White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Abbath – Outstrider

De laatste tijd zien we steeds vaker dat labels een aantal dagen voor een release, het complete album al op Youtube knallen om de eerste reacties te peilen. Dit geldt ook voor Seasons of Mist; op Youtube was Abbath’s nieuwe wapenfeit Outstrider al te beluisteren, terwijl 5 juli als releasedatum gepland stond.

Deze werkwijze van labels maakt het voor de reviewsites een stuk lastiger om een review te schrijven, aangezien de hele wereld al een mening heeft kunnen vormen. De vraag is wat de mening van ondergetekende er dan nog toe doet, maar dat is een andere discussie… terug naar de muziek.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik de muziek van Abbath tot nu toe verschrikkelijk vond. De reden? De beste man verneukte zijn eigen imago en de glorie die hij met Immortal had met zijn imbeciele, clowneske gedrag zowel buiten- als op de bühne. Dat maakte dat ik zijn ‘Abbath-project’ simpelweg niet meer serieus kon nemen. Het debuutalbum Abbath uit 2016 ging derhalve het ene oor in en het andere oor uit.

We zijn ondertussen ruim drie jaar verder en Abbath is meer geworden dat een project met gastmuzikanten. Vandaag de dag bestaat de line-up naast Abbath uit wat onbekendere namen te weten de Italiaanse Mia Wallace op bas, de Finse Ukri Suviletho op drums en de Noor Ole Farstad op gitaar. Bij de eerste klanken van openingstrack Calm in Ire, valt op dat een tweede gitarist voor beduidend meer dynamiek zorgt in de nummers. Dit maakt dat Abbath een stuk volwassener klinkt. Een prima keuze, want Abbath laat met Outstrider horen dat hij/ het zich helemaal los probeert te wrikken van het Immortal verleden.

Het moet gezegd; de heavymetal-achtige Immortal melodieën ten tijde van Damned in Black en Sons Of Northern Darkness zijn zeker nog terug te vinden in de openingstrack, Harvest Pyre en Scythewinder, maar Outsrider biedt de luisteraar meer. Met Land of Khem produceert Abbath een slepend nummer dat bol staat van de dreiging en dat furieuze uitbarstingen kent. Ook Heacte is een mooi voorbeeld waar verleden en heden elkaar kruisen. Het stuwende karakter van het nummer zoals we dat kennen van de bovengenoemde Immortal platen inclusief akoestische gitaarpassages, worden afgewisseld met goed soleer werk, maar bovenal een dosis aan ijskoude en snelle riffs.

Dit alles tezamen zorgt voor een afwisselende plaat die lekker in het gehoor ligt, zonder ook maar ergens soft te worden. En dat is zeker een compliment.

Tot slot zijn er nog twee zaken van toepassing op Outstrider. De eerste is de productie. Deze had van mij wat sprankelender gekund. De gitaren klinken wat laid back, terwijl de basdrum dusdanig prominent in de mix ligt dat je de triggeraanslag als het waren kunt horen. Ook de cymbalen hadden beter in de mix gekund. Was de productie meer open en sprankelender geweest, dan had Outstrider nog meer credits verdiend.

Het tweede- en dat maakt zaak één weer meer dan goed- is dat Abbath afsluit met een geweldige cover van Bathory’s Pace Till Death. Outstrider is al met al een prima blackmetal plaat geworden die er voor heeft gezorgd dat meneer Abbath weer wat in aanzien is gestegen, in ieder geval bij ondergetekende.

Latest posts by Mike v.G. (see all)

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén