White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

TRISTWOOD – Blackcrowned Majesty

Voor vandaag gaan we terug naar de harde sfeer in de underground rond de jaren 80 en begin jaren 90. Tristwood is een band die altijd committed is gebleven aan de avant-garde, experimentele metal en ver weggebleven van de commerciële kanten. Tristwood bestaat sinds 2001 en weet erg experimenteel om te gaan met de muziek. Dat de inspiratie uit de deathmetal en blackmetal scene komt, ligt voor het oprapen. Blackcrowned Majesty heeft net zoals voorgaande releases een speciale focus. Dit keer ging deze muzikale tocht via de Nihilist, early Bathory, Oxiplegatz, Morbid Angel, Hellhammer, Skinny Puppy and Killing Joke en komt het nu bij ons terecht. Net zoals voorgaande albums vertelt het een verhaal, dit verhaal kan je uitgebreid onderin lezen. Het nieuwe stukje werk bestaat uit acht nummer die onder eigen beheer uitkomen aankomende vrijdag.

De opening verspelde in mijn ogen direct iets interessants. Er is veel groove, de spanning wordt opgebouwd en je voelt de duistere krachten achter het verhaal. De muziek is rauw, er is geen betere beschrijving dan dat. Voor fans is dit wat ze van hun hadden verwacht. Alle aparte kanten van voorgaande releases vind je erin terug. Het kraakt aan alle kanten, de muziek is niet aangepast en doordringt je. Na enige tijd valt de schoonheid van de plaat naar boven en kom je er meer in de sfeer. De avant-garde invloeden komen duidelijk naar boven met flink wat black/deathmetal erin. Het wordt na twee nummers duidelijk dat ze veel aan het experimenteren zijn geweest met Blackcrowned Majesty. Bij het nummer ”A Blackcrowned Majesty” komen we aan bij een intro die zorgt voor extra spanning en de aandacht naar zich toe trekt. Bij het vierde nummer van de plaat begin ik zelf echt te wennen aan het geluid. ”Her Wraith Through Stygonian Lands” heet het nummer en de boodschap is vrij duidelijk.

Na een wat lastige in te komen eerste helft vervolgen we het verhaal met de overige vier nummers. Er is wat minder chaos en de muziek valt wat meer op zijn plaats. Wel is het allemaal flink op tempo, dit valt vooral erg op met de extreem snelle drums. De synthesizer valt goed op zijn plaats en zorgt voor meer sfeer. Het geluid ervan is afwisselend van spacy tot computerachtige geluiden. In Blackcrowned Majesty is de rust wel ver te zoeken over het algemeen. En zo vervolgt de tweede helft zijn weg. Wel worden op een gegeven moment de uptempo drums vervelend. Deze drums zijn ook niet heel fijn afgewerkt en lijken op een drilboor die keihard geluid maakt in je oor. In mijn ogen had deze iets wat vervelende drum weg mogen blijven uit het album en zorgt het ervoor dat het vrij moeilijk is om erbij te blijven.

De Blackcrowned Majesty is een stukje muziek waarbij het enige tijd kan duren om in te komen. Wanneer je hem eenmaal hebt geluisterd blijft het een interessant stukje werk. Het is complex, chaotisch en krachtig. Pas na meerdere keren luisteren begon het bij mij wat meer tot zijn recht te komen. Ook speelt het een rol hoe je het luistert en waar je het luistert. In mijn ogen komt het niet zo goed tot zijn recht wanneer je het thuis achter de laptop met een koptelefoon luistert. De muziek kan dan redelijk zwaar vallen. Tristwood moet je gewoon live ervaren en meegaan met de flow. De drums zijn soms echt te chaotisch maar voor de rest is het een gevarieerd stukje werk. Het kan vrij schel zijn maar de avond-garde aspecten komen goed tot zijn recht. Het hele concept van het album en het verhaal is goed bedacht. Als je het hele verhaal wilt lezen van het album, dan kan je die hieronder lezen. Kortom een apart stukje werk die je moet laten bezinken.

Het verhaal van de Blackcrowned Majesty

The focus of this album is the final part of a saga about the return of a legendary ruler, born out of pure blackness and disaster, which will only be presented in more detail in the near future:

150 lunar cycles ago, Ar’ath, as this “Blackcrowned Majesty” is called, according to the calendar of the lands of Yrlyion, whose center is the old rock city of Ka’ath, had covered an entire continent with fire and war until Ka’a himself, the all-brightening sky disk, fell from the firmament and completely broke the previously devastated continent. Ar’ath herself, the destroyer crowned by pure blackness, had been smashed into a thousand pieces in the process, and since then she has crawled to the north of the shattered afterworld Ma’haxul to unite with her followers and complete her work of destruction on this and all other worlds. Only a few had survived their first hustle and bustle, and only slowly did those beings who had once inhabited the old continent begin to make a new home for themselves in Ma’haxul. Only Ka’ath, the City of Light, protected by the rocky garb of Mount Nepha’ul, was the only one to survive the all-destroying campaign of Ar’ath and her followers, and since that time it has been preparing for the return of the Broken and Black-Crowned, which prophecy says can only be stopped by the One, the lowest of the Living.
 

The album “Blackcrowned Majesty” deals with the return of Ar’ath to Ma’haxul. It describes in a musical way how she flows to the north after her destruction and is crowned again by her faithful. Rauthra, dark hero, black and gold shining Hädhrit (a horned hybrid being, in the old world of lowest birth, formerly a slave) and protagonist of this story, travels from northern shores to the interior of the country to join her. From close proximity he witnessed the resurrection of Ar’ath. Torn apart, disgusted and enthusiastic at the same time, he witnessed her return to the cathedral that had been carved from the bones of the Old Continent in her honor, while Ar’ath, now crowned once more from absolute blackness, received the new oath of allegiance from her followers, the hordes of the endless Night Shadow. Will Rauthra join the Nightshade? If you listen to the album you might find out.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2020 White Room Reviews

Thema door Anders Norén