Iron Monkey

Leestijd: 2 minuten

Zeven jaar heeft het geduurd. Maar ja, dat is nog niks bij de negen jaar die daarvoor zat als gat tussen de langspelers. Zo’n lange aanloop schept natuurlijk ook verwachtingen, mede ook gevoed door de gunstige voortekenen. Het gaat dan hier om Spleen & Goad wat die eerste langspeler in zeven jaar is van Iron Monkey. Die plaat verschijnt via Relapse Records.

In tegenstelling tot het vorige enorme gat tussen de albums, was de band nu wel bijeen. Iron Monkey begon namelijk ooit zeer voortvarend met zowel een eerste langspeler in 1997 als een opvolger daarvan in 1998. Echter, de band ging in 1999 uiteen en daarna sloeg het noodlot toe wegens het overlijden van vocalist Johnny Morrow.

In 2017 kwam Iron Monkey weer terug in de spotlight. Gitarist Jim Rushby nam vanaf dat moment ook de vocalen voor zijn rekening. Oud-gitarist Steve Watson keerde terug, maar nu als bassist en in Steven Mellor werd een nieuwe drummer gevonden. 9-13 was het eerste nieuwe wapenfeit van het herboren Iron Monkey.

Spleen & Goad

De nieuwe release telt negen nieuwe tracks. Daarbij moet men zich voorbereiden op een zeer heftig portie sludge waarbij ook de doom nog van invloed is. Het meer dan zeven minuten durende ‘Off Switch’ is daar een goed voorbeeld van. De laagte maakt het perfect zompig voor liefhebbers van de sludge. Het stuwende karakter zal de nekspieren op een trage wijze laten bewegen, want dat mantra zit erin. Iets met de kracht van herhaling.

Spleen & Goad laat ook horen dat Iron Monkey, hoe zompig en vuig ook, hun songs gevarieerd inricht. Niet elke track staat op een fundament van louter herhaling. Dat blijkt wel met het opzwepende ‘Rat Flag’. Tevens blijkt dan ook dat de band als drietal de sound toch wel echt vol weet weg te zetten. Dat maakt het luisteren naar deze release ook erg prettig.

Vooropgesteld, men moet in zijn voor keiharde, zware sludge, maar dan heeft men ook echt wel wat. Spleen & Goad laat horen waarom Iron Monkey in deze hoek van de metal zo’n gevierde band is.