Reviews

Epica (NL)
7 uur 9 min geleden
Hillsphere (NL)
1 dag 10 uur geleden
Florian Grey (DE)
1 dag 12 uur geleden
Bombino (NER)
1 dag 15 uur geleden
Sick n' Beautiful (IT)
1 dag 17 uur geleden
Chelsea Grin (USA)
2 dagen 5 uur geleden
Crossfire (FR)
2 dagen 12 uur geleden
Vox System (BE)
2 dagen 13 uur geleden
Vera Jonas (HUN)
2 dagen 14 uur geleden
Powerwolf (DE)
2 dagen 14 uur geleden
Lich King (USA)
5 dagen 4 uur geleden
Sahon (KOR)
1 week 7 uur geleden
DevilDriver (USA)
1 week 1 dag geleden
Hyrgal (FR)
1 week 1 dag geleden
Unkh (NL)
1 week 2 dagen geleden
Cold Snap (HRV)
1 week 4 dagen geleden
Dead Cross (USA)
2 weken 4 dagen geleden
The Night Flight Orchestra (SWE)
2 weken 4 dagen geleden
Madball (USA)
2 weken 4 dagen geleden
Immortal (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Mother Bass (NL)
2 weken 6 dagen geleden
Otzeki (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Paradise Lost (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Cayne (IT)
2 weken 6 dagen geleden
Helge Iberg (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Marduk (S)
3 weken 17 uur geleden
Street Dogs (USA)
3 weken 1 dag geleden
Khemmis (USA)
3 weken 4 dagen geleden
Bekken & Gjems (NO)
3 weken 4 dagen geleden
Kornstad + Kork (NO)
3 weken 4 dagen geleden

Misschien is het wel een van de meest ondergewaardeerde bands uit de wereld van de thrash metal. In de jaren ’80 hingen zij de gitaren al om de nek, maar worden toch niet tot de Big 4 van de thrash gerekend. Waarom? Misschien omdat de band altijd gewoon doet waar ze goed in zijn: keiharde thrash spelen. De bij de liefhebbers van de pure thrash immer populaire band komt nu via Nuclear Blast met Live In Overhausen. De band is natuurlijk Overkill, maar dat moge duidelijk zijn.
Live In Overhausen is niet zomaar een release. Waar deze uitgave ook op CD verschijnt, gaat het hier om de DVD. Daarop is de show van Overkill te zien die de groep gaf in het voorjaar van 2016 in het Duitse Oberhausen, wat voor één dag werd omgetoverd tot Overhausen. Tijdens die show vierde de band niet één maar twee jubilea, respectievelijk Feel The Fire en Horrorscope werden in het zonnetje gezet.
Als eerste is het de beurt aan de tracks van Horrorscope. De langspeler uit 1991 wordt in chronologische volgorde gespeeld. Op de DVD start Overkill met ‘Coma’ nadat er nog een korte ode aan de band en de fans in beeld is gebracht. Dat schept direct een mooie sfeer. Als de band van Bobby Blitz daarna losbarst, blijkt dat Overkill de zaal nog steeds in vuur en vlam kan zetten. Het massale enthousiasme van het publiek komt in ‘Infectious’ duidelijk naar voren. Het is mooi dat het camerawerk dat ook op een mooie wijze in beeld brengt, zonder de energie van de band uit het oog te verliezen. De beelden in documentairestijl tussendoor geven ook een mooie kijkje achter de schermen. Voor de liefhebbers van opvallende instrumenten is de dubbelneck-bass in ‘Soulitude’, welke daarvoor in tijden niet live was gespeeld, ook nog het kijken waard. Mooie reclame voor B.C.Rich.
Na de elf tracks van Horrorscope gaat de band nog verder terug in de geschiedenis. Het was 1985 toen Overkill zijn eerste langspeler op de wereld bracht. Feel The Fire wordt net als de andere plaat in zijn geheel gespeeld. Van ‘Raise The Dead’ tot klassieker ‘Overkill’ komt het werk aan de orde. Dan blijkt pas echt dat deze heren veel meer voor de muziek hebben betekent dan menig metalhead misschien denkt. De thrash die Overkill daar laat horen, en dus halverwege de jaren ’80 ook, is van een niveau dat de meeste bands in hun hele carrière niet bij elkaar spelen. Als het dan na The Subhumans-cover ‘Fuck You’ gedaan is, weet de kijker dat de show niet alleen voortreffelijk in beeld is gebracht, maar vooral dat Overkill na al die jaren nog steeds hoogstaand in de thrash is.
Sommige bands zijn groot, omdat ze puur zijn. Zoals in de tussendoor getoonde documentaire ook wordt aangehaald, als er geen Big 4 maar een Big 5 was geweest, was Overkill de vijfde naam. En dat is misschien juist wat Overkill geniaal maakt. De band zit er juist niet bij. Ondergewaardeerd, maar niet door de echte metalhead. Live In Overhausen viert niet alleen de twee albums, het viert vooral Overkill in zijn geheel.


Vorig jaar pinkte menig metalhead een traantje weg. Textures maakte bekend dat de band er mee zou stoppen. Dat zou niet gebeuren zonder afscheidstournee. Die eindigde officieel in de 013 te Tilburg. Die show, gegeven in de kleine zaal van het Tilburgse podium, is professioneel en haarscherp vastgelegd. Last Miles To The Moon is zowel de eerste als de laatste DVD van Textures.
De release van Textures bevat de gehele show. Puik camerawerk en een goede belichting in de 013 zorgen ervoor dat ook degene die er destijds niet bij kon zijn optimaal van de show kan genieten. De energie en het hoge technische niveau van de Textures komt zo de huiskamer in. De podiumpresentatie laat zien dat het collectief ondanks de nodige wisselingen in hun bestaan nog steeds staat als ene huis. Mocht de machine vanwege haperingen ermee zijn gestopt, dan heeft niemand dat gemerkt.
De setlijst die Textures de bezoeker van de laatste show voorschotelde, en dus de kijker van Last Miles To The Moon ook, bestrijkt het gehele oeuvre van Textures. Toch is het opvallend dat het album Silhouettes het meest wordt aangehaald. De middelste van de vijf studioalbums is met zes tracks in de setlijst vertegenwoordigd. Debuutplaat Polars wordt middels de titeltrack en het altijd energieke ‘Swandive’ geëerd. In dat kader laat Textures tijdens deze afscheidsshow geen één plaat links liggen.
Bijzondere momenten zijn er ook genoeg op deze DVD te zien. De moves van gitarist Joe Tal en bassist Remko Tielemans, met afsluitende buiging, zijn geestig om te zien. Het past ook in het relatief rustige nummer. Na zo’n track is het ook duidelijk dat het massaal opgekomen publiek daarna ook toe is aan iets furieus. Dat gebeurt dan ook met ‘New Horizons’ en ‘Shaping A Single Grain Of Sand’. Beide nummers van het meest recente Phenotype geven het publiek de gelegenheid om in beweging te komen. Dit is ook door de camera’s mooi vastgelegd. Een ander opvallend moment is in de tweede toegift. Nadat Joe Tal akoestisch het publiek heeft vermaakt, start ‘Awake’, waarvan de start ook akoestisch is. Voormalig zanger Eric Kalsbeek komt hiervoor ook op de bühne. De emotie is sterk vastgelegd, wat het nummer nog een extra lading geeft. Als daarna ‘Laments Of An Icarus’ gedaan is, is het echt over.
Het afscheid van Textures had niet beter vastgelegd kunnen worden. Alles klopt en dat zorgt ervoor dat Last Miles To The Moon een document is geworden waar men trots op mag zijn, en waar de fan heimelijk van kan genieten nu de heren met andere zaken bezig zijn dan Textures.


Of de band er weet van heeft, is niet bekend, maar toevallig komt Anthrax op Koningsdag, een feest in Nederland waarbij de halve bevolking rondloopt in sinaasappelkleurige gewaden om de verjaardag van de koning te vieren, met de DVD Kings Among Scotland. De koningen van de thrash komen met deze schijf via Nuclear Blast.
Kings Among Scotland is een rijkelijk gevulde release. Naast twee sets van de show die opgenomen is in Schotland in 2017 tijdens de uitgebreide Europese tournee, zijn er op de tweede schijf ook nog twee mooie documentaires te zien. Op deze wijze krijgt de fans ook een mooi beeld achter de schermen bij zo’n tour.
De eerste schijf bestaat zoals aangehaald uit de twee sets van de show. Tijdens die Europese tournee stondAmong The Living centraal. Voordat Joey Belladonna en zijn kompanen daar aan begonnen, was het nog tijd om een aantal tracks van het verleden en heden ten gehore te brengen. ‘Madhouse’ wordt daarbij opgesierd door Joey Belladonna die de vlag van Schotland mee het podium op neemt. ‘Be All/End All’ wordt in een mooie uitgebreide, goed opgebouwde versie ingezet om de fan helemaal gek te maken, terwijl ‘Breathing Lightning’ laat horen dat Anthrax ook in het nu nog aanstaande klassiekers kan schrijven.
Veel mensen kwamen tijdens deze tournee toch vooral voor het tweede gedeelte van de set. De klassieker Among The Living werd hier integraal gespeeld. Dan wordt nogmaals duidelijk dat het enthousiasme dat Anthrax weer helemaal teruggevonden aanstekelijk werd op iedereen die maar iets met metal heeft. De heerlijke opwarming zorgt er alleen maar voor dat men direct vanaf de start van dit gedeelte er al helemaal in zit. De overgang is daarbij ook mooi in beeld gebracht. En dan. Wat moet er dan nog worden gezegd? Klassiekers als ‘Caught In A Mosh’, ‘I Am The Law’ en ‘Indians’ worden gespeeld alsof ze voor het eerst aan het publiek getoond worden. Ondanks dat Dan Spitz’ plaats nu wordt ingevuld door Jonathan Donais, laat Anthrax geen ruimte over voor op- of aanmerkingen.
Dat vuur en die overtuigingskracht doet Anthrax goed. Waar de band enkele jaren geleden live niet altijd even geweldig uit de verf kwam, is Anthrax nu weer helemaal terug. Deze release onderstreept dat. Of men nu een die-hard fan is van Anthrax, gewoon van thrash houdt of helemaal niks opheeft met metal, Kings Among Scotland laat horen waarom Anthrax al zolang aan de top van de internationale metal staat. Feest voor iedereen!


Dat het Poolse Behemoth een band is waartegen inmiddels ‘u’ gezegd mag worden, moge duidelijk zijn. De van origine black metal band heeft onder leiding van Nergal vele strijden gestreden en deze altijd als winnaar afgesloten. De meest recente studioplaat, The Satanist, komt uit 2014. Dat album staat ook centraal op de nieuwe release. Behemoth komt via Nuclear Blast met Messe Noire, een audio-visueel spektakel voor de liefhebbers van de band.
Op de DVD, die ook als Blu-Ray uit komt, staan twee shows en nog een serie videoclips. Als eerste komt de luisteraar de show van Behemoth van 8 oktober 2016 tegen. Die dag speelde Behemoth in de Progresja te Warschau. Deze show is vakkundig vastgelegd, waardoor zowel de beelden als het geluid indruk maken op de kijker. Dit betekent niet dat het een simpele vastlegging van de show is. De visuele aspecten die toe zijn gevoegd, zoals in ‘Furor Divinus’ goed te zien is, zorgen ervoor dat het een hele beleving wordt. Het eerste deel van deze show bestaat uit het werk van The Satanist. Die plaat wordt vanaf opener ‘Blow Your Trumpets Gabriel’ tot aan ‘O Father O Satan O Sun’ in zijn geheel aangedaan. Daarna is het tijd voor knallers van voor dit tijdperk. Daarin is ‘Pure Evil And Hate’ van de EP And The Forests Dream Eternally de oudste track. Het nummer uit 1995 blijkt ruim twintig jaar na dato nog steeds hoogstaand te zijn.
De tweede show die vast is gelegd, komt ook uit 2016. Dit betreft de weergave van de show van Behemoth op Brutal Assault. Hier staat The Satanist ook centraal. Dat resulteert in een hoog The Satanist-gehalte op Messe Noire, zeker omdat Behemoth hier ook The Satanist in zijn geheel op chronologische volgorde aan het publiek voorschotelt. Echter, als er gevraagd wordt of dat erg is, zal het antwoord ‘nee’ luiden. Behemoth laat namelijk op Brutal Assault op een andere wijze blijken waarom hun status inmiddels zo gegroeid is. Het vuur op het podium wordt middels de kleursetting mooi benadrukt. Muzikaal blijft de band de hele show strak. Ditmaal is het na de tracks van de aangehaalde plaat alleen nog aan drie tracks om de set af te sluiten. ‘Ov Fire And The Void’, ‘Conquer All’ en afsluiter ‘Chant For Ezcaton 2000’ zijn echter ook in de show in Warschau te zien.
Wie als laatste nog de video’s voorgeschoteld krijgt, ziet zes voorbeelden van het feit dat Behemoth zijn zaken tot in de nopjes verzorgd. De zes nummers, welke allen afkomstig zijn van The Satanist, zijn voorzien van haarscherpe videoclips op het hoogte, cineastische niveau. Ongecensureerd. Pure kunst uit Satans hoge hoed.
Messe Noire is een release die laat zien dat een overdosis aan The Satanist niet erg is. De release is een perfect verzorgd audio-visueel spektakel waar liefhebbers van Behemoth en liefhebbers van mooi weergegevens shows en videoclips uren van zullen smullen. De grootsheid van Behemoth wordt uiterst secuur onderstreept met deze uitgave. 


September 2017. Er gebeurde veel in de 013 te Tilburg, maar welke fantastische artiest er ook een show gaf, het was vooral de maand van Ayreon. Het project van Arjen Lucassen kwam onder leiding van de meester hemzelf en Joost van den Broek tot een grootse show waar veel, heel veel bekende gastmuzikanten op de bühne zouden verschijnen. Voor het eerst zou werk vanuit het gehele oeuvre van Ayreon live worden uitgevoerd. Via Music Theories Recordings/Mascott Label komt het beeld en geluid nu ook naar de huiskamer middels de rijkelijke bedeelde uitgave Ayreon Universe.
De release bestaat uit twee Blu-Rays of twee DVD’s, terwijl Ayreon Universe ook nog als audio-only uitgave uitkomt op twee CD’s. Op zowel de Blu-Ray- als DVD-uitgave staan naast het volledige concert ook nog extra’s als behind the scenes, de try-out show en interviews met vele van de muzikanten. Want dat is het eigenlijk wel: een feest met veel muzikanten om de muziek van Ayreon te vieren.
Wie dan denkt dat Arjen Lucassen op het podium het centrale punt is, zal bedrogen uitkomen. Hij laat zijn muziek liever schitteren. Pas laat in de show komt hij op de bühne. Bij ‘The Castle Hall’ is hij daar ineens. Het applaus is luidt en de toch al rijkelijke energie lijkt nog een extra boost  te krijgen. Toch laat dat nummer ook zien dat Arjen Lucassen een bescheiden man is. Natuurlijk verschijnt hij in de spotlight, maar het is niet dat hij deze constant opzoekt. Op die wijze kunnen onder andere de zangers Robert Soeterbeek en Damian Wilson, fluitist Jeroen Goossens en violist Ben Mathot ook genieten van prominente aandacht van het publiek. Arjen Lucassen pakt daarna nog wel uitgebreid de microfoon om zijn verhaal te doen. Ook daar veel applaus voor dit muzikale meesterbrein van Nederlandse bodem.
Dat er vele imponerende muzikanten aanwezig zijn, neemt niet weg dat Ayreon voorzien is van een fantastische band. Onder andere Ed Warby op de drums en Johan van Stratum op de bas zijn daar van de partij. Zij zorgen voor een strakke basis. Gitaristen  Ferry Duijsens en Marcel Coenen nemen hun deel ook meer dan voortreffelijk waar. Toch zit de grootste ster van deze band achter de toetsen. Joost van den Broek steelt van achter zijn toetsen de show. In het tweeluik van ‘Theory Of Everything’.
Een van de muzikale hoogtepunten op Ayreon Universe is ‘Everybody Dies’. Het spel met de vele vocalisten wordt op een geniale manier vorm gegeven. Menig musical zal zelfs jaloers zijn op hoe hier met meerstemmigheid wordt omgegaan. ‘Amazing Flight’ laat op zijn beurt horen dat Arjen Lucassen zelf ook niet misstaat als vocalist.
Naast het werk van Ayreon wordt er tijdens deze show ook aandacht besteed aan Star One. Dit nevenproject van Arjen Lucassen, waar de metal meer de overhand neemt en de solo’s veelvuldig te horen zijn, wordt in ‘Intergalactic Space Crusaders’ en afsluiter ‘The Aye Of Ra’ aangehaald. Bij dat laatste nummer komen alle zestien zangers op het podium.
Dat de drie shows van Ayreon in de 013 al veel tongen los hebben gemaakt, bleek destijds al. Deze release zal alleen nog maar meer mensen laten genieten van een ongekend sterke show van een muzikaal brein die groter is dan de som van zijn muziek. Ayreon laat met Ayreon Universe zien ook nog geweldige shows te kunnen organiseren. Puur genot voor de muziekliefhebber.

'


Dat Frankrijk een rijke metalscène heeft, is inmiddels aardig bekend. Waar de topbands internationaal zelfs naar de top stoten, is dat nog maar het topje van de ijsberg. Voor veel van die bands is er in Frankrijk een duidelijk voorbeeld aan te wijzen: Loudblast. Die band, die al in de jaren ’80 zijn oorsprong terug vindt, viert zijn dertigjarig bestaan met een DVD. III Decades Live Ceremony komt uit via Listenable Records.
De death/thrash metal band brengt op III Decades Live Ceremony een complete show naar de huiskamer. Die show laat zien waarom Loudblast al jaren aan de top staat. Na de intro knalt het gezelschap erin met ‘A Blody Oath’. Daar laat de horen waarom hun versmelting van death en thrash zo pakkend is. De muziek komt met de nodige tempowisselingen, bevat veel kracht zonder onnodig laag te gaan en is bij vlagen erg melodieus. Die elementen zorgen ervoor dat Loudblast direct de aandacht heeft. Daarbij moet ook geconstateerd worden dat het concert goed in beeld is gebracht, zowel qua beeld als geluid.
De twaalf tracks van het concert, welke ook te horen zijn op de bijgeleverde CD, geven een mooi beeld van de carrière van Loudblast. Hoewel er van de eerste langspeler geen track voorbij komt, weten de Fransen de fans van weleer goed in te pakken met het van Disincarnate afkomstige ‘Disquiet Beliefs’. ‘Subject To Spirit’ en ‘Presumption’ van Sublime Dementia zullen het ook goed doen bij de mensen die de band al langer volgen. En wie meer dan dertig jaar in het vak zit, kan niet overal aandacht aan besteden. Want naast ‘A Bloody Oath’ is ‘From Died Bones’ de enige track van de meest recente langspeler: Burial Ground.
Naast de show staan er ook nog veel extra’s op de DVD. Juist die opnames zullen het ook goed gaan doen. Daar zijn onder andere de beelden te zien van twee privéshows die Loudblast heeft gegeven. Daar speelt de band bijvoorbeeld in een entree. Dat is pas cult! Tevens staat er ook een mooie documentaire op. Die geeft een mooi beeld over de band.
III Decades Live Ceremony geeft een mooi beeld van Loudblast. De liefhebbers van death en thrash hebben een flinke poos aan kijk en luisterplezier waarbij juist de afwisseling van zeer goede kwaliteit in de mainshow en de obscure kwaliteit in de extra’s mooi is. Een mooie manier om een jubileum te vieren. 


Degene die de hardrock in de jaren ’90 mee hebben gemaakt, zullen de naam Tyketto nog wel kennen. De groep had enkele hits voor de rockers. Hoewel tijden zijn veranderd, is Danny Vaughn nog steeds, of beter gezegd, weer actief met Tyketto. De show van eerder dit jaar in Milaan is gebruikt om de actieve carrière te vieren. Live From Milan 2017, welke als DVD/CD en Blu-Ray/CD, is verschenen via Frontiers Records.
Deze release viert vooral het debuutalbum Don’t Come Easy. De plaat uit 1991 wordt in zijn geheel gespeeld. Na opener ‘Sail Away’ wordt wel duidelijk door de duidelijk speech van Vaughn dat dit wel gebeurd in de omgekeerde volgorde. Dat betekent dat ‘Forever Young’ pas tegen het eind van de set erin wordt geknald. Dat dit niet uitmaakt, blijkt uit de energie van de band. Ook al speelde tachtig procent van de bezetting nog lang niet in Tyketto ten tijden van Don’t Come Easy, de sfeer zit er goed in. Waar Tyketto in Chris Green een stijlvolle, goede gitarist heeft gevonden, blijkt bassist Chris Childs, die ook van Thunder gekend kan worden, een welkome aanvulling op het fundament van de band. Naast een stevige basis zorgt hij ook voor strakke melodielijnen in zijn basspel. Dat blijkt in ‘Strip Me Down’.
Nadat Tyketto de tracks van Don’t Come Easy heeft gespeeld, blijkt het vat nog niet leeg te zijn. ‘Rescue Me’, van het in 1994 uitgekomen Strenght In Numbers, ‘Dig In Deep’, welke de titeltrack van de plaat uit 2012 is en van het meest recente album afkomstige ‘Reach’ zorgen ervoor dat de Italianen in het publiek een mooi toetje krijgen nadat ze luidkeels met ‘Forever Young’ hebben meegezongen. Die energie van het publiek komt goed tot zijn recht in de productie.
Hoewel de DVD Live In Milan 2017 geen extra’s kent, laat Tyketto zien dat de hardrock uit het verleden nog steeds veel weet los te maken. Als er zo’n sterke set wordt weggezet, dan maalt er ook niemand om dat er geen extra’s bij zitten. Het draait om de muziek en dat zal het bij Danny Vaughn en co ook altijd zo zijn. Voor altijd jong. 


In 2016 kwam de Zweedse rockband Blues Pills met Lady In Gold. Die plaat, welke de tweede langspeler van het kwartet was en uitkwam via Nuclear Blast, zorgde er ook voor dat de band weer veelvuldig door Europa kon gaan reizen. Eén van die shows, die in Parijs, is vastgelegd. Via Nuclear Blast komt Blues Pills met de DVD Lady In Gold – Live In Paris, welke ook als dubbel-CD te verkrijgen zal zijn.
De show in de Franse hoofdstad draaide natuurlijk om het eerder genoemde album. Van Lady In Gold wordt alleen ‘Burned Out’ in een speciaal hoekje gezet. Dat nummer wordt overgeslagen. De andere negen tracks zijn wel in de setlijst opgenomen. Na de intro volgen ‘Lady in Gold’, ‘Little Boy Preacher’, ‘Bad Talkers’ en ‘Won’t Go Back’ om maar even te onderstrepen dat de show echt om de meest recente langspeler van Blues Pills gaat. Gezien hoe Blues Pills die tracks op het podium verkondigd, zal niemand klagen over deze actuele opening. Het Zweedse kwartet toont zijn door classic rock geënte bluesrock op grootse wijze. Natuurlijk is frontvrouw Elin Larsson daar het grote uithangbord bij. Wie zo’n dame een band laat aanvoeren, weet dat de bezoeker of kijker wordt ingepakt. Dat ze een hoge noot, zoals in ‘Bad Talkers’, er dan niet altijd even gepolijst uit laat komen, zal niemand als hinderlijk ervaren.
Naast de negen tracks van Lady In Gold laat Blues Pills ook zijn licht nog schijnen over het vroegere oeuvre. Naast de langspeler Blues Pills heeft de band alleen wat EP’s uitgebracht. In de setlijst van in het totaal vijftien tracks is het dan ook niet verbazingwekkend dat aanstekelijke nummers als ‘Devil Man’ en ‘Bliss’ het goed doen.
Blues Pills heeft buiten de sterke muziek om nog een troef in handen bij deze release. Dat is de productie. Haarscherp beeld zorgt ervoor dat elk miniem detail constant op verbluffende wijze de woonkamer in wordt geprojecteerd. Het gebruik van het licht, wat alleen in dienst van de muziek wordt ingezet, zorgt ervoor dat de sfeer goed geaccentueerd wordt. Het geluid is van eenzelfde hoogstaande kwaliteit.
Buiten de eerder genoemde hoogtepunten, als er al in een sterke show als deze van losstaande hoogtepunten gesproken kan worden, is ook de vertolking van Tony Joe White’s ‘Elements And Things’ erg sterk. Daarbij valt ook op dat live Blues Pills eigenlijk een kwintet is. Een organist speelt live mee, welke in een track als deze een belangrijke basis legt. Ook ‘I Felt A Change’ kan als zeer bijzonder bestempeld worden. Elin Larsson speelt deze zelf, alleen, aan het orgel. Indrukwekkend om de tracklist van deze show zo af te sluiten. Natuurlijk volgt vervolgens nog een toegift, maar dat na zo’n versie een lang applaus klinkt, is meer dan logisch.
De Zweedse rockers van Blues Pills laten op de DVD Lady In Gold – Live In Paris zien en horen waarom deze groep zo hard op weg is om zich definitief te vestigen in de internationale top van de rock. Dat Blues Pills live een sensatie is, moge duidelijk zijn met deze release. 


Het eerste beeld van de registratie is prachtige: het Acropolis te Athena vanuit de lucht gezien in een perfect kleurenpalet door de stand van de zon. Het is ook een zeer bijzondere locatie. Tussen de restanten van de tempels staan ook nog twee openluchttheaters. Het grootste, en meest imposante daarvan is de Odeon van Herodes Atticus. De Griekse overheid geeft alleen bij zeer bijzondere gelegenheid toestemming om daar een show te geven. Frank Sinatra en Luciano Pavarotti speelden er. De Noorse singer/songwriter Sivert Høyem mocht zich onlangs aan dat rijtje toevoegen. De ex-Madrugada-frontman speelde er twee uitverkochte shows. Die zijn vastgelegd. Live At Acropolis kwam onlangs via Hektor Grammofon uit.
De release bestaat uit twee CD’s en een DVD. Op de CD’s is de show te horen welke op de DVD te zien is. Er is één kanttekening hierbij: Madrugada’s ‘The Kids Are On High Street’ staat wel op de DVD, maar ontbreekt op het audiogedeelte van deze release. Toch zijn de overige zestien tracksnog steeds heerlijk om te beluisteren.
De hoofdmoot van deze release is toch echt de DVD. De oude Grieken hadden toen de kunst van theater al verstaan. Dat decor, de halfronde odeon met de boogconstructie achter het toneel, is indrukwekkend voor elke voorstelling. Het zorgt er tevens voor dat de artiest zich klein voelt. Alle ogen, en oren, zijn op de man in de spotlight gericht. Høyem laat zich niet intimideren. Live At Acropolis laat zien dat deze man weet hoe hij het publiek moet inpakken. ‘Lioness’ en ‘Black And Gold’ worden er gelijk in geknald om vervolgens voor ‘January 3rd’ het publiek pas even kort toe te spreken.
Bij deze show heeft Sivert Høyem het geluk dat hij niet alleen zelf met zijn eigen band om hem heen mag stralen. Een kwartet aan strijkers en gastvocalist/-muzikant Marie Munroe vullen het geheel aan. Die laatst genoemde zingt in het van Lioness afkomstige ;’My Thieving Heart’ een mooie rol. Daarbij treedt ze ook echt op de voorgrond.
Live put Sivert Høyem niet alleen uit zijn eigen oeuvre. Hij haalt Madrugada ook nog enkele malen aan. De band, welke noodlottig aan zijn eind kwam, wordt geëerd met mooie liedjes als ‘What’s On Your Mind’, waarin Høyem bijna klinkt als Nick Cave, ‘Honey Bee’, ‘Majesty’ en het eerder genoemde ‘The Kids Are On High Street’ zullen de fans uit de tijd van de gestopte band ook goed doen. Het past ook geheel in de set van Sivert Høyem.
Drie schijven die louter superlatieven genereren. Daar zal de Noor zelf misschien stil van worden. De Griekse overheid maakt niet voor niets een uitzondering. Waarschijnlijk hebben zij vanuit de antieke tijden ingefluisterd gekregen dat het Odeon van Herodes Atticus een daadwerkelijke meerwaarde zou zijn aan een toch al indrukwekkende set. Wie niet beter weet, zou denken dat dit theater tweeduizend jaar geleden gebouwd is voor Sivert Høyem zijn show.


De wereld van tribute bands is een wereld opzich. Het gaat daarbij niet zozeer hoe goed de muzikanten zelf zijn, maar hoe goed de act is in vergelijking tot het origineel. Er zijn tribute bands die de echte artiest als fan weten te krijgen. Dat zulke acts ook tot grote shows komen, blijkt uit de registratie van de show van Piledriver. De Status Quo-tribute band weet inmiddels het jasje van Status Quo ook te passen aan zelf geschreven nummers. Ter gelegenheid van hun derde studioplaat, Boogie In Brothers, gaf de band in de Stadthalle Wattenscheid een uitgebreide show. Die is vastgelegd en verschijnt op Blu-Ray, met als kers op de taart ook nog twee audio-CD’s erbij. The Boogie Brothers Live In Concert verschijnt via Rockwall Records.
Hoewel de audio-CD’s, waar de show over twee schijven verdeeld staat aangevuld met het nieuwe nummer ‘Julia’, zeker de moeite waard zijn en een mooi beeld geven waar Piledriver live voor staat, wordt er hier op de Blu-Ray gericht. Wie zo’n schijf uitbrengt, moet er zeker van zijn dat de kwaliteit hoog is. En dat is het geval op The Boogie Brothers  Live In Concert. Grafisch is het geheel erg scherp vastgelegd. De details zijn zelfs op een groot scherm nog helder van aard. Daarbij is het geluid ook erg goed verzorgd. Kortom, de keuze voor de Blu-Ray is gerechtvaardigd.
Muzikaal is het ook allemaal dik in order bij Piledriver. Natuurlijk is het overduidelijk dat de Status Quo-sporen overal zijn te vinden. De dansjes en daarbij het gehele overkomen komt zo uit de koker van Status Quo. Is dat erg? Nee. In dit geval zou het erg zijn als het niet gebeurd. Wat is ‘The Wanderer’ of ‘Roll Over Lay Down’ nu zonder de zwiepende gitaren?
Het leuke van The Boogie Brothers Live In Concert is dat deze release het plezier dat de vijf heren erin hebben erg duidelijk in beeld weet te brengen. Hoewel de leeftijden van Status Quo nog lang niet bereikt zijn, gaat het hier ook niet om een band van louter twintigers. De energie die de band op het podium in de nummers steekt, zorgt voor enthousiasme. Zelfs de niet Status Quo-fans zullen ‘Rockin’ All Over The World’ en ‘Whatever You Want’ vanuit de luie stoel hard meezingen.
The Boogie Brothers Live In Concert is een mooie registratie van hoge kwaliteit die laat zien dat tribute bands ook hun eigen gang kunnen gaan. Piledriver vlamt in een set waarin hun eigen werk en de talloze Status Quo-knallers hand in hand samen gaan. 

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced