Alcest – Les Chants De L’Aurore

Leestijd: 3 minuten

Misschien is het wel een van de meest complexe vraagstukken uit de hedendaagse Franse muziekgeschiedenis: Hoe benoemt men wat Alcest maakt? Keer op keer weet de band zich opnieuw uit te vinden, de focus te verleggen en toch de liefhebbers geboeid vast te houden. Niet voor niks is de band alweer een aantal jaar geleden bij Nuclear Blast neergestreken. Via die platenmaatschappij komt Alcest dan ook met Les Chants De L’Aurore.

Alcest

Het begon als band en het begon als black metal, maar inmiddels is al jaren officieel een duo. Live worden Neige en Winterhalter bijgestaan door Zero en Indria, zodat de muziek wel kan klinken zoals die op plaat gezet is. De eerste langspeler van Alcest was het in 2007 uitgekomen Souvenirs D’un Autre Monde. Die plaat heeft inmiddels al een tal van andere releases zien volgen. Spiritual Instinct is daarvan de meest recente. Dat was tevens in 2019 Alcests debuut op Nuclear Blast.

Les Chants De L’Aurore

Het zijn zeven nummers die op Les Chants De L’Aurore staan. Samen zijn die goed voor net geen driekwartier aan muziek. Alcest heeft dat mooi getimed zo, want zodoende past Les Chants De L’Aurore op een vinylplaat. Doordat het piano-geleide niemendalletje ‘Réminiscence’ met net geen drie minuten de kortste track is, moeten er ook wel lange tracks op dit album staan. En ja, die staan er zeker op. ‘L’Envol’ en ‘Améthyste’ gaan over de acht minuten heen, terwijl ‘L’Enfant De La Lune’ de zeven minuten ook nog ruim passeert. Die lengte is passend voor wat Alcest neerzet, want het gaat hier om een complete beleving.

De zevende langspeler van Alcest begint op een manier die alleen van Alcest verwacht kan worden. Indrukwekkend, grotesk, meeslepend en verrassend. Het is alsof het Britse Elbow zich wat meer naar de metal heeft verschoven, Russian Circles heeft geluisterd en het kaarslicht heeft aangestoken. ‘Komorebi’ overdondert de luisteraar op een wijze die wederom moeite te duiden is, maar het wel absoluut doet. Zijn het de drums van Winterhalter die de black metal fanaat laten kwijlen, om zo nu en dan ook te verdwijnen in het niks? Is het de stem van Neige welke een dromerige wereld lijkt te schetsten? Of zijn het de meeslepende gitaarpartijen waarvan genre-overstijgend een understatement is?

Iets met de som der delen

Alcest was ooit black metal en dat komt nog op verrassende momenten terug. In ‘L’Envol’ blijkt dat de krijs niet vergeten is, terwijl het geheel toch misschien het beste omschreven kan worden als blackgaze, al is dat puur voor die treurige zieltjes die nog steeds geen idee hebben wat Alcest doet. Alles wat op deze plaat gebeurt, is onderdeel van een flow die ongekend is en geheel past in de evolutie van Alcest. Dit is een perfect voorbeeld van een band die zoveel meer is dan de som der delen. ‘L’Enfant De La Lune’ laat dat ook goed horen. Hier gaat men in op. Of men wilt of niet. Daarom is het ook weer Alcest ten voeten uit om met ‘L’Adieu’, hoe passend, de luisteraar ook weer te laten landen. Heel zacht, heel fijn en heel zorgzaam.

Wat Alcest met muziek doet, is wat de beste illusionisten en goochelaars met de waarnemingen doen. Het verandert voor je neus, je bent erbij, maar je ziet het niet. Dat is groots. Alcest is op Les Chants De L’Aurore wederom de hoogste kwalificatie in groots zijn. Tenminste, voor hen die met toegeknepen ogen kunnen genieten van een spel waar hokjes-denken taboe is.

TRACKLIST LES CHANTS DE L’AURORE

01. Komorebi
02. L’Envol
03. Améthyste
04. Flamme Jumelle
05. Réminiscence
06. L’Enfant de la Lune
07. L’Adieu

ALCEST ONLINE

Facebook
Instagram
X / Twitter

NUCLEAR BLAST ONLINE

Website
Webshop