

Edenbridge geeft met Solitaire een kleurrijk visitekaartje af. Solitaire is een must voor iedereen die van zowel gothic als symphonische metal houdt. Napalm Records heeft een juweeltje in handen. 


 

Soms vraag je jezelf af hoe death metal met de intensiteit en agressiviteit van hardcore zou klinken. Die vraag blijft niet meer onbeantwoord. And Hell Followed With is het antwoord. Deze extreme band heeft zojuist via Earache Records dat antwoord op CD uitgebracht, Proprioception

Proprioception telt dertien nummers. Bij het beluisteren van de CD viel me op dat And Hell Followed With vlekkeloos de extremiteiten van death metal weet te combineren met de agressiviteit van de hardcore. Daarbij komt And Hell Followed With ook geregeld met heerlijke gitaarsolo’s, die je niet aan deze extreme muziek meer doet denken. Je zweeft dan even weg in de richting van de progressieve rock. 

Typisch is de titel van het laatste nummer, ‘The Great Deception’. Na het luisteren van deze extreem veelzijdige plaat, kan ik er geen deceptie aan doen ontdekken. De enige deceptie op dat moment, was dat dit nummer de laatste was van de plaat. Gelukkig hebben we een repeat!

And Hell Followed With laat met deze plaat zien dat het hokjesdenken niet altijd kan. Deze veelzijdig schijf is er eentje voor de echte metalliefhebbers. 


 

Zweden is altijd al een bolwerk geweest van metal. Het lijkt wel of die natie geboren is voor Abba en metal. De ene naar de andere goede band komt uit dit noordelijke land. Nox Aurea is er een van. Deze Zweden hebben onlangs hun album Ascending In Triumph uitgebracht. Napalm Records is de trotse maatschappij waarop dit album is verschenen. 

Ascending In Triumph is een sterk gothic doom album. De traagheid maakt het sterk. De titeltrack, die tevens de opener is, sleept de luisteraar mee door een episch bos van metal. Vanaf het tweede nummer, waarin meer sferische elementen  op de plaat verschijnen, wordt het sterker. De technisch goede metal wordt hierbij toegankelijk gemaakt door een stukje sfeer dat gecreëerd wordt en door het toevoegen van de vrouwelijke vocalen. 

Nox Aurea rekt hun nummers lang uit. Het kortste nummer is de afsluiter, ‘Emendare’. De hoofden van de luisteraars kunnen daardoor lekker lang ‘bangen’ op deze geluiden. Het zestal heeft met Ascending In Triumph een ijzersterk album binnen dit genre weggezet. Zweden mag weer trots zijn op hun metal. 


 

Norma Jean. We hebben het hier niet over de persoon die we allemaal kennen als Marilyn Monroe. We hebben het over de metalband uit Douglasville, Georgia. Deze band timmert hard aan de weg. Het vijftal komt nu met Meridional, de opvolger van The Anti-Mother uit 2008.

Norma Jean presenteert hun muziek met een flinke dosis metalcore. Meng dit hier en daar met de getemde vorm van Dillinger Escape Plan, voeg er wat extra structuur en christelijke religie aan toe, en je hebt het geluid. Norma Jean, die al menig metalalbum op 1 heeft weten te krijgen in de christelijke hitlijsten, heeft in Meridional een topalbum afgeleverd. 

Meridional bevestigt dat de band binnen dit genre top is. De energie spat uit je speakers. Vanaf de eerste tellen van ‘Leaderless and Self Enlisted’ tot aan ‘Innocent Bystanders United’(met een verborgen track à la Nirvana’s ‘Endless, Nameless’ op Nevermind) rockt dit album. Norma Jean heeft hun energie uit de live-shows kunnen weerleggen in deze plaat. Strakke riffs met pakkende ritmes. Metalcore op zijn best. 

Met Meridional bewijst Norma Jean dat ze binnen hun genre top zijn. Stil zitten is er niet bij tijdens het luisteren van Meridional


 

Toen een Zweeds metaltijdschrift aan Enforcer vroeg over hun Old School metal, antwoordden zij dat heavy metal tijdloos was. Enforcer doet dan ook inderdaad denken aan de ijzersterke heavy metal uit de ‘80s. Toch is het ook van deze tijd. Misschien heeft de band wel gelijk!

De band, die inmiddels hun albums via Earache Records mag uitbrengen, overdondert de luisteraar met een flink portie heavy metal. De gierende gitaren voeren de boventoon, samen met de hoge zang die ook doet denken aan Iron Maiden. Diamonds staat er bol van. Het album doet veel mensen hun hoofd laten headbangen. Uptempo raast het album door. De heavy metal klinkt zoals heavy metal bedoeld was. Enforcer is nog maar hun jonge band. Dit is pas hun tweede release. Toch is het duidelijk dat deze Zweden een mooie toekomst wordt toegedicht. 

Diamonds is een album waarvan je meer wilt. Je kunt niet stil zitten. Typisch heavy metal, typisch heel goed gitaarwerk. Strakke basloopjes, en drums. Diamonds is een album, met 'Katana'als uitblinkende song, waar de metalliefhebber van zal smullen!


 

Hij is de zestig al gepasseerd. Dat wilt niet zeggen dat je dan stil moet gaan zitten. Ozzy Osbourne, voormalig frontman van Black Sabbath, doet het niet rustig aan. Zijn nieuwe solo-album, Scream, ligt inmiddels in de schappen. Zakk Wylde was eruit, Gus G. erin. Zou dit de band wel goed doen?

Vanaf de eerste tonen die uit de boxen klinken, zal de luisteraar zich prettig voelen. Ozzy heeft een modernere sound gekregen. Scream is een album dat echt van deze tijd is. De vocalen zijn daarbij wel typisch Ozzy. Zijn stemgeluid is ongeëvenaard. Al snel blijkt dat Gus G. wel een paar noten kan spelen. Zijn solo in opener ‘Let It Die’ doet Zakk Wylde gelijk vergeten. 

De nummers zijn stuk voor stuk erg lekker in het gehoor liggend. Het tempo is goed gevonden. De klik is er in de band. Ozzy heeft wederom een sterk album uitgebracht. Afsluiter ‘I Love You All’ had alleen beter een afsluitende noot op The Beatles’ Sgt. Pepper Lonely Hearts Club Band kunnen zijn dan van Scream

Ozzy bewijst dat je nooit te oud bent om te leren. Scream is een voortreffelijk album waarmee hij weer eens een flinke hoeveelheid fans op zijn hand zal weten te krijgen. De levende legende blijft aan de top. 


Na mijn review over Johnny Booze & The Voltones blijf ik lekker hangen in het Rock ’n Roll genre…of liever gezegd Wreck ’n Roll, zoals de Enschedese matrozen die onder leiding van Captian Lee hun smerige en zwoele Speedrock-stijl noemen. Captain Lee & The Cockswains (vrij vertaald ‘Kapitein Lee & de penisminaars’) zijn geïnspireerd door bekende bands als Turbonegro, Peter Pan Speedrock en Valient Thorr waar obscene teksten een belangrijk onderdeel zijn van hun act. De onderwerpen waar deze (jonge)heren over zingen: Drankmisbruik, Drugs, vechtpartijen in donkere steegjes en onveilige seks met oudere mannen…

Nu komen deze ranzige rakkers met hun eerste E.P., bestaande uit een vijftal nummers. Ze trappen af met ‘Destination Unknown’. Voorafgaand door een brullende motor en piepende banden lijkt de toon al gezet. Captain Lee & The Cockswains nemen je mee door een sh*tload aan smerigheid, Metal-invloeden en keiharde Rock ‘n Roll.

Na deze wilde rit belanden we aan bij ‘Way Too Bad’, wederom een herkenbaar geluid voor Speedrock-liefhebbers. Nummer drie staat in het teken van het rockende Wilde Westen met ‘Rock ’n Roll Cowboy’, een episch verhaal over een stoere ongeschoren ‘outlaw’ wie zijn leven bestaat uit drank, duels en teistering van kleine stadjes. Prima in elkaar gezet door heerlijke riffs te mengen met authentieke Western soundtracks en fragmenten. ‘The Chase’ lijkt de terugreis vanuit ‘Destination Unknown’ te zijn, waar de kapitein de achtervolging inzet op zijn vijanden. Tenslotte vertelt Captain Lee in ‘Dirty Date’ uitgebreid over zijn nachtelijke bezigheden omtrent vrouwen.

Muzikaal gezien zit het helemaal snor. De rauwe vocals van Captain Lee, het snelle gitaarwerk van M-Bush; niets op aan te merken.

Deze E.P. bevat eigenlijk alles wat een full-length Speedrock CD zou moeten hebben: kenmerkende riffs, stevig vocals en choquerende maar humoristische lyrics. Het mag duidelijk zijn dat Captain Lee & The Cockswains de potentie heeft om uit te groeien tot een bekende naam binnen de Speedrock undergroundscene. Ik zou graag mee varen op de schuit van deze zeemannen!


 

How To Destroy Angels. Het zegt je waarschijnlijk niets. Echter, als je de naam Trent Reznor zegt, gaan er wel lampjes branden. De man die Nine Inch Nails startte en ook weer beëindigde, heeft zijn creativiteit onderworpen aan een nieuw project. Juist, How To Destroy Angels. 

De band, waarin ook zijn vrouw Mariqueen Maandig een belangrijke rol vervult, genereert een geluid dat je kunt omschrijven als een mix tussen Massive Attack en de elektronische kant van Nine Inch Nails. Opener ‘The Space In Between’ is erg toegankelijk. Deze doet meer aan Massive Attack denken. In ‘Parasite’ laat de formatie zich ook meer horen van de experimentele kant. Daarbij begint ‘Fur Lined’ typisch Nine Inch Nails-achtig. 

How To Destroy Angels heeft met hun EP het publiek een goed idee gegeven wat we kunnen gaan verwachten. How To Destroy Angels is nog maar net begonnen. We zijn er nog lang niet van af. Relaxerende elektropop met een knipoog naar Nine Inch Nails. 


Eindelijk een Roosendaalse Rock ‘n Booze band die de werkelijke essentie van Rock ’n Roll terug brengt naar het podium. Ik heb de eer om drie reeds opgenomen nummers te recenseren, en ik zal je vertellen: Johnny Booze & The Voltones laat horen dat er geen onderscheid hoeft te zijn tussen Johnny Cash en Slayer.

De playlist start met een (terechte) cover van “Ghostriders in the Sky”. Dit is een echte country klassieker, maar Johnny Booze & The Voltones gooit er een stevige portie Metal in dat zijn gelijke niet kent. De essentie van het nummer blijft intact, maar wordt op een  dusdanige manier gemoderniseerd dat deze ‘golden oldie’ makkelijk te behappen wordt voor de jongere generatie Rock ’n Roll- en Metal liefhebbers.

Hierop volgen de nummers ‘All I can do is Cry’ en ‘Burning Love’, wederom prima gecoverd. In eerste instantie wist ik niet wat ik moest verwachten van de inbreng van de ‘double bass’. Ik had er mijn twijfels bij. Past dat wel bij Rock ’n Roll? Blijkbaar! Het geeft deze klassiekers echt veel meer pit waardoor de nummers alles behalve saai en ouderwets klinken.

Al met al is Johnny Booze en zijn Voltones goed op weg om de populariteit van Rock ’n Roll weer onder de mensen te brengen. Want laten we eerlijk wezen; door de extreme Metal varianten die vandaag de dag gespeeld worden, komt Rock ’n Roll nogal slapjes over. Echter, met Johnny Booze & The Voltones begeeft Rock ’n Roll zich in een nieuw tijdperk waar ook menig Metalhead aan zijn trekken komt.


 

Jamey Jasta en Kirk Windstein hebben in het verleden al een pact gesloten. In 2005 begonnen ze naast hun bands, respectievelijk Hatebreed en Down, een project genaamd Kingdom Of Sorrow. Dat hobbyproject werd met open armen ontvangen. Daarom ging de band door. Hun tweede album is inmiddels een feit. Behind The Blackest Tears ligt inmiddels in de schappen. 
Het tweede album van Kingdom Of Sorrow telt twaalf nummers. De metal die de groep maakt is een mix tussen de hedendaagse metalcore en de invloeden van Pantera en, de oude, Sepultura. Behind The Blackest Tears is een album waarop de hoofden vanaf het begin gaan headbangen. Opener ‘Enlightened to Extinction’ windt er geen doekjes om. Kingdom Of Sorrow is meer dan een hobbybandje van twee gevestigde metalartiesten. Kingdom Of Sorrow is een band die staat. 
De band geeft ook hier en daar te kennen geluisterd te hebben naar Iron Maiden. Sommige riffs zouden zou uit het oeuvre van de fameuze Britse band kunnen komen. Een ander mooi feit is de meerstemmigheid. Naast Jamey Jasta, waarvan iedereen weet wat hij kan, neemt ook Kirk Windstein een deel van de vocalen voor zijn rekening. 
Kingdom Of Sorrow heeft met Behind The Blackest Tears via het Relapse Records een album gepresenteerd dat menig metalliefhebber doet meeslepen naar de jaren ’90 met Sepultura en Pantera. Een aanrader!
 

Frenchkiss is de nieuwe Glam-Sleaze Metal sensatie afkomstig uit Viva La France. Tijdens “The Sleaze Party of the Year 2010” dat afgelopen zondag, 6 juni, plaatsvond in Rijen heb ik deze rockers in actie gezien. Ik kan het geheel omschrijven als spetterende, glamoureuse poppetjes die harde metal samenvoegen met het al het liefelijke dat we in chansons terug kunnen vinden.

Deze Frenchies hebben een demo opgenomen met een viertal nummers, genaamd Premier Baiser (vrij vertaald ‘First Kiss’). De heerlijk poppie nummers zijn voorzien van de nodige ‘80’s songteksten en worden vergezeld met een bijpassend, kleurrijk artwork. Frenchkiss trapt af met ‘Nice to me’ en ‘Sexpectations’. Beide nummers zijn stevige metal-popsongs met een uiterst gevoelige kant; perfect om de dames wild te krijgen. Als derde nummer krijgen we de prachtige powerballad ‘I miss you’ te horen om vervolgens af te sluiten met het rockende ‘Steady Chicks’.

Het visuele aspect van Frenchkiss is overweldigend, iets wat wel eens zou kunnen uitmonden in een nieuwe Fashion statement. Deze band laat zien dat de jaren ’80, in welk Metalgenre dan ook, nog lang niet dood is onder de jeugd. Grijp de kans als je deze jongens live kunt zien; je zult niet teleurgesteld worden. Ik kijk in ieder geval erg uit naar het eerste full-length album van deze vrouwenversierders!

Bekijk de videoclip van de single 'Nice to me' in de videosectie van White Room Reviews.


 

Het metallabel Relapse Records staat bekend om de finesse in het uitzoeken van nieuwe bands die een aardig potje kunnen spelen. Waar eerder onder andere Neurosis, Mastodon en The Dillinger Escape Plan hun opmars inzette in tijden dat ze onder contract stonden bij dit label. Het label vindt echter telkens weer nieuwe groeibriljantjes. Black Tusk is zo’n band. 
De band heeft onlangs hun full-lenght Taste The Sin uitgebracht. Het album, waarvan de cover wordt gesierd door het werk van John Baizley (Baroness), telt tien tracks. Stuk voor tuk spelen ze de luisteraar mee langs een flink portie zware, strakke en melodieuze metal, waarin verrassende breaks ook niet worden geschuwd. In ‘Unleash The Wrath’ laat de band horen dat ze ook een geruime tijd instrumentaal kunnen rocken. Pas ruim in de tweede helft van de song komt er een beetje zang bij. 
Bij vlagen laat Black Tusk horen op Taste The Sin dat de band ook bands als Slayer adoreert. De zang heeft ook iets weg van de vocalen van Tom Araya.
Taste The Sin is een sterk album dat veel metalliefhebbers tevreden hun hoofd zal laten bangen. Black Tusk kan erg tevreden zijn over deze stevig rockende plaat!

Ik wil bij deze mijn vader bedanken dat hij me op 12-jarige leeftijd heeft voorgesteld aan de Duitse Hardrock groep Scorpions. Ik was helemaal verkocht nadat ik ‘Hit between the eyes’ had laten knallen in mijn stereotoren. Het was snel, rauw en totaal niet Europees. Verder liet ik de CD voor wat het was. Enkel dat ene nummer draaien. Nu ik nog eens terug kijk, denk ik: “Waarom heb je ze hun playlist niet af laten maken?”

(The) Scorpions draait al een behoorlijke tijd mee in de Metalscene.  Jammer genoeg heeft de Duitse Hardrock groep na 45 jaar besloten om te stoppen met de band. Hetgeen dat hun nog rest is een laatste tour om hun nieuwste (en laatste) plaat, ‘Sting in the Tail’ te promoten. Let wel: Na 17 albums weet Scorpions het publiek nog steeds te voorzien van stevige Hardrock waarbij de rimpeltjes van de 60-plussers in het niet vallen. Aangezien dit mogelijk de laatste officiële Scorpions release is, zijn mijn verwachtingen extra hoog.

Ik bekijk vluchtig het artwork van Sting in the Tail. Een typisch Scorpions album, dat is duidelijk. Wat me vervolgens opvalt als ik de achterzijde bekijk, is het (overmatige) gebruik van het woord ‘Rock’. Zouden de Scorps geen inspiratie meer hebben gehad na 45 jaar? Of willen ze duidelijk maken dat deze ‘opaatjes’ nog steeds rocken als de besten?

Ik maak vaak genoeg mee dat nummers waar je niet veel van verwacht juist steengoed zijn, ongeacht de simplistische titels. Toch weet Scorpions mij niet te prikkelen het hun giftige staart. Het klinkt als vanouds, wat voor mij persoonlijk een pre is. Het geluid is identiek aan hetgeen waarmee ik zo’n 10 jaar geleden kennis heb gemaakt. De stem van Klaus Meine en Rudolf Schenker’s gitaarwerk zijn na al die jaren ongerept gebleven. Echter, de 12 nummers blijven niet in je hoofd rondspoken zoals de rock anthem ‘Rock you like a Hurricane’ of de prachtige ballad ‘Wind of Change’.

Het is onzin om deze CD tot in detail te bespreken. Als bekend bent met Scorpions zul je hier veel plezier aan beleven. Is deze band voor jouw gevoel net een tikkeltje te ouderwets, maar ben je wel geïnteresseerd? Ga dan eens opzoek naar een mooi compilatiealbum met alle grote hits uit de jaren ’80 en ’90. Bekijk snel de videosectie voor een voorproefje van Scorpions (en natuurlijk andere bands).

Vergis je niet: Dit is ongegeneerde Hard-Rock!


 

Het Duitse Heaven Shall Burn staat bekend om hun krachtige mix van melodische death metal en hele strakke hardcore. De band staat nu voor hun zesde volledige CD. Invictus is het derde deel en laatste deel de trilogie Iconoclast
Het album telt twaalf nummers. Op de CD/DVD-versie staat ook nog een dertiende nummer. Dit is een cover van Therapy?. De andere nummers zijn typisch HSB. Deze band heeft weer een ijzersterke mix van strakke ritmes met sterke melodielijnen. Opvallend is het bezoek van Sabine Weniger en Sebastian Reichl, beide van de band Deadlock. Zij ondersteunen HSB in ‘Given In Death’. 
Invictus, dat op Century Media verschenen is, is geen vreemd album voor de volgers van de band. Nummers als ‘The Omen’  en ‘Combat’ hadden ook op hun succesvolle CD Antigone kunnen staan. Om te verrassen is de band te strak ingespeeld. Het vijftal doet gewoon waar het goed in is, een flinke dosis aan strakke metal aanleveren. 
De fans zullen zeer tevreden zijn met Invictus. De vraag is echter of de band nu na de trilogie Iconoclast met iets verrassends gaat komen, of dat ze gewoon blijven doen waar ze goed in zijn. Invictus knalt gewoon. 

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Festerfest

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced