White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Revenge – Strike.Smother.Dehumanize

Revenge. O ja, díe Revenge! Er zijn namelijk zo’n 75 verschillende bands die deze naam dragen, dus is het altijd even zoeken om welke Revenge het nu gaat. Het blijkt de Canadese black/death formatie te zijn, die met Strike.Smother.Dehumanize haar zesde langspeler in een carrière van bijna 20 jaar uitbrengt. Detail; alle albumtitels bestaan uit drie woorden met een punt tussen de woorden.

Nu ben ik best iemand van de details, maar het draait uiteindelijk bij muziek om het geheel. Daar de band voor mij geheel onbekend is en ik sowieso weinig Canadese black/death ken (buiten Blasphemy om), ben ik benieuwd naar het resultaat. Een band die bijna 20 jaar bezig is zou toch wel moeten weten hoe het werkt…toch? En dan zit je ook nog op Season of Mist…nee dit kan eigenlijk niet verkeerd gaan.

Laat ik starten met de info dat de band uit twee heren bestaat namelijk J. Read en Vermin. Tenminste, dat is de recording line-up. Eigenlijk is er maar één ‘master’ en dat is meneer Read. Op de cd verzorgt hij de drums en vocalen, terwijl Vermin de bas en gitaren voor zijn rekening neemt. Live daarentegen verzorgt Vermin ook de vocalen. Lekker veel informatie over een line-up, maar de bio vindt het belangrijk om er een groot stuk aan te wijden. Dat geldt ook voor de uitleg wat deze heren met hun muziek willen bereiken, namelijk complete haat jegens georganiseerde religie en de complete vernietiging en wederopbouw van de mensheid.

Van mij hoeft Revenge in dat geval niet terug te keren. Want de muziek is namelijk zeer mediocre. Qua geluid doet de band denken aan een Bestial Warlust of Sadistik Exekution en Blasphemy. Dit waren/ zijn ook van die bands die vooral een pot extreme herrie wisten/ weten te creëren met een dikke, massieve en wollige productie, gekenmerkt door zagende (bas)gitaren, een doffe bassdrum en een hakkende snare. Voeg hier enkele hysterische staccato screams en gepitchte grunts aan toe en je hebt Revenge. Een mix van grindcore, deathmetal en blackmetal is derhalve een prima omschrijving.

Het grootste probleem met Revenge (of het grootste compliment) is het extreme karakter van de plaat. Het geluid is zagend en massief, waardoor de riffs nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en de nummers allemaal op elkaar lijken. Vooral vocaal gezien is het een pot nat. Read zingt niet door, maar strooit met korte zinnen en woorden (vandaar de puntjes tussen de woorden in de albumtitels). En of je nu luistert naar de opener ‘Reaper Abyss (Real Rain)’ of ‘Death Hand (Strike Dehuminization)’, het blijft een razernij van blasbeats, gegrom en vluchtige inspiratieloze solo’s.

Conclusie: Strike.Smother.Dehumanize is vooral een extreem album geworden. En aangezien er mensen zijn die helemaal idolaat van dit soort ‘noise’ zijn, weet ik zeker dat Revenge haar vaste schare fans zeker niet teleurstelt met dit album. En eerlijk; live en met genoeg bier achter de kiezen, kan ik dit soort bands best 20 minuten handelen. Maar daar is dan ook alles mee gezegd, want mensen die de band niet kennen, missen er ook helemaal niks aan.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén