Paradise Lost – Ascension (ltd. boxset)

Leestijd: 4 minuten

Soms wordt er gesteld dat het death/doom is, andere momenten spreekt men van gothic metal. Op weer andere momenten wordt het beestje weer een andere naam gegeven. Feit is dat het elke keer wel om Paradise Lost gaat, een instituut als het om trage donkerte gaat. Vijf jaar na het geprezen Obsidian komt Paradise Lost met Ascension. Die zeventiende langspeler van deze grootmeesters verschijnt via Nuclear Blast.

Paradise Lost

Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy, Steve Edmondson. Sinds mensenheugenis vormen zij Paradise Lost. De positie van de drummer is daarbij wel regelmatig gewisseld. Sinds dit jaar is Jeff Singer terug. Hij was ook tussen 2004 en 2008 de drummer van Paradise Lost en was zodoende al te horen op Paradise Lost en In Requiem. Echter, voor Ascension geldt dat Guido Montanarini de partijen nog ingespeeld heeft. Daarom staat hij nog als drummer voor deze nieuwe plaat vermeld.

Het verhaal van Paradise Lost hoeft hopelijk verder niet uitgelegd te worden. Het was namelijk eind jaren ’80 toen het in Halifax begon te rommelen. Platen als Gothic (1991), Icon (1993) en Draconian Times (1995) gelden als must-haves  in de collectie voor elke zelf-respecterende liefhebber van donkerte in de muziek. One Second (1997) en Host (1999) bewezen dat Paradise Lost geen boodschap had aan wat men verwachtte. Door de jaren heen zijn die platen pas op meer erkenning kunnen gaan rekenen. Paradise Lost schept de kaders voor velen die zijn gevolgd en vormt dan ook met Anathema en My Dying Bride de heilige drie-eenheid van de death/doom. Toch een uitleg nog dus.

Ascension

Standaard kent Ascension tien nieuwe tracks van Paradise Lost, die samen dan goed zijn voor iets meer dan vijftig minuten aan muziek. De gelimiteerde boxset van Ascension, die Paradise Lost alleen exclusief via de webshop van Nuclear Blast ziet verschijnen, kent een machtige inhoud. Naast de twee LP’s waarop de tien tracks te vinden zijn, is er ook een CD-uitgave te vinden met daarop ook de twee extra tracks. Dat maakt het in het totaal twaalf. Om die twee extra tracks ook op vinyl aan te bieden, zit er ook nog een 7” met die twee songs in. Samen zijn ‘This Stark Town’ en ‘A Life Unknown’ ook nog goed vpor een kleine tien minuten aan muziek. Dan zijn alle extra’s die in de box te vinden zijn nog niet eens genoemd.

Dat Paradise Lost in Greg Mackintosh een ervaren producer in de gelederen heeft, komt op deze plaat ook weer van pas. Hij heeft namelijk deze release ook weer geproduceerd. Het mixen en masteren van deze plaat heeft hij overigens niet gedaan. Daarvoor is Lawrence Mackrory verantwoordelijk geweest. Dat is dan weer wel een nieuwe samenwerking.

‘Serpent On The Cross’ als startsein

Nee, Paradise Lost is met Ascension niet gekomen om zomaar even een plaat uit te brengen. Dat statement maken de Britten al direct in openingstrack ‘Serpent On The Cross’. De vermaarde death/doom van Paradise Lost wordt hier direct in alle facetten op een voetstuk gezet. De meespelende melodieën, de tempowisselingen en de diepe vocalen van Nick Holmes zijn allemaal van de partij. De epische solo in deze song zorgt ervoor dat de liefhebber zeker te weten op het puntje van zijn of haar stoel zal zitten.

‘Tyrants Serenade’ is de tracks die erop volgt. Beide zijn natuurlijk al eerder uitgebracht als single om de aandacht op Ascencion te vestigen. Bijna naadloos gaat de release dan ook daar in over. Wie zo machtig start, legt ook de kans op verslapping op de loer. Echter, om nog niet op de zaken vooruit te lopen, Paradise Lost doet dat niet. ‘Tyrants Serenade’ laat namelijk blijken dat Paradise Lost op Ascension niet kiest voor een eenzijdige invulling van de vocalen. De ruimte die de cleane vocalen geboden worden, worden gretig gepakt, waardoor er ook op dat gebied een mooi spel volgt.

Een niet loslatende grip

‘Salvation’ is de langste track van Ascension, eentje waarin Paradise Lost meer dan zeven minuten voor uittrekt. Dat geeft dan ook een mooie gelegenheid om de langzame melodieën uitgebreid de kans te geven te schitteren. De traagheid maakt daar dat elke tel tot diep op het bot voelbaar is. Waar ‘Salvation’ de langste track is, geldt dat het wat mysterieuze ‘Savage Days’ en ‘Deceivers’ opgaan voor de kortste songs op deze release. Beide tracks halen de vier minuten niet.

‘Sirens’ doet Paradise Lost ergens nog aan Metallica denken, zowel qua muziek als qua vocalen. Dat juk staat het ook goed en kan zomaar live ook eens goed in de smaak gaan vallen. ‘The Precipise’, waarmee de standaardversie eindigt, voert de machtige death/doom juist weer naar het toneel, waarmee Paradise Lost op een grootse manier ook nog een eerbetoon lijkt op te voeren naar een periode van rond de eeuwwisseling, zonder dat daar de toetsen de bovenhand voeren.

Bonustracks of de extra 7”

Zoals gezegd bestaat de uitgebreidere versie van Ascension niet uit tien maar uit twaalf nieuwe songs van Paradise Lost. In de luxe uitgave zijn beide tracks vertegenwoordigd op een 7”, terwijl op de CD deze als elfde en twaalfde track volgen. ‘This Stark Town’ is voor Paradise Lost uptempo en ‘A Life Unknown’ doorgaat als eveneens een meeslepend, groteske track waarin de band het tempo niet schuwt. Misschien dat het daarom bonustracks zijn, want eerlijk is eerlijk, deze doen zeer zeker niet onder voor de rest.

Ascension heeft dan vijf jaar op zich laten wachten, maar dan schotelt Paradise Lost  ook echt weer iets ijzersterks voor. De muziekliefhebber zal eens te meer beseffen dat Paradise Lost misschien wel dé death/doom-release in jaren in handen heeft.

Tracklist Ascension

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice

PARADISE LOST ONLINE

Website
X / Twitter
Facebook
Instagram

NUCLEAR BLAST ONLINE

Website
Webshop
X / Twitter
Facebook
Instagram