Beaten To Death

Leestijd: 3 minuten

Even is het alsof de ‘Slosspit’ de wegen voor Ice-T en zijn Body Count opent. Er is een groove, men kan springen en men kan moshen. In ruim andere halve minuut lijkt het even dat Beaten To Death zowaar een andere afslag heeft genomen. Niks is minder waar, want ‘Fear Of Being Included’ knalt vervolgens alles meedogenloos omver. Na twee en een halve minuut zijn er twee nummers voorbij. Het is duidelijk dat Beaten To Death met Vntrve terug is. Die plaat verschijnt via Mas-Kina Recordings.

Oordelen is voor hen die op afstand staan en dat is maar wat vaak over Beaten To Death gedaan. Heel simpel, men stelde dat deze band ‘de beste grindcore sinds Nasum’ betreft. Dat is nogal wat. Beaten To Death heeft altijd geheel haar eigen weg gegaan. Wat te denken van de exact tweeëntwintig minuten durende langspeler Agronomicon. Dat was ook de kennismaking voor de ondergetekende met deze band.

De Noren gingen door en bleken zelfs Nederland te kennen. Althans, dat suggereerde de langspeler Laat Maar, Ik Verhuis Naar Het Bos, welke gevolgd werd door vier EP’s met ongeveer dezelfde titel, maar wel telkens een ander bos, waaronder het Mastbos bij Breda. Of de heren daar graag komen? Kom op, het is Beaten To Death.

Vntrve

Vntrve is de opvolger van het in 2024 verschenen Sunrise Over Rigor Mortis. Die nieuwe plaat is tamelijk lang, want de release duurt bijna zevenentwintig minuten. In die zevenentwintig minuten op Vntrve duwt Beaten To Death een dertiental tracks door de strot van de luisteraar. Slechts zeven van die tracks halen de twee minuten niet. Afsluiter ‘Vntrve’ gaat zelfs de vier minuten over. Men moet het niet gekker maken.

Nee, probeer het vooral niet te volgen. AD/HD’ers zullen nog stellen dat zij zich rustig voelen in vergelijking met wat Beaten To Death door de speakers knalt. ‘Electrocuted By The Sky’ lijkt zowel grooves aan grind te koppelen als metal met inheemse invloeden op de hak te nemen. Daarom gaat het van hak op de tak en hier past dat. Dat is Beaten To Death ten voeten uit. Geen song is dan ook hetzelfde, geen song is voorspelbaar. Daarom knalt Beaten To Death er in ‘The Tolerator’ een saxofoon in én een geste aan Opus. Ja, ‘Life is life’ inderdaad, toch? Later op de plaat wordt ook Pantera nog aangehaald. Heerlijk.

Beaten To Death schotelt met Vntrve niet alleen een album voor dat het vrij denken in de muziek op een extreme manier viert, maar vooral één waar het plezier er op een geniale manier vanaf spat. Een knipoog van deze Noren voor hen die het begrijpen.