White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Euphoria Station – The Reverie Suite

Dagdromen is een geweldige bezigheid, zittend in de zon denkend aan zaken die misschien niet eens binnen handbereik liggen. Beter nog is het verwezenlijken van deze dagdromen. Dat moeten ook Hoyt en Saskia Binder hebben gedacht. Dit Amerikaanse stel is daarom Euphoria Station gestart.

Die band vaart wel op de rijkelijke muzikale ervaring van het duo en bracht in 2017 One Heart uit. Die langspeler kreeg een poos terug een opvolger. The Reverie Suite is wederom een plaat die is verschenen via hun eigen inzet. Wel valt op dat er in de line-up wisselingen zijn geweest. Onder andere toetsenist Ronald van Deurzen maakt nu deel uit van deze in Los Angeles gehuisveste band. The Reverie Suite is opgenomen in een bezetting van maar liefst tien muzikanten.

Er kan niet gesteld worden dat Euphoria Station de luisteraar met een matig gevulde release opzadelt. De keurig verzorgde CD komt met twaalf tracks. Samen zijn die goed voor meer dan zeventig minuten aan muziek. Meer muziek op de schijf was haast niet mogelijk geweest. Daarbij komt ook dat niemand minder dan Howie Weinberg verantwoordelijk is geweest voor zowel het mixen als het masteren van de plaat. Wie die naam niks zegt, kan zich moeilijk nog muziekliefhebber noemen.

Opener ‘Prelude/She’s Calling’ windt de luisteraar om de vingers van de muzikanten zonder dat er ook maar een tekst aan te pas komt. Euphoria Station weet hier de luisteraar mooi mee te nemen naar het Amerikaanse landschap. De rol van kenmerkende instrumenten als de banjo mag daarbij ook niet onderschat worden.

Muzikaal kan Euphoria Station niet echt in één hokje geplaatst worden. ‘On My Way’, welke één van de langere tracks van The Reverie Suite is, laat horen dat de progrock misschien wel de overhand mag hebben, maar dat de country en americana ook hun sporen nalaten in de sound. Dat zorgt voor mooie taferelen die zowel vanuit de prairie als vanuit een rokerige rockclub kunnen komen. Het sterke gitaarspel van Hoyt Binder is daar een bepalende factor in.

Het sterke van Euphoria Station op The Reverie Suite is dat de groep op de plaat laat horen dat deze zowel bij machten is om in nummers van radiolengte, als ‘Heartbeat’, als in langere tracks, zoals ‘Reverie’, de luisteraar goed vasthoudt. Daarbij geldt dat het magnum opus van The Reverie Suite, ‘Paradise Road’, laat horen dat in een kleine tien minuten hints naar Jethro Tull, Kansas en, dichterbij bij huis, Kayak mooi waar te nemen zijn, zonder dat de band leunt op wat andere acts al hebben gedaan. Wat in dit nummer ook sterk naar voren komt, is dat Euphoria Station laat horen dat deze groep gevoel heeft voor het geheel. Overigens geldt dat niet alleen voor de nummers inhoudelijk, maar ook voor het geheel van The Reverie Suite, met onder andere ruimte voor ‘Reprise’.

De naamsbekendheid van Euphoria Station is groeiende en zal met The Reverie Suite alleen maar meer groeien. Deze synthese van progrock en americana zorgt voor een intens genot van een enorme gelaagdheid, waarbij elke muzikant ook een daadwerkelijke aanvulling op de sound vormt. De Amerikaanse droom bestaat nog.  

CD8pg_21005
0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 White Room Reviews

Thema door Anders Norén