Paaspop 2026 @De Molenheide, Schijndel

Leestijd: 4 minuten

Al vele jaren is het vaste prik vanaf Goede Vrijdag. Op dat moment reizen vele muziek- en festivalliefhebbers trouw naar Schijndel. Ook in 2026 gold dat dit voor Paaspop, want daar gaat het om, niet anders was. Of toch wel? Er waren nog kaarten vlak voor het festival aanving te koop. Gaat het wel goed met deze maatschappij? Of waren er meer factoren in het spel? Feit was wel dat Paaspop gewoon vanaf vrijdag 4 april losbarstte.

Podia in overvloed

Zoals bekend is, is Paaspop de aftrap van het festivalseizoen. Na Paaspop mogen de festivals zich storten op specifieke genres, maar op Paaspop is nog alles samen, zonder problemen, zoals het hoort. Daar moest op de vrijdag, door het aantal podia dat in overvloed was, gekozen worden tussen de internationale megaster Sean Paul of ’s lands trouwste hardcore-dj Paul Elstak, kon men al ruim op tijd klaar gaan staan voor Triggerfinger om het gemaakte Suzan en Freek niet af te hoeven kijken en kon men naar het theater als men geen zin had in muziek.

Daarbij kwam dat de festivalweide, de South Strip Schijndel, welke misschien wel meer lichtjes had branden dan de welbekende Strip in de Verenigde Staten, veel meer te bieden had. Er zitten was al entertainment, omdat het festivalpubliek nu eenmaal fijn entertainment zelf is. Uitgedost als paashaas, schaars gekleed in fluorescerende niemendalletjes alsof het een strandfeest betrof of gewoon in een vaal shirt van The Gathering waarin het zweet van dertig jaar terug nog goed gevangen zat, het was er allemaal. Dat maakt Paaspop, buiten dat het tot in de puntjes piekfijn verzorgd is, geweldig.

Hoogtepunten voor het uitzoeken

De vrijdag kenmerkte zich door de aftrap door Nona in de Apollo, een groot talent, terwijl later Kensington toch wel bewees er beter in te zitten dan het jaar ervoor. Op de zaterdag mocht Samson ook zijn mand uit om in de Apollo samen met Marie los te gaan, voordat K3 daar in kon spelen op het jeugdsentiment. Echter, Samson werd door velen gemist door de ijzersterke vertolking van Nirvana door Paceshifters. Die laatste speelde in de Phoenix, waar later ook Wind Rose het festival nog van wat epische power metal, geheel in een Wind Rose show, kwam voorzien.

Hoogtepunt in die tent op de zaterdag, en voor sommigen misschien ook wel het hoogtepunt van het festival zelf, was The Gathering. The Gathering, met Anneke van Giersbergen terug aan het front, eerde Mandylion, een plaat waarmee de band zo’n dertig jaar terug furore mee maakte. Decennia later bleek dat niet alleen zij die er toen bij waren dit hoog hadden zitten. The Gathering bewees waarom zij zo’n inspirator voor velen erna is geweest. Wereldklasse!

Snel rijzende ster

Op de zondag stond er in de Apollo een artiest met de gave die The Gathering dertig jaar terug onder andere op Dynamo toen ook etaleerde. Nu luidt die naam Pommelien Thijs. Haar hits mogen dan radiovriendelijke pop zijn, live schuwt ze de stevige rock niet, weet ze het publiek steevast te enthousiasmeren en vlamt haar band alsof men in de voetsporen van onder andere Queen is getreden. Wie dit zag, snapt dat deze snel rijzende ster later dit jaar de Ziggo Dome aandoet. Die gaat dan ongetwijfeld ook plat gespeeld worden.

Iemand die zich totaal niet meer hoeft te bewijzen, is Tom Smith. Niet iedereen had direct door dat hij de frontman van Editors is. Daarom kwamen ook hits als ‘Pappilon’ en ‘Munich’ voorbij. Ja, die had hij duidelijk vaker gezongen, maar nu in de akoestische sferen pakte hij ook met gemak het middagpubliek op de zondag in de Phoenix in. De ervaring spatte er ook bij Acda En De Munnik duidelijk vanaf. Het welbekende duo had ook een ijzersterke band om zich heen, met onder andere JB Meijers op gitaar.

Meer strange machines please

Merol moet het juist daar niet van hebben, zij gooit het liever over een grensoverschrijdende boeg, wat jammer genoeg niet altijd door het publiek werd begrepen. Waarom wordt van een artiest altijd verwacht dat de hits gespeeld worden? Hulde dat Merol daar niet in mee ging. Tom Odell deed dat wel, maar moest dat ook wel, iets wat natuurlijk ook voor Son Mieux gold. Zij zijn dan ook niet zo extravagant en grensverleggend als onze Merol, hè.

Dat brengt dat de conclusie over de 2026 editie van Paaspop dertig jaar geleden al op Mandylion stond. ‘Strange Machines’ klonk toen, klonk nu, en is misschien ook wel bedoeld voor de mensheid als spiegel. Wij zijn vreemde machines, die kunnen springen op Scooter, deinen op Tom Smith en verleid worden door Di-Rect. Paaspop heeft het allemaal en zal dat volgend jaar voor de 50^e keer doen. Laat de mens maar lekker zo’n vreemd wezen zijn dat rond Pasen samenkomt op De Molenheide.

PAASPOP ONLINE

Website