White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Baroness, Demon Eyes @Maassilo, Rotterdam

Het was een opvallende aankondiging: Baroness naar de Maassilo in Rotterdam. Niet de Baroeg, de Rotown of Ahoy, maar de Maassilo. De Amerikaanse band rondom de sympathieke John Baizley speelde daar als samenwerking tussen de Baroeg en de Rotown. Waar de band later dit jaar nog als voorprogramma van Volbeat in de Ziggo Dome zal spelen, draaide het nu om Baroness zelf. White Room Reviews was erbij.

De Maassilo is een mooi industrieel pand aan de zuidkade van de Maashaven te Rotterdam. Ideaal dat de metro om de hoek een halte heeft en dat er tegenover een Burger King zit voor de mensen die na de show nog honger hebben. Ook binnen ademt de zaal het industriële karakter nog volmondig uit. Dat geeft extra sfeer. Het is dan ook jammer dat er niet meer mensen waren komen opdagen voor deze show. Dat er in het publiek toonaangevende muzikanten waren, zoals Ryanne van Dorst van Dool, zei genoeg over de status aparte van Baroness.

Voordat Baroness zelf op de bühne klom, was het de beurt aan Demon Eyes. Hoewel de muziek meer met de hardrock en psychedelische rock te doen had, leek de zanger door de verf op zijn gezicht zo een persiflage op de black metal. Zonder de vocalen was deze band echter wel beter af geweest. Muzikaal stak alles goed in orde, maar de zang paste er niet bij. Die mening deelde veel mensen in het publiek. Dat was jammer, mede omdat de zang ook te hard stond. De bassist van Demon Eyes verdient wel een groot compliment. Alsof hij de reïncarnatie van Cliff Burton was, was hij meester over de dikke snaren van zijn Rickenbacker.

Om kwart over negen besteeg Baroness het podium. John Baizley liep zelf enthousiast als laatste de bühne op. De formatie – tegenwoordig naast Baizley bestaande uit gitariste Gina Gleason, bassist Nick Jost en drummer Sebastian Thomson – gooide na de intro het publiek dat de band alleen kent van de meest recente releases direct voor de leeuwen. ‘A Horse Called Golgotha’ van het fenomenale Blue Record uit 2009 was een stevige opening. De enkele tracks van Blue Record die gespeeld werden, hadden allemaal wel een speciale plaatst. De reguliere set eindigde met ‘The Gnashing’, terwijl de toegift startte met ‘The Sweetest Curse’.

Toch was het uiteindelijk het dit jaar verschenen Gold & Grey dat de hoofdmoot vormde. Alle zeven tracks die daarvan gespeeld werden, waren te vinden in de reguliere set. Onder andere ‘Borderlines’, ‘Seasons’ en ‘Throw Me An Anchor’ lieten horen dat Baroness ook met het nieuwe werk live overtuigend is. De combinatie van de melodieuze partijen van Baizley en Gleason zorgden ervoor dat de energie die altijd was te bemerken tussen Baizley en Peter Adams, ook nu volop aanwezig was. In dat opzicht moet worden gesteld dat Gina Gleason haar plek helemaal heeft gevonden in Baroness.

Tijdens de set deed Baroness alle langspelers aan. ‘March To The Sea’ was als één van de hoogtepunt van Yellow & Green aan te wijzen. Overigens waren ook ‘Eula’ en ‘Green Theme’ het vermelden meer dan waard. Purple werd minder aangedaan. Alleen het ingetogen ‘If I Have To Wake Up (Would You Stop The Rain)’, het instrumentale intermezzo ‘Fugue’ en het pakkende ‘Shock Me’ prijkten op de setlijst van deze avond.

De toegift van Baroness, welke niet echt meer als een verrassing kwam, zorgde nog wel voor een daverend slotakkoord van een toch al zo sterke show. Zoals vermeld heropende Baroness de show met ‘The Sweetest Curse’ om daarna de klassieker ‘Isak’ te spelen. Dat nummer werd wel op een iets lager tempo gespeeld. Toch bleef deze knaller van Red Album het bewijs waarom Baroness destijds ineens alle aandacht naar zich toe trok. Nadat ‘Take My Bones Away’ van Yellow & Green had geklonken, was het echt gedaan. Zichtbaar had de band en het aanwezige publiek het naar zijn zin gehad. Voor hen die er niet bij waren, geldt dat één van de sterkste liveshows van het jaar gemist is.

65 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Technische realisatie: Rick van Geel