Currents, Miss May I, Invisions, Acres @Tivoli Vredenburg, Utrecht

Leestijd: 10 minuten

Woensdagavond 18 december stond TivoliVredenburg volledig in het teken van metalcore. De Amerikaanse bands Miss May I, Currents, Invisions en Acres brachten hun shows naar de Ronda Zaal van Tivoli Vredenburg in Utrecht. Ondanks de wat stroeve start bij de ingang van Tivoli Vredenburg, wist Seth Abrikoos toch nog op tijd te zijn om verslag te doen van de openingsact deze avond.

InVisions opende de avond in TivoliVredenburg met een show die meteen de aandacht trok. Al om 18:30 uur begon het viertal, onder leiding van zanger Ben Ville, zonder omhaal en zette de toon voor de rest van de avond. Het publiek werd meteen meegenomen in de energieke metalcore, en vooral tijdens Dissimulate ontstond er een moshpit, wat de energie in de zaal goed weerspiegelde.

Hoewel de band invloeden vertoont van legendes zoals Architects en Northlane, bewees InVisions vanavond dat ze veel meer zijn dan alleen een navolging van die bands. Hun vermogen om verschillende stijlen te combineren, van overweldigende riffs tot overtuigende clean vocalen, zorgde voor een solide en performance die als een huis staat. Het nummer Gold Blooded, als afsluiter, kreeg veel bijval van het publiek en benadrukte de stappen die de band heeft gezet: het publiek schreeuwde uit volle borst mee met de lyrics.

INVISIONS

Acres betrad het podium met een set die de sfeer in Tivoli Vredenburg meteen wist te veranderen. De band opende met het indringende A Different Shade of Misery en wist het publiek direct mee te nemen in hun wereld van atmosferische post-hardcore. Het ensemble, met zijn rijke geluid en meeslepende melodieën, bracht nummers van hun recente werk, zoals Burning Throne en Nothing.

Ben Lumber’s vocale performance was indrukwekkend, en de muzikale interactie tussen de gitarist Alex Freeman en gitarist Ash Scott wisten met hun balans tussen zware riffs en etherische melodieën hun publiek te hypnotiseren.

ACRES

Voor Miss May I was het een bijzondere avond: ze vierden de vijftiende verjaardag van hun debuutalbum Apologies Are For The Weak. Het album werd integraal gespeeld, van de eerste noot van A Dance With Aera Cura tot de laatste klanken van Forgive and Forget.

Vanaf het begin was het duidelijk dat Miss May I de boel flink op stelten zou zetten. Brutale riffs en knallende drums gaven de toon aan, en frontman Levi Benton liet zijn indrukwekkende stemgeluid volledig horen. Zijn krachtige stem en charismatische podium presence gaven de show extra kracht. Ook de rest van de band, met bassist Ryan Neff die met zijn cleane zang zorgde voor de nodige melodieuze tegenhangen, wist het publiek zeker te overtuigen. Het publiek was van begin tot eind enthousiast en nam deel aan de chaos die Miss May I met zich meebracht: de pits waren vol, er werd volop meegeheadbangd, en zelfs stromen crowdsurfers kwamen voorbij: de beveiliging van Tivoli Vredenburg moest flink ‘vangen’.

Het was duidelijk: Miss May I had niet alleen een jubileum te vieren, ze lieten ook zien dat ze nog steeds op hun top zijn en nog verder de wereld zullen veroveren. Het laatste nummer op de setlist van Miss May I hun set bestond uit Hey Mister, van het album At Heart uit 2012.

De Miss May I tour werd mogelijk gemaakt met de steun van KINDA, een Europees bureau dat gespecialiseerd is in muziekmarketing en public relations. Ze werken samen met grote namen in de muziekindustrie zoals BMG, Pure Noise, Sumerian Records en Earache Records. KINDA heeft een sterke reputatie opgebouwd als het gaat om het promototen, ondersteunen (en nog veel meer) van artiesten in de muziekwereld.

MISS MAY I

Currents heeft de afgelopen jaren een indrukwekkende opmars doorgemaakt en heeft met albums als The Way It Ends (2020) en The Death We Seek (2023) een enorm publiek weten te veroveren. Tijdens hun optreden straalde de band dan ook pure energie en passie uit, wat hun status als fenomale liveband alleen maar bevestigt. Het setlist begon krachtig met Never There en kwam snel op stoom met hoogtepunten als Monsters en Better Days. De dynamiek tussen zanger Brian Wille, die moeiteloos schakelde tussen intense screams en melodieuze cleane vocalen, en bassist Christian Pulgarin, die met zijn grimmige schreeuwen de impact van het optreden versterkte, was bijzonder indrukwekkend.

De band bracht een bijna integrale vertolking van hun plaat The Death We Seek uit 2023, waarbij tracks als So Alone en Remember Me de meeste vocale bijval van het publiek oogstten. Terwijl Guide Us Home als een moment van (enigszins) rust diende, was het Into Despair dat het publiek volledig los liet gaan. Het optreden eindigde met het oudste nummer Apnea. Ondanks dat dit de laatste paar showdata van de band was voor dit jaar, was hun performance niets minder dan uitmuntend.