White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

X Raiders – Weltschmerz ’89

De live-reputatie van X Raiders staat buiten kijf. Als dit vijftal je niet in beweging heeft gekregen, wordt het tijd dat je je grondig laat nakijken. Anyways, die band mag dan live wel uiterst energiek zijn, op plaat staan ze ook hun mannetje. Toch is er een kantpunt gekomen. De 30 is gepasseerd en de vraag is of de X Raiders het nu rustiger aan gaan doen? Het antwoord heet Weltschmerz ’89.

Even voor de duidelijkheid, 1989 was het jaar waarop ayatollah Khomeini het doodsvonnis uitsprak tegen schrijver Salmon Rushdie, de metromoorden Rotterdam bezighielden, de Sovjet-Unie wereldkampioen ijshockey werd én uiteen viel, er iets met een muur in een naburig land was en waarin bovenal de laatste uitzending van De Fabeltjeskrant werd uitgezonden. Ja, en de heren van X Raiders zijn na nachten rock ’n roll op de wereld gezet. Dat jaar is dus van invloed op deze tweede langspeler van X Raiders.

In de tijdsgeest van eind jaren ’90 heeft X Raiders de geniale zet gedaan door de plaat ‘live’ in de studio op te nemen. Die energie wordt zo de huiskamer in geslingerd. ‘Fleshwolf’, welke vooraf al online de mensheid heeft vermaakt, laat dat goed horen. Vergeet daarbij niet dat de heren ook nog een strak potje muziek kunnen maken, want de gitaarpartijen zijn zowel qua melodie als qua ritmiek aanstekelijk.

Weltschmerz ’89 bevat elf tracks. Daarbij is het als een perfecte begrafenis: alle kanten van het veelzijdige monster worden belicht. ‘Wasted’ zou nog aansluiting kunnen vinden bij Arctic Monkeys, terwijl ‘Ride East’ start als een furieus black metal nummer waarna de frisse groove het overneemt. Die variatie op Weltschermz ’89 zorgt ervoor dat de hardrock in de brede zin op een voetstuk wordt geplaatst.

Net als men denkt dat alleen ‘Oedipus’ een beetje wat rustigs met zich meebrengt – die track sluit namelijk meer aan bij de punkrock, wordt aan het eind nog een moment getracht een ballade aan de luisteraar voor te schotelen. Echter, X Raiders zou X Raiders niet zijn als men zo’n minuut spelen een dikke middelvinger wordt gehesen naar de ballade en men de energie hardrock weer door de aderen laat gieren.’Dangerzone’ is de afsluiter die Weltschmerz ’89 verdient: knallend van alle kanten.

Er zijn mensen die met een burn-out thuis hun dertigste levensjaar vieren en andere wezens gaan al gebukt onder het huisje-boompje-beestje leven. Maar gelukkig zijn de X Raiders er ook nog. 30 worden en serieus over het leven moeten nadenken? Dat betekent gewoon schaamteloos hard rocken met een dikke middelvinger naar de generatie burn-out.

1 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 White Room Reviews

Thema door Anders Norén