Alcatraz 2026 special: Primus @Lange Munte, Kortrijk (BE)

Leestijd: 2 minuten

Het was een zaterdagavond. Harold was daar ineens. In plaats van zwart leer en een visnet gewoon in een casual broek en shirt. Hij, los van of de naam en de spelling daarvan nu echt hetzelfde was, was daar met een missie. Harold on the rocks. Niemand hield hem tegen, want hij was toch waar het om ging tegen het eind van die eerste langspeler. ‘Harold On The Rocks’ was toch geschreven voor hem? Nu was hij daar, oog in oog met Primus, want die speelde op Alcatraz. Zouden ze hem niet vergeten?

Samen met zijn vrienden streek hij neer op een bankje, vertelde verhalen, luisterde naar verhalen. Harold proostte op wat komen ging en wat was geweest, en vooral dat hij er nu was. Geen Wendy-O of Snappy, maar heren en dames met andere namen. Geeft dat? Nee.

23.15

Een intro klonk. Klaar en direct tussen die verdomde speedverslaafde arbeiders, of gewoon arbeiders, of gewoon verdomd. In ieder geval Harold stond tussen mensen in alle soorten en maten, want bij Primus komen mensen van alle soorten en maten. Als een zee van kaas deinde de menigte voor zijn neus in de propvolle Helldorado op en neer. Het was smooth, het rockend en het was betoverend.

Was het nu die visserman uit de jaren ’80? Dat kwam toch wel dicht bij Harold. Zouden Les en Ler het weten dat hij speciaal hierheen was gekomen? Nee, zijn Amerikaanse leven was echt Hollands, met of zonder volkslied. Het was trippy, betoverd, ja het was Primus in topvorm. Geen concessies aan het feit dat Alcatraz een metalfestival was met vooral hele harde bands. Misschien dat Primus juist daarom doseerde, waar men altijd goed mee op moet letten.

De oude grizzly was nieuw, zonder iets te doen te hebben met Slaughter To Prevail. Dat was een andere dag, al geweest, zonder Harold. Nog meer Frizzle Fry, het kon toch niet anders? De elektrische contrabas bracht zelfs meneer Krinkel op de been. Iedereen op de been, want te veel puppy’s worden nog steeds de oorlog in gestuurd. Harold snapte het, maar snakte naar on the rocks.

0.15

Nee, zijn naam was geen modder, maar het klonk geniaal. Echt geniaal, zoals alleen de bas van Les Claypool kan klinken. Mensen sprongen en deden rare bewegingen. Op Primus kan dat. Dan denkt men niet meer na over bewegingen, puur omdat het een grote trance is. Harold stond erbij, maar moest toch accepteren dat het slotakkoord aan Jerry was. De fenomenale Jerry racete de show naar het eind, op goed geluk en met een daverend applaus en zonder ‘Harold On The Rock’. Misschien kon Harold meer geluk beproeven in de El Presidio bij Dikke Dennis en zijn plaatjes. Door naar het volgende feestje.