Paaspop 2024 @De Molenheide, Schijndel

Leestijd: 5 minuten

Steevast is Schijndel rondom Pasen het centrum van muziekminnend, festival-liefhebbend en levensgenietend Nederland (en omstreken). Het dorp heeft zich met Paaspop jaren geleden op de kaart gezet en daardoor is het inmiddels voor een zeer breed publiek de aftrap van het festivalseizoen. Daarbij presenteert de organisatie immer een sterke line-up die in de breedte voor ieder wat wils is. White Room Reviews was er weer bij.

Groots opgezet, als altijd

Wie aankomt op Paaspop, komt terecht in een tijdelijk dorp met talloze in groots uitgedoste tenten verbogen podia, pittoreske theaters, ontelbare eetgelegenheden en een lichtentourage waar het Westland niet tegenop kan. Een kermis zal jaloers zijn op de vormgeving van dit geheel, de bezoeker kijkt constant zijn ogen uit en de artiest weet dat het bijzonder is dat deze onderdeel is van dit festival.

Elke tent heeft, of had, zijn eigen karakter, waardoor er voor ieder wat te pruimen valt. Dat de Silver Dome bijna non-stop vol was, vond de ondergetekende niet erg. Zelfs als het leeg was, zou zich deze niet overlaten aan de constante beats en dat soort geneuzel. Dat is ook Paaspop, want men hoeft niet naar elk podium. Sterker nog, men kan niet eens naar elk podium. Dat geldt, helaas, ook voor de eetgelegenheden, want dit was wederom buitengewoon goed en veelzijdig (en zeer smaakvol) verzorgd. Alleen dat was al een festival op zichzelf.

Herkenbaarheid troef

De grootse troef van deze greatest show on earth is dat het een feest van de herkenbaarheid is. Of het nu Zoë Tauran is die haar singles met een meedraaiende tape in plaats van Flemming enthousiast brengt, Suzan en Freek die een uur kunnen vullen met louter werk dat toch bij iedereen wel bekend is of de niet eens zo overtuigende A* Fever ABBA-tribute in de Apollo, de grootste tent, iedereen gaat erin op.

Rondé, misschien wel een van de sterkste bands op dit moment in Nederland, solliciteerde met hun ijzersterke liveshow naar een plekje op de internationale agenda. Die band weet te vlammen en mensen in beweging te krijgen. Acda en De Munnik lieten horen dat zij het publiek ook vast weten te houden als er even geen single gespeeld wordt en toonden zich toch wel de gentlemens van het Nederlandse poplied.

Er waren overigens ook genoeg bands die zich louter richten op het werk van anderen. Voornamelijk in de Thunderbolt stonden deze bands geprogrammeerd. Op die manier kwamen onder andere AC/DC, Red Hot Chili Peppers en Guns n’ Roses ook in de programmatie voor. Die laatste werd door de krachtige tributeband Slash ’n Roses geëerd. ‘Live And Let Die’ klonk als een van de tracks, maar juist hier bewezen zij dat zij zeker in leven moeten blijven. Natuurlijk zijn zij Guns n’ Roses zelf niet, maar de energie, de songs én de performance waren daar. Herkenbaar voor iedereen met een opvoeding.

Den Haag versus Den Haag

De zondag kende een bijzondere, niet-bewuste, strijd. Misschien had niemand het door, maar de opening in de Roxy en in de The Jack Daniels waren gegund aan muzikanten uit het Haagse. Flaire wist met hun dansbare Nederlandstalige set vooral de jeugd in beweging te krijgen, terwijl in The Jack Daniels een paar minuten de beurt was aan Burnout Boys. Wie? Ja, als Dennis Weening de mensheid een dag ervoor in zijn rol als presentator van de Apollo men er niet op had geattendeerd, had hij minder publiek gehad. Ja, want het is zijn rockende, nieuwe band waarin de punk en hardcore samen gaan met de bravoure van Foo Fighters. Menig band zal hem als frontman willen, want energiek is hij van begin tot eind.

Waren dit dan de grootste namen uit de stad waar muziek toch wel door de straten kruipt? Nee. Op vrijdag was het een van ’s lands meest indrukwekkende rockbands die de Apollo afsloot. Di-Rect. Helaas door het tijdstip gemist, wat ook voor de dag erna met Editors het geval was. De ondergetekende was niet de enige die dit te laat vond, iets waar Paaspop, ook met oog voor die artiesten zelf, want zij verdienen ook een ruimer publiek, zo bleek tijdens de gesprekken met andere festivalgangers. En nee, daarmee is niet eens alles Haags aangehaald.

En het echt stevige werk?

Ondanks de aanwezigheid van de nodige shirts die de smaak van de metal duidelijk maakte, was er in de programmering minder ruimte geweest voor het echt stevige werk, buiten de tribute bands om. Op vrijdag was daar ineens August Burns Red, welke met hun snoeiharde deathcore in een rap tempo nog de nodige mensen warm kreeg om echt bruut los te gaan. Daarna volgde eveneens in The Jack Daniels Stage een ijzersterke hoogmis van Amenra. Ja, uit België en ondanks de indrukwekkende prestatie van Matthieu van der Poel op zondag, gaat de definitie hoogmis toch echt naar Amenra, een pure beleving.

Als het om het stevigere werk gaat, viel één band ook nog op door een ijzersterke show. Green Lung. Deze Britten brachten afgelopen jaar met This Heathen Land een daverende plaat uit waarop Black Sabbath en Deep Purple heerlijk samen in op gingen. Live bleek de groep minimaal zo indrukwekkend, mede doordat er ook werd verrast met extra percussie, waardoor de set vele dimensies kende. Dit zou deze zomer zomaar eens een van die hete bands kunnen gaan worden.

Zuur

Dat er naast successen ook mindere momenten te ervaren zijn, bleek ook op Paaspop. Voor Sam Tompkins viel zijn set in duigen door technische problemen. Ondanks dat hij bleef herhalen dat hij baalde van de situatie, had hij misschien niet door dat hij met alleen een gitaar in handen overtuigender te werk ging dan menigeen op voorhand had gedacht. Wat echt zuur was, was onder andere in de Roxy het moment dat in een afgeladen volle tent een ongeïnspireerde rapper in het semi-Nederlands de tijd van vele festivalgangers mocht bederven en vele jonge zieltjes kon beschadigen. Moet dit nu echt? Ruimte voor alle stijlen is een kracht van Paaspop, maar ongeïnspireerd ogende, half pratende mensen met elektronica erachter, is gewoon erg zuur.

Winnaars

Gelukkig zijn dat soort momenten erg minimaal. Eén van de grootste verrassingen stonden in diezelfde Roxy, maar dan op vrijdag op het moment dat velen de Roxy nog niet wisten te vinden. Julia Sabaté. Vooraf nooit van gehoord maar haar Spaanse temperament en vocalen gingen perfect samen met het moderne geluid wat zij met haar bandleden weggezette. Zelfs de deathcore leek nog subtiel van invloed op deze uiterst dansbare muziek. Gavin James was ook een van die helden. Veel te vroeg mocht die op de bühne in de Phoenix en gezien zijn oeuvre en streams onterecht dat hij zo vroeg stond. Een geweldenaar die zelfs kleine liedjes kan laten schitteren op een bomvol festival. Namen om te onthouden dus.

Drie dagen Paaspop betekent wederom drie dagen vele indrukken. Wat het meest blijft hangen, nadat de auto door de knechten van de boer uit de modder is getrokken, is dat het gigantisch brede aanbod op gebied van muziek, theater, eten en drinken en sferen nog altijd verbroedelijk werkt. Kortom, laat dat tijdelijke dorp daar bij Schijndel volgend jaar maar weer herrijzen, want deze vastigheid doet de mensheid duidelijk goed.

PAASPOP ONLINE

Website