Blaudzun

Leestijd: 3 minuten

Johannes Sigmond. Misschien zijn er mensen die onder een steen hebben geleefd. Zijn stem is herkenbaar, zijn muziek ook. Maar ja, zijn muziek brengt hij niet onder die naam uit. Blaudzun zal meer belletjes doen rinkelen, meer dan als aan de Deense wielrenners, vader Verner en zoon Michael. Zelfs wielerliefhebbers als de ondergetekende moeten altijd even graven in het geheugen om hen scherp te krijgen. Voor de artiest Blaudzun geldt dat niet. Toch komt Blaudzun met een Best Of, die verschijnt via V2 Records.

Johannes Sigmond dus. Hij is een multi-instrumentalist en iemand met een eigen kijk op het leven. Voor het grote publiek maakte hij naam bij De Wereld Draait Door, voor wie dat nog scherp heeft, en voor de niet-muziek-liefhebbers, waarvan het onbegrijpelijk is dat ze bestaan, bij zijn sterke optreden in De Slimste Mens. Dat was echter op het moment dat hij al met vele albums had geschitterd, podia op eigen wijze had weten te betoveren en ook wielrennen echt met muziek had weten te verbinden.

Best Of

Soms zijn het de labels die een Best Of uitbrengen, maar hier was Blaudzun volledig voorstander van een mooie verzameling van zijn rijke oeuvre. Dat kwam ook doordat hij naar eigen zeggen The Beatles en The Cure, ook niet de minsten, via dergelijke Best Of’s nader had leren kennen. Daarom zijn er nu zeventien tracks gebundeld om de mensheid een mooie samenvatting van pakweg twee decennia Blaudzun te geven.

Eerlijk is eerlijk, om direct maar met de deur in huis te vallen, Best Of is een verdomd goede verzameling tracks die minimaal zo verdomd sterk accentueren waarom Blaudzun al jaren zo’n interessante artiest is. Soms neigt het naar indie, of indierock, andere momenten is het dromerige pop, terwijl in bijvoorbeeld ‘Wolf’s Behind The Glass’ ook alles heel klein gemaakt kan worden. ‘Islands_’ heeft iets magisch van de nog onbevangen tijd van Coldplay, terwijl ergens in ‘REAL HERO’ een subtiele knipoog naar Jeff Buckley lijkt te zitten.

Vergelijken doet alleen maar afbreuk aan het geheel van de sound, die altijd zo goed verzorgde sound van Blaudzun. Natuurlijk ontbreken knallers als ‘Promises Of No Man’s Land’, ‘Heavy Flowers’ en het al aangehaalde ‘REAL HERO’ niet. Het is echter tot en met afsluiter ‘Wingbeat’ genieten en vele ‘oh ja’ momenten beleven. Blaudzun gebruikt deze Best of namelijk genadeloos sterk om de veelzijdigheid te etaleren, zonder dat zijn signatuur verdwijnt.

Denemarken zal Verner en Michael Blaudzun misschien wel minder vaak op een voetstuk zetten dan Nederland de gelijknamige artiest. Misschien onderstreept Blaudzun met Best Of zijn eigen genialiteit wel zonder dat het daarvoor bedoeld was.