Onioroshi

Leestijd: 2 minuten

Niets is wat het lijkt, want Onioroshi is een Italiaanse band en Shrine is een langspeler. Misschien is het gek dat dat wordt aangehaald, maar het had zomaar kunnen zijn dat men hier dacht een Japanse band te treffen. Daarbij geldt dat Shrine slechts drie tracks telt, wat leuk is voor een EP. Toch is Shrine die nieuwe langspeler van het Italiaanse Onioroshi. Die release verschijnt via Bitume.

Cervia zal voor de Italofielen vooral een belletje doen rinkelen als badplaats nabij Ravenna, in het kustgedeelte van Emilia-Romagna. De zon van de Adriatische kust heeft de drie heren van Onioroshi toch iets donkers meegegeven, want zij storten zich inmiddels al meer dan tien jaar op muziek in de hoek van de progressieve metal. In 2019 zag Beyond These Mountains het licht. Die plaat kwam overigens nog in eigen beheer en in een zeer kleinschalige oplage uit.

Shrine

Nu is er dus die drie nummers tellende langspeler. Wie Shrine nader bekijkt, zal begrijpen dat Onioroshi hier toch echt een langspeler voorschotelt. Opener ‘Pyramid’ gaat over de achttien minuten heen, ‘Laborintus’ is met meer dan een kwartier de kortste track van de plaat en afsluiter ‘Egg’ vergt zelfs meer dan twintig minuten van de luisteraar. Dat zorgt samen voor een kleine vijfenvijftig minuten aan muziek. En ja, dat is dan toch echt wel een langspeler, voor hen die nog twijfelden.

Opener ‘Pyramid’ zet gelijk de toon. Ergens moet gedacht worden aan de start in de sferen van My Sleeping Karma, om via een hint naar Radiohead bij Tool terecht te komen. Die laatste lijkt sterk van invloed te zijn, maar de gitaar durft ook nog het idee mee te geven dat de psychedelische rock à la Focus en Motorpsycho ook van invloed is. Het belangrijkste is dat het een track is die nergens de luisteraar verliest, waardoor de achttien minuten om zijn voordat men er erg in heeft.

‘Laborintus’ en ‘Egg’

De diepste laag van de sound is natuurlijk die van de basgitaar. Als men daar op inzoomt, dan lijkt daar het spel van Justin Chancellor op Tool’s Lateralus een sterke bron van inspiratie (en geef Manuel Fabbri eens ongelijk, want Lateralus ís gewoon geniaal groots daarin). Dit Italiaanse drietal verstaat de kunde om de sound ook heel open te laten klinken, waardoor de instrumenten goed te horen zijn en ook de soms wat verder weg klinkende vocalen. ‘Egg’ lijkt daarbij ook nog wat meer uit de post-punk en stoner door te laten sijpelen in de sound. Dat geeft nog een verrassende wending in die laatste track van Shrine.

Onioroshi heeft duidelijk werk gemaakt van Shrine. Met een ijzersterke, meeslepende en geniale plaat die alleen maar met de Italiaanse grootsheid gepresenteerd kan worden, zal dit drietal Cervia voor de liefhebbers van progressieve metal een ander beeld geven.