Oranssi Pazuzu

Leestijd: 2 minuten

Als recensent zijn er platen waar reikhalzend naar wordt uitgekeken en waarvoor het tegenover gestelde geldt. Eerlijk is eerlijk, voor de ondergetekende behoort Muuntautuja van Oranssi Pazuzu tot die laatste categorie. Het in 2020 verschenen Mestarin Kynsi is daar de reden van. De nieuwe plaat komt net als dat album uit via Nuclear Blast. Zou het beeld bijgedraaid kunnen worden?

Het Finse gezelschap draait inmiddels al flink wat jaren mee in de wereld waar de obscure black metal regeert. Echter, de psychedelische insteek zorgt ervoor dat het een typische band is waarvoor geldt you love it or hate it. Feit is wel dat ze al in 2007 begonnen zijn en inmiddels aan hun zesde langspeler toe zijn, waar dus duidelijk wel een markt voor is.

Muuntautaja

Dat de titels niet begrepen of gelezen kunnen worden, is geen ramp. Bij Oranssi Pazuzu is de taal op Muuntautaja waarschijnlijk ook hun eigen Fins. De zeven nummers op deze release komen dan ook met titels als ‘Bioalkemisti’, ‘Hautatuuli’ en ‘Ikikäärma’. Die laatste is met een speelduur van richting de tien minuten de langste track op dit album.

Muuntautuja laat niet horen dat Oranssi Pazuzu de afgelopen jaren heeft gebruikt om de ondergetekende te overtuigen van hun kunsten. Integendeel. Het is natuurlijk ook geen gegeven dat dit wenselijk is, maar in de niche van de obscure black metal zijn er genoeg bands dwalend door de krochten, verborgen bij kleine labels die zowaar nog obscuurder zijn, die pakkender zijn. Bij Oranssi Pazuzu is het dwalen door black metal op een manier die hooguit overeenkomt met een gigantische LSD-trip en dat dan uitgewerkt in muziek. Hoe kan dit dan worden omschreven? Lastig. Er zal namelijk echt wel een gedachte achter zitten en bij vlagen lijkt er ook structuur in te zitten, maar het grootste gedeelte lijkt erop dat er een samenzijn is opgenomen waarvan de agenda en consumpties niet helemaal op elkaar afgestemd waren. De soms spookachtige riffs lijken het dan nog wat aangenaam op te sieren, maar steevast weet Oranssi Pazuzu de luisteraar op een heftige manier te shockeren.

Er was hoop dat Oranssi Pazuzu met een degelijkere release, een meer behapbare productie zou komen, maar Muuntautuja is zo’n plaat waarvan gedacht kan worden dat dit veel beter bij een klein obscuur label thuishoort. Lastig. Misschien wordt de donkere hoop in de toekomst nog beloond?