Chelsea Wolfe

Leestijd: 2 minuten

Chelsea Wolfe is een fenomeen. Dat bleek met de eerste kennismaking van de ondergetekende met haar toen ze als support jaren terug mee was met A Perfect Circle in de Lotto Arena te Antwerpen. De plaat die volgde, Birth Of Violence, was een voltreffer, maar direct ook de plaat waarna de ondergetekende deze artieste uit het oog verloor. Nu is Chelsea Wolfe daar met The Dark. Die release verschijnt via Loma Vista Recordings, waar ook Mastodon en Ghost onder andere zitten.

Het is echt niet zo dat Chelsea Wolfe, waarvan de eerste plaat al in 2010 verscheen, stil heeft gezeten in die tussentijd. Bloodmoon: I, een samenwerking met Converge, kwam uit in 2021 en in 2024 verscheen de langspeler met de trippy titel She Reaches Out To She Reaches Out To She. Stilzitten is er dus niet bij.

The Dark

Tien tracks prijken er op de tracklist. Geen van die tracks op The Dark kent een bijzondere speelduur. Alles speelt ergens tussen de drie en ongeveer vier en een halve minuut. Dat maakt het behapbaar, maar wel op een manier die betoverend werkt. Dat is vanaf opener ‘Cold’ direct duidelijk. De donkere melancholiek komt op een intense, warme, maar ook mysterieuze manier het oor in, precies die zaken waarover ze al zo vaak geroemd is.

‘Seethe’ kent nog een bijzondere link. Ergens doet die track namelijk ook op meerdere manieren, zowel qua insteek als qua stem, denken aan de Nederlandse artiest Blaudzun. Wat zou dat trouwens een mooie samenwerking kunnen zijn! ‘Humours’ verbindt vervolgens op een geniale wijze A Perfect Circle aan Björk en Lana Del Rey, terwijl ‘Swallower’ subtiel in de muziek ook nog naar Editors en Depeche Mode neigt. Akoestisch ergens tussen Johnny Cash, Joni Mitchell en Eddie Vedder schittert ze ook in ‘The Dark’. Geen moment kan de aandacht verloren gaan, want hier gebeurt wat, keer op keer, song op song, zonder dat het er dik bovenop wordt gelegd. Dat is pas een kracht.

Sommige platen zijn verbluffend door alle poespas er omheen, door de artiest of door de hype in de media. Andere platen zijn geniaal in de meest pure vorm. Als dit een album van David Bowie was geweest, was er een standbeeld voor opgericht. Chelsea Wolfe laat met The Dark eens te meer onnavolgbaar en meeslepend te zijn. Misschien dit keer maar niet meer uit het oog verliezen. Laat die misschien maar weg.