White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Disbelief – The Ground Collapses

Het Duitse Disbelief ken ik om eerlijk te zijn enkel van naam en dat terwijl de band al ruim 30 jaar bestaat. De reden is dat en combinatie van deathmetal, thrashmetal en sludge me sowieso nooit zo heeft geboeid. Daar Disbelief van dit vaatje tapt heb ik nooit de tijd genomen om serieus naar de muziek te luisteren.

The Ground Collapses is echter al wel de elfde langspeler en aangezien ik geen referentie heb, stap ik dus met frisse zin de luistersessie in (dat rijmt ja).

De openingstrack is de tevens de titeltrack. Een dreigende, apocalyptische soundscape die voorzien is van een treurig pianospel is waar de band mee aftrapt. Kort hierna brult zanger Karsten Jäger allerlei dingen die ‘we willen voor moeder aarde’. Omdat de woorden duidelijk te horen zijn, hoor je bij het woord ‘fault’ een lekker dik Duits accent. Het is mierenneukerij, I know, maar het valt me gelijk op en op de een af andere manier ga ik hierdoor anders naar de muziek luisteren. Dit heeft overigens niks met het Duits te maken, maar in mijn geval  alle accenten die opvallen wanneer men Engels zingt.

Als hierna de gitaren en drums beginnen te spelen, krijgen we te maken met een stuwende deathmetaltrack die aan de ene kant dreigend, aan de andere kant melodieus klinkt. Een combinatie van de oude Obituary met een vleugje Bolt Thrower is nog niet eens zo’n gekke vergelijking. Bij Killing To The Last horen we zelfs nog wat Machine Head terug.

Al met al maakt de combinatie van invloeden en het groovende karakter van de nummers dat The Ground Collapses lekker weg luistert. De nummers zijn melodieus, hebben een kop en een staart en duren gemiddeld maar zo’n vier minuten. Bij ondergetekende verslapt met al deze ingrediënten de aandacht geen moment en voordat ik het wist waren de elf tracks en daarmee de cd, voorbij (overigens is de elfde hakkende track, Depth of Sorrow, cd-exclusive!).

Maakt dit alles nu dat we hier met een pareltje te maken hebben? Nee, maar wel met een goed en degelijk album. De reden dat dit geen parel is, is dat Disbelief muzikaal gezien nergens verrast of iets unieks laat horen. Dat is dus helemaal niet erg als de nummers maar goed zijn, en dat zijn ze. Wel vraag ik me af welke mensen, buiten de fans van de band om, dit album zullen gaan aanschaffen. In Duitsland zal dit naar alle waarschijnlijkheid wel goedkomen…

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2022 White Room Reviews

Thema door Anders Norén