White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Baroness – Gold & Grey

Het is misschien wel een van de meest opvallende bands in het hedendaagse landschap van de rock en metal: Baroness. Komend uit een hoek waar louter de metal de klok sloeg, ontpopte de formatie van John Baizley zich tot een unieke band waar progrock hand in hand met metal kon gaan. Daarbij leek de metal wel het onderspit te moeten delven onder de vernieuwingsdrang binnen de band. Tel daarbij op dat er ook het nodige is gebeurd in de personele bezetting, wat ook de nodige wisselingen met zich mee bracht en men snapt dat Baroness een verhaal heeft waar een boek over geschreven kan worden. Via hun eigen Abraxan Hymns komt Baroness met Gold & Grey.

Gold & Grey markeert weer een bijzonder moment in de toch al rijkelijk bedeelde geschiedenis van Baroness. Het wordt de laatste plaat binnen de kleuren patronen. Red Album, Blue Record, Yellow & Green en Purple waren de voorganger. Wie de band nog langer volgt, weet dat voor Red Album een split-EP uit is gebracht onder de noemer A Grey Sigh In A Flower Husk. Die schijf, waar Unpersons voor de andere nummers zorgde, bevatte dus ook al ‘grey’. Is daarmee de cirkel rond?

Deze nieuwe langspeler, waarop Gina Gleason, die bij het grote publiek vooral bekend zal zijn van haar live-ondersteuning bij The Smashing Pumpkins, haar debuut maakt, telt zeventien tracks. Dat alles gebeurt in ongeveer een uur. De sound van Baroness is nog verder geëvolueerd. Opener ‘Front Toward Enemy’ laat de luisteraar nog denken dat men weer de harde tour op gaat, maar de zweverige, akoestische opening ‘Tourniquet’ wijst juist de hele andere kant op. In dat nummer is de herkenbare rockende kant van Baroness na die akoestische inleiding weer als vanouds. Een beetje proggy, flirts met de metal en uit duizenden herkenbare vocalen. John Baizley op zijn best.

Wat is de essentie van muziek maken? Je hart volgen. Dat is iets wat Baroness als geen ander doet. Hierdoor verbindt het viertal zich ook niet aan één genre. Baroness zet zelf het genre. ‘Throw Me An Anchor’, welke vooraf wordt gegaan door het instrumentale niemendalletje ‘Anchor’s Lament’, laat dat goed horen. Sommige riffs zijn hard, de melodieën vurig en de vocalen van John Baizley immer van dien aard dat zowel de rock- als metalliefhebbers zich er in kunnen vinden. Het is ook Baroness om daar dan met de donkere pianoklanken van ‘Blankets Of Ash’ vervolg aan te geven. Dat is Baroness en die grootsheid, soms onnavolgbaar, zit bij weinig hedendaagse bands in de vingers.

Het was lang wachten op de opvolger van het internationaal lovend ontvangen Purple, maar Gold & Grey sluit een tijdperk binnen Baroness af op een wijze die alleen door Baroness verzonnen kan zijn. Groots, meeslepend en ingekleurd door een breed muzikaal palet waar alleen de grootste kunstenaars op deze aardkloot mee overweg kunnen.

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén