Vredehammer - God Slayer - White Room Reviews

Leestijd: 2 minuten

Ik weet nog goed dat ik zo’n twintig jaar geleden (2004) de eerste plaat- Vinteroffer– van het Noorse Vredehammer binnen kreeg. Het bleek een album te zijn dat de Noorse kilte prima over wist te brengen in felle nummers die gedeeltelijk deden denken aan Keep of Kalessin en gedeeltelijk aan Zyklon. Voeg er nog een vleugje Dimmu Borgir aan toe en we hadden eigenlijk met een topalbum te maken. Doch, ondanks de kwalitatief goede tracks, bleek het album niet de/een grote doorbraak van de band te betekenen. Had de band het album tien jaar eerder uitgebracht, dan had ik de kans groot geacht dat Vredehammer een grote status had gehad dan dat ze nu heeft.

Ook de hierop volgende albums, Violator (2016) en Viperous (2020), waren albums die stonden als een huis, maar waren afgezet tegen de grote hoeveelheid metalreleases in die jaren, helaas ook vluchtige passanten.

God Slayer

Ondertussen is het 2024 en slingert oprichter Per Valla, bijgestaan door niemand minder dan drummer Nils ‘Dominator’ Fjellström, via Indie Recordings het album God Slayer de wereld in. Om te beginnen in het artwork prachtig. Maar ook de muziek van Vredehammer is deze ronde weer prachtig.

De krachtige productie, die de afgelopen drie albums eigenlijk niet veranderd is, maakt dat de band power uitstraalt. Letterlijk en figuurlijk. Openingstrack ‘From the Abyss’ laat horen dat Valla zich niet meer alleen focust op snelheid en agressie. Nee, het nummers heeft een opzwepend en groovend karakter, waardoor de headbang fanaten deze ronde goed aan hun trekken zullen komen.

Dominator kan meer

Dat betekent ook dat iedereen die blind albums koopt met Dominator op de drums, zich moet realiseren dat de beste man zich deze ronde van een geheel andere kant laat zien. Dominator blijkt naast een machine geweer te zijn, ook een meer dynamische kant te hebben. Het zorgt ervoor dat we niet alleen naar blastbeats en ratelende dubbel bass zitten te luisteren, maar dat de man ook gevarieerde drumpatronen onder de nummers weet te leggen. Zelfs de titeltrack die samen met ‘Blood of Wolves’ de meest snelle tracks van de plaat vormt, is snel, hakkend, maar niet ultrasnel. Het moet gezegd worden; dat bevalt mij als luisteraar prima. Het geeft in het geval van Vredehammer, de nummers nog meer kracht en impact mee.

Samengevat laat Vredehammer zich ontwikkeld heeft als band. Muzikaal gezien krijgen we meer opzwepende nummers met een thrashy karakter te horen die ervoor zorgen dat het lastig is om je hoofd stil te houden bij het luisteren naar God Slayer. Gelukkig blijft ook dit album een ‘echt’ Vredehammer album door het herkenbare geluid en het kenmerkend stemgeluid van Valla, dat meer in de muziek gemixt is dan dat het op de muziek ligt. Een goede plaat die zeker het uitchecken waard is.