Malepeste - Ex Nihilo - White Room Reviews

Leestijd: 2 minuten

Ergens was het voor de black metal fanaten een beetje gissen hoe het ervoor stond met Malepeste. Deliquescent Exaltation stamde alweer uit 2015 en het enige teken van leven qua nieuwe muziek volgende in 2018 nog via een split-EP. Echter, er is leven. Malepeste is inmiddels neergestreken bij Les Acteurs De L’Ombre Productions en die platenmaatschappij brengt Ex Nihilo uit.

Malepaste

Het verhaal van Malepeste is vijftien jaar geleden begonnen. De black metal band uit Lyon bracht drie jaar later de eerste langspeler uit. Deliquescent Exaltation volgde dus in 2016 en dat was de tweede langspeler. Het vijftal heeft daarna wel gezelschap van een nieuwe gitarist gekregen, maar al met al heeft het tien jaar geduurd voordat dat album een opvolger kreeg.

Ex Nihilo

Malepeste heeft op Ex Nihilo zes tracks geplaatst. Dat is misschien ook wel een beetje jammer, want er staat nu voor nog geen vijfendertig minuten aan muziek op dit album. Had er geen nummertje bij gekund? Opener ‘Ab Chaos’ is met drie en een halve minuut de kortste van de release. De langste track vindt men in afsluiter ‘Relapsus’. Die song duurt net iets meer dan acht minuten.

Malepeste staat voor een groteske insteek op de kille black metal. De band kan meeslepend zijn, maar durft ook met de vocalen juist een andere sfeer erin te zetten. Op sommige momenten lijkt het bijna of de vocalen zijn opgenomen in een groot kerkelijk gebouw. ‘Quaestionis’ laat dat goed horen. ‘Relapsus’ laat horen dat Malepeste ook qua sound durft te spelen. De band zet zich daar even helemaal op afstand, om er vervolgens weer furieus en meeslepend in te knallen. Het voelt dan nog net niet dat men op de Franse barricades staat en het donkere woord verkondigd, maar het scheelt niet veel.

Ex Nihilo had dus wel wat langer gekund, maar Malepeste laat horen dat hun groteske black metal terug aan het front is. Wat is Frankrijk toch een gezegend land met zoveel aanbod op het gebied van black metal!