Airbourne - Airbourne - White Room Reviews

Leestijd: 2 minuten

Naast kangoeroes, surfstranden en het Opera House is Australië minimaal zo verbonden met vuige hardrock. Natuurlijk wordt dan gelijk aan AC/DC en Rose Tattoo gedacht, maar meer recenter is Airbourne toch uitgegroeid tot een gevestigde naam als het om hardrock gaat. Nu komt die band via Spinefarm Records met een album dat naar de band zelf is genoemd.

Airbourne, de band

Sinds dat de band deze naam heeft, geldt dat drie leden op elke langspeler te horen zijn geweest. Naast de broertjes Joel en Ryan O’Keeffe geldt dat ook voor bassist Justin Street. De positie van tweede gitarist is nog wel eens gewisseld, maar sinds een aantal jaar is Brett Tyrell gepromoveerd van livegitarist naar volwaardig lid. Of dat maakt dat de band nu een plaat naar zichzelf noemt, is natuurlijk de vraag.

Airbourne, het album

Vanaf de eerste klanken is het duidelijk dat de twaalf tracks opgenomen zijn om de hardrock te vieren. Waarschijnlijk was dat ook al duidelijk geworden door de titels van de tracks. Genoeg songs ademen namelijk op voorhand de hardrock al. ‘Kid n A Candy Store’ lijkt duidelijk te zijn ontstaan door een opvoeding met AC/DC, terwijl ‘Rock ‘n’ Roll Ya’ dat ook zomaar had kunnen bewijzen.

Dat is ook precies wat hier gebeurt, want Airbourne is niet gekomen om het genre te vernieuwen. Dat moet men niet verwachten. Dit kwartet gooit er songs als ‘Gutsy’, waarmee het album opent’, ‘Hells Got No Vacancy’ en ‘Bogotá’ in om de wereldwijde status van de hardrock op een voetstuk te plaatsen. Dat is dan ook de absolute kracht, want het wordt met volle overtuiging gedaan.

Misschien is het ook maar goed dat Airbourne voor die insteek kiest, want sommige genres zijn vooral goed zoals ze zijn. Doordat men qua sound, beleving en songs dit dan ook zo overtuigd doet, gaan hier veel mensen juist blij mee zijn.