Reviews

Overdrivers (FR)
9 uur 54 min geleden
Whispering Sons (BE)
12 uur 8 min geleden
Vinyl Floor (DK)
12 uur 27 min geleden
Acrid (NL)
14 uur 24 min geleden
Benighted (FR)
15 uur 27 min geleden
Threshold (UK)/ The Silent Wedding (GR)/ Maxxwell (CH)
16 uur 43 min geleden
Soulfly (USA)
20 uur 2 min geleden
Embers of Oblivion (NL) + Acrid (NL)
2 dagen 10 uur geleden
Paceshifters (NL)
6 dagen 7 uur geleden
Einherjer (NO)
6 dagen 7 uur geleden
Nirnaeth (FR)
6 dagen 8 uur geleden
The Sore Losers (BE)
1 week 13 uur geleden
Summer Storm (FR)
1 week 13 uur geleden
Kadavar (DE)
1 week 15 uur geleden
Delise (NL)
1 week 17 uur geleden
Moonshine Oversight (FR)
1 week 17 uur geleden
Thorium (BE)
1 week 18 uur geleden
Last Of Us (BE)
1 week 1 dag geleden
Møster! (NO)
1 week 3 dagen geleden
Drop Dead (FR)
1 week 3 dagen geleden
Enemy Of The Enemy (FR)
1 week 3 dagen geleden
Genus Ordinis Dei (IT)
1 week 3 dagen geleden
Ottone Pesante (IT)
1 week 3 dagen geleden
Gang (FR)
1 week 4 dagen geleden
Shining (NO)
1 week 5 dagen geleden
Minsk (USA)/ Zatokrev (CH)
1 week 6 dagen geleden
The Joy Formidable (UK)
1 week 6 dagen geleden
Thron (DE)
1 week 6 dagen geleden
Dead End (NL)
2 weken 10 uur geleden
Asbest (CH)
2 weken 11 uur geleden

De Nederlandse band Unkh is afkomstig uit Schijndel en kan worden aangetroffen in de hoek waar de progrock koning is. Het viertal heeft onlangs een nieuwe langspeler uitgebracht. Deze schijf is verschenen via Freya Records en is op de wereld gekomen met de naam Innerverse.
Wie de tracklist van deze plaat ziet, zal denken aan een EP. Vijf tracks. Toch is het overduidelijk een langspeler. De vijf nummers duren samen bijna driekwartier. Opener ‘Paranoid Void’, welke bestaat uit de delen ‘Delusional’ en ‘Warp’, gaat al direct de grens van de tien minuten over. Genesis en King Crimson lijken samen te komen in deze track. Het gebruik van niet allerdaagse maten en ritmes zorgt ervoor dat Unkh de luisteraar met glans overtuigt dat de progrock in hun vingers zit. Dat blijkt ook in het daarop volgende, geheel instrumentale ‘Deep’.
Van de vijf tracks is er echter één nummer dat direct alle aandacht opeist: afsluiter ‘Dreamcatcher’. Het uit vier delen bestaande nummer duurt bijna twintig minuten. Daarin laat Unkh niet alleen horen dat ze grootmeesters zijn in het maken van hoogstaande progrock, ze laten hier ook horen dat twintig minuten helemaal niet te lang hoeft te zijn voor een nummer mits het goed is opgebouwd. Dat laatste is bij de afsluiter van Innerverse het geval. Gestaag wordt er opgebouwd, de tempowisselingen zijn goed en de passages hebben daarbij ook nog herkenbare elementen.  
Unkh heeft met Innerverse een langspeler gemaakt die er bij liefhebbers van Genesis, Yes, King Crimson en zelfs de open-minded Pink Floyd-fans als zoete koek in zal gaan. De vier muzikanten halen duidelijk het beste in elkaar boven.
 


Het is zomer en alle ogen zijn gericht op Kroatië. Niet omdat het steeds vaker als ideale vakantiebestemming wordt bestempeld en ook niet omdat het nationale voetbalteam van dat land indruk maakt op het wereldkampioenschap, maar om Cold Snap. Die band komt namelijk via Arising Empire met de langspeler All Our Sins.
In een kleine driekwartier schotelen deze vijf Kroaten de luisteraar twaalf nummers voor. De moderne metal van Cold Snap bevat invloeden van DevilDriver, KoRn en Lamb Of God, terwijl in ‘No Were Not Even’ ook nog hier en daar aan System Of A Down en Coal Chamber doet denken. Kortom, wie alleen denkt in de geijkte stijlen van het begin van de metal, heeft bij Cold Snap niks te horen. Deze band laat juist horen waarom ook metal aan evolutie onderhevig is. De sterke groove in de muziek zorgt ervoor dat de luisteraar zijn energie waarschijnlijk de vrije loop zal laten, terwijl de meerstemmigheid daar nog een schepje bovenop doet.
Cold Snap laat horen dat het vijftal ook rust in metal kan verwerken. Dan komt de cleane stem ook ineens om de hoek kijken. Dat gebeurt op meerder momenten, maar in ‘Hated’ is dit in combinatie met de brute ritmes erg pakkend. ‘Distance’, wat de langste track op All Our Sins is, bewijst dat Cold Snap zich ook raad weet met melodie. De rustige intro biedt een mooi tegenwicht aan de daarop volgend headbangersritme. Het spelen met die tegenstellingen in de muziek heeft deze band goed in de vingers.
Cold Snap heeft met All Our Sins een plaat gemaakt die ideaal is voor de moderne metalhead. Wie iets heeft met de hierboven genoemde bands zal zeker uit de voeten kunnen met deze Kroatische metalband.


Dat Björn Strid van Soilwork veel meer in zijn mars heeft, laat hij inmiddels al een geruime poos horen in The Night Flight Orchestra. Hun derde langspeler, Amber Galactic, was het debuut op Nuclear Blast. Via die platenmaatschappij komt The Night Flight Orchestra met Sometimes The World Ain’t Enough.
Op deze vierde langspeler van The Night Flight Orchestra heeft de band twaalf nummers voor de luisteraar in petto. De gelickte hardrock van Strid en consorten doet bij vlagen denken aan de jaren ’70 en ’80. ‘Lovers In The Rain’ is een voorbeeld van dat het niet allemaal op hoge snelheid hoeft. Hier sluit The Night Flight Orchestra eerder aan bij Journey dan bij Thin Lizzy. Dat Björn Strid zijn vocalen ook hiervoor uitermate geschikt zijn, blijkt maar al te goed.
Dat The Night Flight Orchestra erg melodieus kan zijn, blijkt onder andere in ‘Can’t Be That Bad’. De leadpartij zingt nog lang na het afspelen van de track door in het hoofd. Dat is een kracht die nodig is om niet vergeten te worden in het overbevolkte land van de hardrock. Toch is het ‘The Last Of The Independend Romantics’ dat echt de show steelt op Sometimes The World Ain’t Enough. In deze track trekt The Night Flight Orchestra alles uit de kast om te laten zien dat lange nummers, want het duurt bijna tien minuten, bij de hardrock horen. Van daverende solo’s op gitaar en op de synths tot aan pakkende vocalen en sterk ingezette achtergrondvocalen, alles valt als een perfecte puzzel in elkaar.
Met Amber Galactic verkreeg The Night Flight Orchestra meer bekendheid, maar met Sometimes The World Ain’t Enough zal deze Zweedse band een nog veel groter publiek weten te winnen. Deze hardrock doet tijden herleven.


De uit Nederland afkomstige band Mother Bass bestaat uit muzikanten die allemaal hun sporen al hebben verdiend. Doordat ze allemaal verschillende achtergronden hebben, is het ook niet duidelijk vooraf wat verwacht kan worden van de debuutplaat van deze band. Via Freya Records komt Mother Bass met de gelijknamige plaat.
De groovy rock van Mother Bass doet in opener ‘Five Fifteen’ denken aan een combinatie van Alice In Chains, Guns ’n Roses en Jeff Buckley. Die laatste komt vooral in het vocale gedeelte van Mother Bass om de hoek kijken. Daan Dekker heeft namelijk ook een herkenbaar stemgeluid. Daarbij moet wel gezegd worden dat hij een stuk rauwer klinkt als de aangehaalde artiest. Hierdoor past het meer binnen het geheel van de rock.
Mother Bass heeft op deze plaat in het totaal tien tracks staan. Dat hier niet alleen recente invloeden bij komen kijken, valt bijvoorbeeld in ‘Wolfman’ op. De heerlijk lopende melodielijnen à la Led Zeppelin blijkt deze band ook te beheersen. Hierdoor waant de luisteraar zich deels bij het luisteren van Mother Bass ook in de jaren ’70. Die brede golf aan inspiratie zorgt ervoor dat deze debuutplaat heerlijk wegluistert. Dat daarbij de muziek zo is ingericht dat het hoogstwaarschijnlijk, maar dat is een aanname, live min of meer hetzelfde gebracht kan worden, is een groot voordeel.
Als het alleen van de muziek zou afhangen, dan moet het met de Nederlandse rockers van Mother Bass helemaal goedkomen. De tien tracks op Mother Bass laten horen dat zij de rock goed in de vingers hebben. Laat dat grote publiek maar komen.


Wie bezig is met muziek, weet wat er volgt op het uitbrengen van singles en EP’s. Het is dan onvermijdelijk dat er een langspeler gaat volgen. Die overtreffende stap heeft het Britse Otzeki ook gemaakt. Het in London opgenomen Binary Childhood is hun debuutalbum. Die plaat is verschenen via Dscophorus/Kobalt.
Op deze eerste langspeler van deze Britten staan in het totaal twaalf tracks. Na een beetje een zwijmelende opener (‘All The Animals’) weet Otzeki de luisteraar echt te amuseren vanaf ‘Pay The Taks’. Dan blijkt dat electro en alternatieve rock best samengaan. De beats die worden geplaatst worden voorzien van aanstekelijk gitaarspel. De kracht van die electronica is dat Otzeki hierdoor ook goed kan werken naar een climax. Dat blijkt in het trippy ‘True Love’. Dit lange nummer is exemplarisch voor hoe Otzeki de luisteraar wil inpakken. Spelend met contrasten en hypnotiserende ritmes beneveld deze de luisteraar. Daarnaast laat Otzeki horen dat ze ook niet eenzijdig te werk gaan. ‘Nobody Like You’ is een voorbeeld dat een mellow tempo ook voor hele dromerige situaties kan zorgen.
Het is een bijzondere plaat van de neven Joel en Mike. Binary Childhood laat horen dat er dus wel mogelijkheden zijn om beats en gitaarwerk aan elkaar te koppelen zonder dat het de wenkbrauwen laat fronzen. 


Het was 2001. Paradise Lost kwam via EMI met Believe In Nothing. De plaat was een exponent van de synthperiode van Paradise Lost. Dat de band niet helemaal content was met die schijf, schoof de groep later niet onder stoelen of banken. Nu komt Paradise Lost via Nuclear Blast met de remixte en geremasterde versie van Believe In Nothing.
Op deze heruitgave, die naast de uitgave op CD ook als LP zal verschijnen, staan dezelfde tracks als op het origineel. Dit betekent dat men in dat opzicht niet aan Believe In Nothing hoeft te wennen. Wie echter beseft dat Paradise Lost destijds vooral werd aangekeken op het gebruik van synths, zal nu anders naar onder andere ‘Control’ en ‘No Reason’ kijken. De gitaar vervult nu echt wel een mooie rol, terwijl Nick Holmes nog steeds met zijn cleane vocalen leidend is.
Deze nieuwe mix van Believe In Nothing is gedaan door Jaime Gomez Arellano. Tel daarbij ook op dat de artwork ook veranderd is, en men snapt dat Believe In Nothing echt veranderingen heeft ondergaan. Natuurlijk blijft het zo dat Paradise Lost destijds zijn nummers anders inrichtte dan het nu zou doen, maar tracks als ‘Mouth’ en ‘I Am Nothing’ laten horen dat deze Britten toch ook op dat werk trots kunnen zijn.
Soms is het goed om werk uit het verleden eens opnieuw onder de loep te nemen. Paradise Lost heeft dat Believe In Nothing gedaan. Dat is goed uitgepakt. Zou dit een teken zijn voor andere bands om dit voorbeeld te volgen?


Het verhaal van Cayne begint al in de jaren ’90. Dat verhaal kent mooie hoogtepunten, maar ook diepe dalen, met het overlijden van één van de oprichters als het aller moeilijkste moment. Cayne is echter sinds enkele jaren herboren om ook de gedachtenis aan Claudio Leo hoog te houden. Beyond The Scars is de nieuwe langspeler. Die komt uit via Graviton Music Services.
Op deze nieuwe studioplaat staan in het totaal twaalf tracks. Cayne opent redelijk ingetogen. ‘No Answers From The Sky’ laat horen dat de Italianen iets weg hebben van de toegankelijkheid van Bon Jovi, een vleugje Live en de muzikale flirt met de metal van Alter Bridge. Dat laatste komt beter uit de verf in ‘Blessed By The Night’. Daarin knalt Cayne op een wijze waarop ze alleen maar zieltjes voor zich zullen winnen.
Doordat het vijftal ook experimenteert in de muziek weet Cayne op Beyond The Scars de aandacht goed vast te houden. De band omarmt de viool die in ‘Torn Apart’ en vurige solo speelt en in ‘One More Chance’ zowel op melodieus als solo niveau weet te schitteren. Overigens laat dat laatste nummer ook horen dat de kracht van Cayne misschien toch wel in de powerballades zit. Misschien zullen veel mensen bij die track ook denken dat Creed van invloed is op deze heren.
Wie Beyond The Scars hoort, weet dat de band nog steeds het heilige vuur bezit. Ook al heeft Cayne inmiddels al enkele jaren afscheid moeten nemen van Claudio Leo, zijn geest is nog steeds aanwezig, waardoor de rock nog steeds kan zegevieren.


De Noorse pianist en componist Helge Iberg is een muzikant die al vele prijzen heeft gewonnen. Dat zorgt er ook voor dat veel muzikanten graag met hem werken. Op zijn recent uitgekomen Jazz-kammer, welke via Odin het licht zag, mag hij dan ook een mooi keurkorps aan Noorse muzikanten verwelkomen.
Jazz-kammer is een plaat waarop elf nummers te vinden zijn. Om direct met de deur in huis te vallen, verwacht bij Helge Iberg geen uptempo, swingende jazz. De muziek die hij maakt op Jazz-kammer is ideaal voor op de achtergrond in een goed sterrenrestaurant. Waar opener ‘Bye Bye Blackbird’ nog wat traag op gang komt – de ondergetekende moest de eerste keer checken of het volume wel open stond – laat Helge Iberg in ‘Naiv, Super!’ horen wat men onder een diner verwacht: rustgevende muziek zonder rare sprongen.
Toch kan niet gesteld worden dat Jazz-kammer een plaat is geworden waarop de muzikale zee op kalm water wordt bevaren. In ‘Eifriger Trost’ is een mooie rol weggelegd voor zangeres Eline Rosseland, terwijl afsluiter ‘Blackbird Revisited’ een mooie knipoog naar de Beatles-grootheden Lennon en McCartney is. Dat maakt Jazz-kammer juist leuk om naar te luisteren.
Deze easy plaat van Helge Iberg herbergt meer dan men op het eerste moment doet vermoeden. Hoe vaker de plaat, en dan niet tijdens het eten, wordt geluisterd, hoe meer men in Jazz-kammer zal ontdekken.


Voor velen geldt dat het de belangrijkste band in de muziekgeschiedenis is geweest: The Beatles. Dat de groep uit Liverpool veel muzikanten heeft beïnvloed, moge duidelijk zijn. Dat artiesten zich dan genoodzaakt voelen om een ode te brengen aan de grote meesters zelf, is een logisch gevolg. Onder de noemer Just Like… A Tribute To The Beatles komen veel bekendheden samen om The Beatles op twee CD’s te vieren.
De eerste van de twee schijven opent met ‘Get Back’. De klassieker van The Beatles wordt gespeeld door onder andere Bobby Kimball. De man van Toto neemt de vocalen voor zijn rekening. Het stemgeluid is passend voor ‘Get Back’. Daarmee is de toon gezet. Molly Hatchets versie van ‘Yesterday’ is een track die ook goed in smaak zal vallen. ‘All You Need Is Love’, waar Asia’s John Wetton zingt en The Doors’ Robby Krieger de gitaar bespeelt, krijgt heel licht wel een proginjectie, maar dat misstaat niet. ‘We Can Work It Out’, waar Santana’s Alex Ligertwood vocaal een duit in het zakje doet, is een ander voorbeeld waarom deze odes erg aangenaam zijn.
Het leuke van Just Like… A Tribute To The Beatles is dat het niet alleen de echt grote knallers zijn die ten gehore worden gebracht. Daar is ‘Tomorrow Never Knows’ van de tweede schijf een goed voorbeeld van. Hier spelen Billy Sherwood, die in veel tracks meespeelt, en Dweezil Zappa samen. Toch zijn de echte eyecatchers ‘Strawberry Fields Forever’, ‘Hey Jude’, met Steve Lukather op gitaar, ‘Back In The USSR’, ‘Helter Skelter’ en afsluiter ‘Let It Be’. Die laatste zorgt met Deep Purples Glenn Hughes als zanger voor het ultieme slotakkoord, terwijl MC5’s Michael Davis ‘Helter Skelter’ benadert alsof hij nooit anders heeft gedaan. Dat maakt zo’n plaat toch leuk.
Er zijn al vele tributes aan The Beatles gewijd, maar Just Like… A Tribute To The Beatles is toch in het rijkelijk bedeelde land van de tributeplaten een release die de aandacht verdiend. Zowel leuk voor liefhebbers van The Beatles met een open mind als fans van de genoemde artiesten. 


Porto. De tweede stad van Portugal staat vooral bekend om de port en het voetbal. Muziek wordt er ook veel gemaakt, in vele genres. Dat die genres dan ook wel eens samenvloeien, is niet gek. Shell From Oceanic is daar een voorbeeld van. Onlangs kwam dat instrumentale gezelschap in eigen beheer met How To Let Go.
Op deze langspeler, waarvan de speelduur iets meer dan een half uur bedraagt, staan zeven nummers. Dat lijkt misschien weinig, maar ze schetsen wel een mooi beeld van Shell From Oceanic. Die groep weet progressieve rock en metal te verbinden aan de jazz en de fusion. Hierdoor rocken deze vier heren in ‘Vode Mo Gamrun’ als King Crimson, terwijl in ‘Dancing In Circles’ de jazz op een hallucinerende wijze de luisteraar betovert. Daarin is een belangrijke rol weggelegd voor de toetsen. De synths vormen namelijk een belangrijke steunpilaar in de sound die Shell From Oceanic wegzet.
Dat Shell From Oceanic ook in het nummer zelf nog flink kan verrassen, blijkt in ‘8AM’. Na minuten van sferische passages waarin de toetsen leidend zijn, komen tegen het eind van het nummer ineens de invloeden van de metal om de hoek kijken. In dat geval gaat het dan ook echt om metal. De furieuze, snelle drums geven ineens een hele andere dimensie aan het nummer. Dat is een onderscheidende kracht van Shell From Oceanic.
Wie van instrumentale genre-overstijgende muziek houdt, zit bij deze uit Porto afkomstige band goed. How To Let Go is een heerlijk verrassende plaat die zowel de rock, metal als jazz aan zich weet te binden. Daarbij is het ook een album dat niet te lang duurt, waardoor Shell From Oceanic alleen maar positief kan overkomen.


Het heeft lang geduurd, maar na acht jaar is de Amerikaanse band Street Dogs dan eindelijk daar met een nieuwe studioplaat. De nodige wisselingen in de bezetting van de band van ex-Dropkick Murphies-zanger Mike McColgan moeten ervoor zorgen dat het vuur weer flink aangewakkerd wordt. Stand For Something Or Die For Nothing is niet alleen de eerste plaat in acht jaar, maar ook het debuut op Century Media.
Direct wordt duidelijk in ‘Stand For Something Or Die For Nothing’ dat de heren hun boodschap klaar hebben. Mike McColgan’s zorgen rondom zijn Amerika bezingt hij op een stevige basis van aanstekelijke punk. Het is duidelijk dat Street Dogs in deze bezetting goed bezig is. ‘Other Ones’ laat horen dat de meezingbare punk weer weet zege te vieren.
Van de elf tracks op Stand For Nothing Or Die For Nothing is er ook nog één track waarin Street Dogs een bijzondere samenwerking aangaat. Het is geen mede-punkheld, geen rockster, maar hiphop-zanger en acteur Slaine die de microfoon oppakt in ‘Angels Calling’ om samen met Mike McColgan en zijn kompanen te zorgen voor een bijzondere samenwerking. Dan blijkt dat er best gerapt kan worden over de punk, want de woede in zijn stem is even sterk voelbaar. Hierdoor verbroedert de hiphop met de punk zonder dat Street Dogs concessies doet aan het andere genre. ‘These Ain’t The Old Days’ is exemplarisch voor de andere krachten van Street Dogs: de melodie in de gitaar en tempowisselingen. Dat zijn zaken die in veel tracks sterk naar voren komen. Dat geeft extra schwung aan de muziek.
Het moge dan lang geduurd hebben, maar dan heb je ook wat. De elf tracks van Street Dogs op Stand For Something Or Die For Nothing laten horen dat Amerika nog genoeg heeft om zorgen over te maken, maar dat Street Dogs zijn zaakjes goed op een rij heeft.


Sommige platen voelen na het beluisteren alsof er nooit iets anders gedaan is. Dan heb je te maken met een goede plaat. Dat kan worden gesteld voor de nieuwe plaat van de Franse black metal band Moonreich. Onlangs kwam die groep via Les Acteurs De l’Ombre Productions met Fugue.
Wie aan black metal denkt, weet dat de Scandinavische landen de eer hebben om als bakermat te gelden, maar weet ook dat er in Frankrijk een rijkelijke scène is. Dat Frankrijk zich echter op vele fronten in de metalwereld toont, zorgt ervoor dat Moonreich geen standaard black metal band is. Fugueopent met het tweeluik ‘Fugue pt.1: Every Time She Passes Away’ en ‘Fugue pt.2: Every Time The Earth Slips Away’. Men zal niet meer nodig hebben om overtuigd te geraken van de kunde van deze band. Zie het als een blend van black metal met Baroness en Gojira, terwijl ook de post-black metal van onder andere Der Weg Einer Freiheit niet ver is. De lange instrumentale stukken kunnen dan ook hallucinerend werken, terwijl de riffs bij vlagen de strakheid en zwaarte van Gojira met zich meebrengen.
Naast de moderne insteek van Moonreich geldt ook dat het Franse gezelschap een gevarieerde set aan de muziekliefhebber voorschotelt. ‘With Open Throat For Way Too Long’ laat de furie goed horen, terwijl ‘Heart Symbolism’ de rockende kant juist mee belicht. ‘Rarefaction’ grijpt hier en daar naar extreme metal en komt ook progressief voor de dag, waar ‘Carry That Drought Cause I Have No Arms Anymore’ laat horen dat Moonreich ook vanuit de rust een nummer kan opbouwen. Als de zware riffs dan hun intrede doen, is het echt headbangen geblazen. Afsluiter ‘The Things Behind The Moon’, welke met zijn meer dan tien minuten de langste van Fugue is, belicht alle kanten nog eens om de luisteraar daarna verbaasd achter te laten.
Dat Moonreich met Fugue een bijzonder sterke metalplaat heeft gemaakt, werd in de opening al gesteld. Wie open staat voor invloeden van buiten de black metal en het laatst genoemde genre wel hoog heeft zitten, zal louter plezier voor zijn leven treffen in Fugue.


Wie Harley Flanagan zegt, zegt waarschijnlijk daar niet ver vandaan ook Cro-Mags. Het icoon van de toonaangevende hardcore band uit New York vormde de basis voor Cro-Mags nog voordat iemand daar ook deel van uitmaakte. Toen zijn er ook demo’s opgenomen. Harley ‘Cro-Mags’ Flanagan deed alles. Die zijn nu uit: The Original Cro-Mags Demos 1982-83.
Op deze release staan in het totaal vier tracks, welke iets meer dan acht minuten aan muziek genereren. En nee, dit is niet bedoeld om mensen warm te maken voor Cro-Mags, maar om inzicht te geven in de begindagen van Cro-Mags. Dat betekent in de opnames Harley Flanagan op zang, Harley Flanagan op gitaar, Harley Flaganan op bas en als kers op de taart ook Harley Flanagan achter het drumstel. Er werd al vaker gesuggereerd dat hij veel meer in zijn mars had. Toen bewees hij dat al.
De demo’s zijn ook echt van demo-kwaliteit. Dat siert de release ook. Van ‘Don’t Tread On Me’, ‘Wake Up (Do Unto Others)’, ‘Dead End Kids’ en ‘Why Don’t You’ zijn alleen de eerste twee op het overdonderende debuut The Age Of Quarrel, uit 1986, verschenen. Daarbij geldt dat ‘Wake Up (D o Unto Others)’ verschenen is op die plaat als ‘Do Unto Others’. De overige twee nummers, welke langer zijn, laten wel horen dat er toen al muziek in Cro-Mags zat.
The Original Cro-Mags Demos 1982-83 is een release die vooral viert dat Harley ‘Cro-Mags’ Flanagan al voor het echte succes van Cro-Mags zijn vizier al juist had staan. De punk en hardcore in zijn rauwste vorm. Leuk materiaal voor de fan.


Het is misschien gek, maar de Britten van Deaf Havana hebben voor hun nieuwe plaat het geijkte patroon van nummers schrijven overboord gegooid. Voor de opvolger van All These Countless Nights, welke met veel opwinding in 2017 werd ontvangen, werd er begonnen met de songtitel. Misschien raar, misschien niet. Het resultaat is Rituals, welke uitkomt via SO Recordings/N.E.W.S..
Het beginnen met de songtitels heeft ook iets opvallends opgeleverd. Alle tracks op Rituals hebben een titel die bestaat uit slechts één kort woord. Die simplistische aanpak is ook in de muziek te vinden. Deaf Havana gebruikt niet veel bombarie om hun tracks te presenteren. Na ‘Wake’ is iedereen wakker om Rituals echt te ervaren. De electronische invloeden hebben de rock- en metalinvloeden die op All These Countless Nights nog regelmatig te bekennen waren, wat naar de achtergrond geduwd. Hierdoor is er nu ruimte voor de hemelse sferen van ‘Heaven’, waarin de vorige plaat ook nog wordt aangehaald. Deaf Havana omarmt daarin aan het eind zelfs de koren van de gospel, terwijl er heerlijk voortgekabbeld wordt op een zachte wolk van gemoedelijkheid.
In het totaal zijn er op Rituals dertien tracks te vinden. Buiten het eerder aangehaalde ‘Wake’ zijn het allemaal nummers die als liedjes beschouwd kunnen worden. Daarbij komt ook nog eens kijken dat Deaf Havana een sound wegzet die, ondanks de wisselingen qua sound, erg radiovriendelijk is. Alle twaalf echte liedjes lang. In ‘Worship’ zijn daarbij nog licht de invloeden van de punkrock te horen. Dat zorgt ervoor dat niet alle tracks hetzelfde klinken op deze vijfde langspeler van Deaf Havana.
Het is anderhalf jaar nadat All These Countless Nights is verschenen, maar met het uitkomen van Rituals zorgt Deaf Havana dat het gevoel zegt dat het veel langer geleden was. Minder heavy invloeden maar wel een hele goede plaat. Soms is het wisselen van aanpak niet zo slecht.


Sommige tongen beweren dat de grunge iets is dat al lang passé is, terwijl anderen juist stellen dat het genre nog wel bestaat, maar beter niet meer zo genoemd kan worden. Who cares? De Eindhovense band Why Tony laat zich onder andere door dat genre beïnvloeden. Onlangs kwam de band met hun tweede album: Semi-by-accident.
Direct wordt duidelijk dat de grunge zijn sporen in de muziek van Why Tony heeft nagelaten. De groep, die in de studio eigenlijk gereduceerd is tot een tweetal, grijpt naar een combinatie van Nirvana met Smashing Pumpkins terwijl in ‘Psychedelic Gypsie Diva’ ook nog een vleugje Oasis lijkt door te schemeren. Een lekkere combinatie moet gesteld worden. Daarbij komt ook nog een stukje bluesy psychedelica om de hoek kijken, waardoor het zomaar kan zijn dat Why Tony ook nog inspiratie uit DeWolff haalt.
In het totaal staan er op deze tweede langspeler van Why Tony tien tracks. Buiten ‘The Wolves’ is alles van eigen hand. Semi-by-accident is ondanks de kleine opstelling geen plaat waar een trucje keer op keer wordt herhaald. ‘Digital Jukebox Junkie’ heeft iets zwijmelend, terwijl het wel blijft rocken. Daarnaast durft Why Tony het in ‘Black Swan Blues’, waarin bij vlagen de psychedelische kant van The Beatles ook nog belicht lijkt te worden, aan om de cello te verwelkomen. Geniaal. Tel daarbij op dat er ook in een aantal tracks nog ruimte voor de saxofoon is en men snapt dat de gastmuzikanten die dit in uitvoering brengen een daadwerkelijke meerwaarde hebben voor Semi-by-accident. Op die manier komt er een extra dimensie in de muziek bij. Toch moet niet vergeten worden dat het duo van Why Tony eigenlijk zelf alle credits verdienen.
De regio Eindhoven staat er al jaren goed op als het om gitaarmuziek gaat. De band Why Tony zet met deze tweede langspeler dat succesverhaal alleen maar voort. Daarbij bewijst Semi-by-accident dat grunge nooit ver weg is op een strakke rockplaat. 

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Festerfest

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced