Sylosis

Leestijd: 3 minuten

Wat doe je als er een bandlid vertrekt? Voor veel bands is het dan direct zoeken naar iemand die kan vervangen. In het geval van Sylosis bleek de vervanger al in huis te zijn. Die moest alleen van instrument wisselen, waardoor er wel op een andere positie ruimte voor een nieuw lid kwam. In die nieuwe line-up heeft Sylosis The New Flesh opgenomen. Die plaat verschijnt via Nuclear Blast.

Wie Sylosis zegt, zegt Josh Middleton. Hij staat aan de basis van deze groep. Naast zijn gitaarwerk is hij sinds 2010 ook de zanger van de band. Eerlijk is eerlijk, waarschijnlijk denkt iedereen ook bij deze band aan een door Middleton gefronte band. Conclusion Of An Age, de debuutplaat uit 2008, was dan ook de enige van de langspelers waar dit niet het geval was.

Zoals gezegd hebben er wisselingen plaats gevonden in de bezetting. Gitarist Alex Bailey verliet de band. Hij zat er sinds 2008 bij. Bassist Conor Marshall bleek een meer dan uitstekend stand-in op de gitaar, wat hij live ook had gedaan. Hij werd toen live op zijn beurt vervangen door Ben Thomas. Gezien die puzzel blijkbaar goed paste, is Ben Thomas dan inmiddels ook de nieuwe bassist van Sylosis.

The New Flesh

Sylosis heeft op The New Flesh een elftal aan tracks voor de metalhead in petto. Dat betekent dat in vergelijking met A Sigh Of Things To Come er weinig anders is in dat opzicht. Die release had een track minder. Qua speelduur duurde de meeste tracks daar ook tussen de drie en vijf minuten, op één track van iets meer dan vijf minuten na. Op The New Flesh staan twee tracks die net de vijf en halve minuut niet halen.

Muzikaal is het bij Sylosis altijd de vraag waar zij heen bewegen. De moderne insteek op de progressieve metal doet in opener ‘Beneath The Surface’ ergens denken aan een combinatie van Textures met Pantera. Sylosis laat namelijk ook horen pakkend te kunnen grooven met de kenmerkende intensiteit van Pantera. Het eind van ‘Erased’ is misschien wel heel erg Pantera (maar wel lekker!).

Variatie

Sylosis laat op The New Flesh als vanouds horen dat hun progressieve metal vol variatie zit. Het zeer opgefokte ‘All Glory, No Valour’ neigt ergens nog naar Slipknot in combinatie met metal- én deathcore. Reken er maar op dat hierop gebeukt gaat worden. Diezelfde invloed lijkt terug te horen in ‘Mirror, Mirror’. ‘Spared From The Guillotine’ kent daarentegen nog fases die doen denken aan Hatebreed. Dat alles doet Sylosis echter zonder hun eigen karakter te verliezen. Josh Middleton heeft dat ook anno 2026 goed voor elkaar.

The New Flesh is een plaat die volgt op wijzigingen in de line-up, maar dat lijkt Sylosis niet te deren. Deze Britten knallen er opnieuw een technisch hoogstaande, meeslepende plaat in die de liefhebber van de progressieve en moderne metal samenbrengt.