White Room Reviews

CD-, DVD- en concertreviews, nieuws, interviews en events

Kampfar – Ofidians Manifest

Djevelmakt (2014) en Profan (2015) volgenden elkaar in een rap tempo op en lagen muzikaal gezien in elkaars verlengde. Omdat de tijd sowieso snel voorbij gaat naarmate we ouder worden, was het voor mij geen verrassing dat deze nieuwe Kampfar plaat, Ofidians Manifest, ineens op de deurmat lag. Maar zo ‘ineens’ bleek dit achteraf niet te zijn; we zijn ondertussen al vier jaar na het verschijnen van Profan en het begeleidend schrijven laat weten dat er bijna geen Kampfar en dus ook geen nieuwe plaat meer was.

Blijkbaar hebben het vele touren in combinatie met gezondheids- en andere persoonlijke problemen er voor gezorgd, dat de bandleden elkaar bijna een jaar niet hebben gesproken of gezien. Deze periode is gebruikt om tot bezinning te komen en dat heeft goed uitgepakt. De tijd is onder andere besteed aan het schrijven van materiaal voor Ofidians Manifest en Kampfar heeft er voor gekozen om het bijltje er niet bij neer te gooien.

Ofidians Manifest heeft derhalve iets speciaals, niet in de laatste plaats dat het ok het 25-jarig jubileum van de Noren markeert.

Tot zo ver de bijzaken, op naar de hoofdzaak; de muziek. En daar kan ik eigenlijk erg kort over zijn; dit is een typisch Kampfar album geworden. Net als de voorganger Profan krijgen we ook deze ronde weer zeven pagan/viking blackmetal tracks voorgeschoteld met een totale speelduur van 40 minuten (al moet wel gezegd worden dat het outro gedeelte tijdens het laatste nummer Det Sorte wel wat korter had gemogen).

In de 38 minuten zuivere speeltijd krijgen we de voor Kampfar kenmerkende song structuren te horen die aan de ene kant meeslepend- en aan de andere kant bombastisch en opzwepend zijn. Tracks als Syndefall, Ophidian en Skamløs! zorgen er voor dat je je hoofd niet stil kunt houden.

Zoals aangegeven is dit een typisch Kampfar album; verwacht dus geen spectaculaire veranderingen, maar wel kwalitatief sterke nummers. En voordat ik het vergeet; Agnete Kjølsrud (Djerv, Dimmu Borgir) zingt ook nog een stukje mee op Dominians. Als je al zou twijfelen of je dit album zou aanschaffen (wat ik me niet kan voorstellen), laat Kjølsrud je dan over de streep trekken. Top album!

Latest posts by Mike v.G. (see all)

0 Shares

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 White Room Reviews

Thema door Anders Norén