Ataraxie

Leestijd: 2 minuten

Nu Xenokorp niet meer is, dwalen de bands die via die platenmaatschappij hun releases uitbrachten uit naar andere labels. Op die manier heeft Ataraxie onderdak gevonden bij Ardua Music en Weird Truth Productions. Via die labels komt Ataraxie dan ook met de opvolger van het magnifieke Résignés uit 2019, welke Le Déclin is genaamd.

Het verhaal van Ataraxie begon toen de jaartelling het jaar 2000 bereikte. Sinds 2014 is deze uit Rouen afkomstige band in dezelfde line-up actief. In die bezetting was tot nu toe alleen Résignés uitgekomen, want net als de muziek, volgen de platen elkaar traag op. Voor hen die het niet weten: Ataraxie is een grootmeester in de übertrage death/doom.

Le Déclin

Eigenlijk valt te stellen dat opener ‘Le Déclin’ maar een vreemde eend in de bijt is op dit album. Van de vier tracks op Le Déclin haalt Ataraxie alleen in deze titeltrack de grens van de twintig minuten niet. Niet-kenners zullen misschien hun wenkbrauwen fronzen, maar inderdaad, de overige drie nummers gaan allemaal over de grens van de twintig minuten heen. Dan is het ook niet gek dat deze langspeler van vier songs toch een speelduur van meer dan tachtig minuten heeft. Men is gewaarschuwd.

Het grootste misverstand over bands die hun zwaarte ultra-langzaam op de mensheid afvuren is dat zij niet kunnen versnellen. Bij Ataraxie is dat juist wel het geval. Daardoor floreert de pure death metal bijvoorbeeld ook nog in tracks als ‘The Collapse’ en ‘Vomisseurs De Vide’. Die kunst, versnellen, vertragen, klein maken en dan weer groots het bombast aanvoeren, is iets dat Ataraxie wederom heel sterk doet.

Tachtig minuten zijn dan ook om voordat men er erg in heeft, maar die tachtig minuten zijn wel een aanslag op de nekspieren. Die moeten namelijk gedijen op vele tempo’s headbangen. Kortom, Ataraxie is helemaal in haar element op Le Déclin. Death/doom van de bovenste plank.