Emptiness

Leestijd: 2 minuten

Als donkerte esthetisch vertolkt zou worden, zou Emptiness daar een topvertolker van zijn. Hun kunstzinnige aanpak van de metal drijft al jaren steeds verder van waar men nog in duidelijk hokjes denkt, iets wat steeds meer hun kracht is geworden. Nee, niet iedereen begrijpt het dan, maar ja, dat geldt voor deze hele wereld. Daarom is het de vraag waarnaartoe Emptiness de luisteraar op Nowhere Speaks gaat slepen. Die langspeler verschijnt via Season Of Mist.

Het was ergens aan het eind van de vorige eeuw alweer dat Emptiness het licht zag. De duisternis voelde als een aantrekkingskracht om muziek te gaan maken. Guilty To Exist was in 2004 de eerste langspeler en sindsdien komt Emptiness om de paar jaar met een album. De evolutie is door de jaren heen dus duidelijk geweest.

Sinds een paar jaar maakt de drummende alleskunner Laye Louhenapessy deel uit van Emptiness. Hij kan gekend worden van onder andere zijn werk in Putrid Offal of live bij Triagone. Ook gitarist S. Iblis maakt sinds 2023 deel uit van Emptiness. Die twee waren dus ook nog niet op Vide, de langspeler uit 2021 te horen.

Nowhere Speaks

Vijf jaar is wel de langste wachttijd geweest op een nieuwe Emptiness-plaat. De tien tracks die Emptiness op Nowhere Speaks voorschotelt, maken deel uit van een belevenis die groter is dan de tracks an sich. Dat moet vooraf goed beseft worden. Opener ‘Nothing But The Whole (Part 2)’ is een inleiding, maar hint dus ook op de langspeler uit 2014.

Nee, men gaat dit niet begrijpen. Besef dat. Alleen dan kan men genieten van hardhandig ondergedompeld te worden in sferen van duisternis, verdrinking en leegte. Het klinkt gek, maar dat is direct de kracht van ‘The Threat’ en het daarop volgende ‘Nowhere Speaks’. De muziek lijkt soms echt op de achtergrond te staan, terwijl de stem bijna op een mantra-achtige wijze tot de luisteraar wil komen, fluisterend, onheilspellend en dwingend. ‘When The Whole Arrives’ onderstreept dat de post-rock ook van invloed lijkt, al is natuurlijk niks wat het lijkt bij Emptiness. Dat wordt ook weer duidelijk als men de hele reis tot en met ‘All For Nothing’ heeft ondergaan.

Ergens is Nowhere Speaks als een museumbezoek, maar ditmaal is de kunst louter die van Emptiness. Als men klaar is, wilt men verklaren wat ondergaan is, wat men heeft beleefd, maar uiteindelijk snapt niemand het en kan men alleen maar onderkennen dat het groots is. Kortom, niet willen begrijpen en volledig hardhandig door onder laten dompelen.