Reviews

Epica (NL)
7 uur 9 min geleden
Hillsphere (NL)
1 dag 10 uur geleden
Florian Grey (DE)
1 dag 12 uur geleden
Bombino (NER)
1 dag 15 uur geleden
Sick n' Beautiful (IT)
1 dag 17 uur geleden
Chelsea Grin (USA)
2 dagen 5 uur geleden
Crossfire (FR)
2 dagen 12 uur geleden
Vox System (BE)
2 dagen 13 uur geleden
Vera Jonas (HUN)
2 dagen 14 uur geleden
Powerwolf (DE)
2 dagen 14 uur geleden
Lich King (USA)
5 dagen 4 uur geleden
Sahon (KOR)
1 week 7 uur geleden
DevilDriver (USA)
1 week 1 dag geleden
Hyrgal (FR)
1 week 1 dag geleden
Unkh (NL)
1 week 2 dagen geleden
Cold Snap (HRV)
1 week 4 dagen geleden
Dead Cross (USA)
2 weken 4 dagen geleden
The Night Flight Orchestra (SWE)
2 weken 4 dagen geleden
Madball (USA)
2 weken 4 dagen geleden
Immortal (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Mother Bass (NL)
2 weken 6 dagen geleden
Otzeki (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Paradise Lost (UK)
2 weken 6 dagen geleden
Cayne (IT)
2 weken 6 dagen geleden
Helge Iberg (NO)
2 weken 6 dagen geleden
Marduk (S)
3 weken 17 uur geleden
Street Dogs (USA)
3 weken 1 dag geleden
Khemmis (USA)
3 weken 4 dagen geleden
Bekken & Gjems (NO)
3 weken 4 dagen geleden
Kornstad + Kork (NO)
3 weken 4 dagen geleden

Helaas iets te laat om de eerste band, Ravage, te zien dus daar verder niets over.

De 2e band, Seax, speelde best goed. Het was zeker een goede band maar ook wel een opeenstapeling van Clichés. Titels als Leather and Spikes, Need for Speed, Speed kills, Bring down the Hammer en Nuclear Overdose begeleid door bijna constant hetzelfde tempo maakt toch dat je weinig onthoudt van wat de heren desondanks vakkundig ten gehore brengen.
Bij het laatste nummer ook nog het obligatoire: Hey hey, waarbij het publiek even mag meebrullen en een zanger die het publiek 'inspringt' m een moshpit te maken, maken dit feest der clichés af.
Zoals al erder gezegd: zeker geen slechte band en een hoog entertainment gehalte wat zeker ook 30 jaar geleden niet had misstaan. Enigszins vergelijkbaar met Death Angel en Helloween (Kai Hansen tijdperk) maar iets te eentonig in vergelijking met die bands.

De hoofdact dan: Lich King.
In eerste instantie speelden ze een vrij korte set. Lich King VI: The Omniclasm; Lich King V: Stalemate; Waste; Act of War; Lich King IV: Born of the Bomb; Combat Mosh; Black Metal Sucks; en We came to Conquer maar na wat aandringen speeldem ze nog 2 toegiften. Hierna nog meer roepen om meer en dus nog 2 toegiften. Hierna was het toch echt over, zeiden ze, maar uiteindelijk toch nog een extra toegift en toe die was afgelopen kwam de drummer al achter zijn drumstel uit maar ging na nog wat aandringen toch weer terug en wederom werd er een nummer gespeeld. 1 van de gitaristen zette al zelfs zijn versterker uit toen dit klaar was maar na wat gepraat in de band onderling en veel geroep om meer werd er, vergezeld van de woorden: "You are going to kill our Singer", toch wer de versterker aangezet en werd het allerlaatste nummer gespeeld. Al met al dus 2x zo lang gespeeld als in eerste instantie was ingecalculeerd. Tijdens dit optreden werd er ook een moshpit gevormd maar dit ging spontaan, de nummers waren beduidend afwisselender, ook binnen de nummers zelf, en de spelvreugde droop eraf. Duidelijk een band met meer ervaring en bagage.

Al met al een geslaagde avond en voor herhaling vatbaar.

Mike Patton + Dave Lombardo = Dead Cross. Die formule moet inmiddels wel bekend zijn bij de metalhead. De iconen van respectievelijk Faith No More en Slayer Afgelopen jaar kwam hun debuutplaat uit, terwijl dit jaar een 10” is verschenen. Na fenomenale shows op Graspop Metal Meeting en Hellfest was het op dinsdag 26 juni de beurt aan de Effenaar te Eindhoven. White Room Reviews was erbij.

Voordat het de beurt was aan Dead Cross, speelden de labelgenoten Dälek. Dat labelgenoten niet direct betekent dat het ook stijlgenoten zijn, was duidelijk. Dälek bleek een duo dat bestaat uit een dj en mc. Die laatst genoemde rapte er flink op los, terwijl hij ondertussen ook nog middels wat knopjes de muziek van bijgeluiden voorzag. Dat menig metalhead het lastig te verteren vond, resulteerde in veel stilstaande bezoekers. Een klein deel wist echter wel raad met de muziek van Dälek. Onder andere de voor de bijgevoegde foto’s verantwoordelijke man vatte het geheel als erg positief op. Dan is het duidelijk dat smaken verschillen.Dälek

Dälek

Het was rond half 10 toen ineens vier mannen op het podium verschenen. Vier waar het gros van de bezoekers speciaal voor was gekomen. Dead Cross. Mike Patton ging snel startklaar staan zodat de furie kon beginnen. ‘Seizure And Desist’ zette de zaal in vuur en vlam. De opener van Dead Cross werd daarna snel gevolgd door ‘Idiopathic’ en ‘Obedience School’. Dat Dead Cross het eerste album bijna van begin tot eind qua volgorde als op de plaat zou spelen, is een publiek geheim. Dat doen ze immers heel vaak. De energie waarmee Mike Patton over het podium beweegt, is aanstekelijk. Echter, bassist Justin Pearson en gitarist Michael Craine doen er niet voor onder. En dan is er nog Dave Lombardo. De heerser van de dubbele bass bleek ook tijdens de show in de Effenaar nog altijd een heerser achter zijn kit. Mike Patton en Justin Pearson spraken nog hun bewondering uit over de kunsten van Lombardo. Die laatst genoemde komt overigens ook nog zelf aan het woord als Mike Patton hem een grap laat vertellen. Dat gebeurt in het Spaans.
Een van de meest opvallende momenten uit de set van Dead Cross was het moment dat Mike Patton na een matige reactie van het publiek op een tracks die niet bij iedereen bekend is, aankondigt dat ze het dan nog wel een keer spelen. In tegenstelling tot wat iedereen dacht, speelde Dead Cross het nummer nogmaals. Helemaal. Daarop volgde wel meer applaus.
Op dat moment waren van Dead Cross alleen nog ‘Gag Reflex’ en de single ‘Church Of The Motherfuckers’ te spelen. Daarna was het over. Tenminste, het viertal ging van het podium. Bij terugkomst volgde na wat noise Slayers ‘Raining Blood’ om deze te eindigen in ‘Epic’ van Faith No More. Het slotakkoord was Dead Cross’ versie van Dead Kennedy’s’ ‘Nazi Punks Fuck Off’. Die werd dan weer wel luidkeels meegebruld door de menigte.Dead Cross

Dead Cross

Rond half elf was het gedaan. De band ging onder luidt applaus van de bühne, waarbij Justin Pearson via de voorkant vertrok om nog door het publiek te dansen. Dead Cross had de hoge verwachtingen meer dan waargemaakt. Vier sublieme muzikanten die samen elkaars krachten alleen maar versterken. Dead Cross is misschien wel genialer dan menig aardbewoner door heeft.

Madball in de Baroeg, daar moest White Room Reviews natuurlijk bij zijn!
Samen met het lokale Hawser en de Friezen van Manu Armata was er op woensdagavond een mooi drukbezocht hardcorefeestje in Rotterdam te doen.

Bij binnenkomst was Hawser al bezig met hun set. Lompe hardcore volgens de nieuwe school. Ik moest bij deze band denken aan E-Town Concrete. Bij het laatste nummer brulde de zanger van Deathtrap nog even mee.

Na Hawser mocht Manu Armata uit Harlingen hun energieke hardcore de Baroeg in slingeren. Enthousiaste band die 200% voor gaat. De frontman uitte ook regelmatig zijn dank voor het vele publiek dat was gekomen op een woensdagavond. Een band die duidelijk met plezier op het podium staat.

Dan de NYHC grootmeesters zelf. Opener "Rev up" blijkt er al goed bij het publiek in te zitten, het nummer van het recente For The Cause wordt al luidkeels meegebrult. 

Daarna volgen nummers uit het hele repetoire van de band; oa."Heaven and Hell", "Hold it Down", "Look my Way" en het nieuwe "The Fog" dat voor vanavond voor het eerst live gespeelt wordt. Maar vooral bij de songs van "Set it Off" slaat de vlam echt in de pan. Meebruller " Pride " wordt natuurlijk ook niet vergeten.

Madball laat zien dat hardcore still lives in Rotterdam! 
Om 22.30u is het alweer gedaan, mooie tijd voor een woensdagavond.

Het kwam voor velen als een complete verrassing: Hatebreed naar de Mezz in Breda. Toen de aankondiging was gedaan, ging er gelijk een buzz van enthousiasme door de regio. Zaterdag 9 juni speelde de Amerikaanse metalband dan in een uitermate goed gevulde Mezz. White Room Reviews was er ook bij.

Foto's: Bastiaan R.
Tekst: Ralf W.

Vooraf werd er nog gekscherend door een Belgische fan gesteld dat hij er niet van op zou kijken dat er hier uitgeklede versies van Hatebreeds klassiekers te horen zouden gaan zijn. De opstelling getuigde van een setting waar geen ruimte was voor akoestische meuk. Hatebreed is Hatebreed en die band hoort te knallen. Voor het opgekomen publiek betekende dat dat er minder ruimte was om te knallen. Juist, barriers. Misschien op wens van de artiest, maar zeker niet op die van de fan.
Ondanks de mindere ruimte kon de pret niet gedrukt worden. Hatebreed in Breda. Die gedachte zorgde ervoor dat een deel van het publiek pas besefte dat het geen droom was toen Jamey Jasta en zijn kompanen op het halfronde podium verschenen. Hatebreed stond inderdaad in Breda. Het poppodium heeft in het verleden al vele bands zien komen en gaan, maar bij Hatebreed stond de zaal toch echt in vuur en vlam.Hatebreed Mezz breda

Dat Hatebreed live zo’n sensatie is, is vooral te danken aan hun energieke shows. Dat frontman Jamey Jasta daar een belangrijke rol in speelt, is een publiekelijk geheim. Hij zweept haast non-stop het publiek op. Daarbij geldt ook nog dat de muziek zowel in de smaak valt bij de hardcorefans als de metalheads. Hierdoor was er ook een breed georiënteerd publiek binnen de muren van de Mezz.
De setlijst van de avond ging langs alle studioplaten. Jamey Jasta gaf aan dat dit ook mogelijk was, omdat Hatebreed de tijd had om te spelen. Dat zou een dag later op Download heel anders zijn. Hij liet weten dat Hatebreed daar slechts een half uur had om het publiek gek te maken. Een voordeel voor de mensen in Breda. Naast werk van het in 2016 via Nuclear Blast uitgekomen The Concrete Confessional betekende dat dus ook dat all-time favourites als ‘This Is Now’, 'Proven', ‘I Will Be Heard’ en ‘Destroy Everything’ de Mezz op zijn grondvesten liet trillen.Hatebreed Mezz

Toen Hatebreed klaar was, waren ze ook echt klaar. Geen toegift. Misschien kunnen andere bands daar van leren. De set was überstrak en ging in een goed tempo door. In dat kader is het mooi dat het daarna ook klaar is. Het publiek kon toen gerust op adem komen en bij de daarvoor bestemde punten bier bemachtigen en vol trots napraten met andere fans, want zij waren er allemaal bij toen Hatebreed in Breda neerstreek.

Meer foto's binnenkort op Facebook.

Het was 2017. In Rotterdam vond toen de eerste editie van het Submit Fest plaats in de Baroeg. Het succes zorgde ervoor dat een tweede editie niet uit kon blijven. Op een hele warme zaterdag vond die tweede editie dan ook plaats. De Baroeg was wederom het decor en The Charm The Fury een van de publiekstrekkers. White Room Reviews was erbij.

Dat niet iedereen voorbereid was op Submit Fest bleek onderweg. Werkzaamheden aan het spoor zorgden ervoor dat er al een flink ommetje en een extra overstap nodig was om in Rotterdam Lombardijen terecht te komen. Toen de intercity naar Rotterdam, wat uiteindelijk nog het snelste zou moeten zijn, bij Rotterdam Zuid stil ging staan, bleek na een ruime tijd dat de locomotief het defect aan de deuren niet kon verhelpen. Die technische overmacht had als grootste nadeel dat om die reden opener The Evolutionist gemist moest worden. Juist die band kreeg van het publiek dat toen aanwezig was juist veel credits. Afgaande op de woorden en de opgenomen beelden had Submit Fest in deze Noord-Hollandse band een kwalitatief sterke opener die echt wel gezien moet worden. Dat het ook nog sympathieke gasten bleken te zijn, is nog een mooie bijkomstigheid.
De organisatie had voor deze editie niet alleen oog voor Nederlands talent. Het gevarieerde programma bevatte ook het zeer aanstekelijke Britse Death Remains. Wie niet beter wist, dacht dat Willie Wartaal van De Jeugd Van Tegenwoordig de gitaar had omgehangen. Hun metalcore kon buigen over een fundament waar de sporen van de hardcore nog steeds duidelijk zichtbaar waren. Die energie nam het publiek ook over.
Het daarop volgende Ghost Iris, welke uit Denemarken kwam, Kadinja, uit Frankrijk, en het Britse Carcer City bevestigden eveneens de goede keus van het goed georganiseerde binnenfestival. Het mooie van nagenoeg elke band was dat de metalcore met de progressieve elementen werd gecombineerd. Blijkbaar is dit iets waar veel jonge metalheads op af komen, want zij gingen veelvuldig los.Carcer City Baroeg Submit fest

Carcer City

Toch was het een tweede Nederlandse band die de show ook wist te stelen: Hibakusha. Wie die show heeft aanschouwt, was het unaniem eens: het gestopte Textures heeft zijn opvolger. De progressieve metal werd gekenmerkt door een sterke combinatie van niet-allerdaagse ritmes die toch weer toegankelijk voor de metalhead klonken. Deze band, die na The Evolutionist de bühne besteeg, kreeg de handen goed op elkaar.
Hoe goed de andere bands ook waren, het was duidelijk dat The Charm The Fury is een snikhete Baroeg alles en iedereen omver blies. Waar de band vorig jaar nog op een festival als Pinkpop stond en als support bij Slayer de 013 mocht vermaken, stonden Caroline en haar mannen nu op een veel krapper podium. Of dat uitmaakte? Niemand die daar iets van heeft gemerkt. Gewapend met een overkill aan energieke songs, zorgden deze Amsterdammers dat ze op het vijandelijke terrein iedereen aan hun zijde wisten te krijgen. Zelfs de jongste telg in de zaal werd de lucht in gehouden. Dat het nieuwe werk van het vorig jaar via Nuclear Blast verschenen The Sick, Dumb And Happy er goed inzat, bleek bij ‘Down On The Ropes’ en het zeer goed meezingbare ‘Echoes’. Toch bleek ook het oudere werk, wat onder andere vertegenwoordigd werd door het immer energieke ‘Carte Blanche’, er net zo goed in te gaan bij de opgekomen metalhead.Carcer City Baroeg Submit Fest

The Charm The FuryThe Charm the Fury
The Charm The Fury

De les van Submit Fest was duidelijk. Afkoelen op een snikhete dag kan alleen maar onder het genot van een portie vurige metal die bruist van de energie. Dan maakt het niet meer uit dat het shirt bezweet is. Tevens blijkt de organisatie een mooie mix van talent te kunnen afwisselen met een act die voor hen een voorbeeld is. Want inmiddels kan wel gesteld worden dat The Charm The Fury de trots van metalminnend Nederland is.  
 

Meer foto's binnenkort op Facebook.

Adreswijziging

Let op: het adres van de redactie is veranderd. Check hiervoor 'contact', onderaan deze site. 

Like us on Facebook

Wij zoeken jou!

Wij zijn op zoek naar enthousiaste muziekliefhebbers om ons team te versterken. Mail ons voor verdere informatie.

  • Sign in with Twitter

Zoek

Doorzoek White Room Reviews advanced